Ανακαλύφθηκε (Δημοσιεύθηκε στο κοινό) στη Γουατεμάλα η μεγαλύτερη πυραμίδα στον κόσμο

Μια συγκλονιστική ανακάλυψη έφερε στο φως της δημοσιότητας πριν από λίγες μέρες ρεπορτάζ του CNN. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν μια μοναδική πυραμίδα μέσα στη ζούγκλα της Γουατεμάλα, η οποία φέρεται να είναι η μεγαλύτερη πυραμίδα σε όγκο που έχει ποτέ ανακαλυφθεί.Η πυραμίδα βρέθηκε στην αρχαία πόλη Ελ Μιραντόρ, η οποία μάλιστα θεωρείται το λίκνο του πολιτισμού των Μάγιας.Σύμφωνα με τον υπεύθυνο της αρχαιολογικής αυτής ανασκαφής, Richard Hansen, αυτό που κάνει την ανακάλυψη μοναδική είναι τόσο ο όγκος της πυραμίδας που ήρθε στο φως, όσο και το γεγονός ότι η κάθε πέτρα από την οποία χτίστηκε η πυραμίδα φαίνεται να μεταφέρθηκε εκεί από ανθρώπινα χέρια.

Οι αρχαιολόγοι μάλιστα αναμένουν ότι στη γύρω περιοχή θα ανακαλυφθούν και άλλες πυραμίδες, οι οποίες θα
φέρουν στο φως της δημοσιότητας και άλλα νέα στοιχεία. Ήδη στην περιοχή ανακαλύφθηκε ένα αρχαίο μνημείο στο οποίο απεικονίζεται η ιστορία της δημιουργίας του πολιτισμού των Μάγιας, το οποίο φαίνεται να ανατρέπει όλα όσα γνώριζουν μέχρι τώρα οι ιστορικοί. Η αρχή του πολιτισμού των Μάγιας δεν πρέπει να είναι αυτή που μέχρι τώρα ξέραμε από τους Ισπανούς κονκισταδόρες, αλλά το σημείο έναρξης της μετακινείται ως και μια χιλιετία πίσω. Με λίγα λόγια ο «Νέος Κόσμος» ίσως τελικά να μην είναι και τόσο «νέος» και ο πολιτισμός των Μάγιας να είναι ακόμα πιο παλιός και από τον Αιγυπτιακό.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ το πιο ουσιαστικό πρόβλημα που καλούνται τώρα να αντιμετωπίσουν οι αρχαιολόγοι είναι να προστατέψουν τον αρχαιολογικό χώρο από τους αρχαιοκάπηλους και τους εμπόρους ναρκωτικών που λυμαίνονται την άγρια ζούγκλα της Γουατεμάλα.

Παρακολουθήστε το ρεπορτάζ του CNN :

Advertisements

Η Πραγματικότητα των Αόρατων Κόσμων

Σήμερα ο μέσος άνθρωπος δεν μπορεί να δει τις υπέρυθρες ακτίνες με τα φυσικά του μάτια, εκτός αν έχει εφοδιαστεί με κατάλληλα μηχανήματα. Επίσης, υπάρχουν ήχοι που δεν μπορούμε να ακούσουμε, ενώ τα έντομα, οι γάτες και τα σκυλιά ακούνε πολύ καθαρά. Μάλιστα έχει εφευρεθεί μία «άηχη» σφυρίχτρα για σκύλους.
Όλα αυτά μας δείχνουν ότι υπάρχουν πράγματα που βρίσκονται πέρα από το εύρος των αισθήσεων μας και συνεπώς είναι για εμάς αόρατα. Αλλά και στον ίδιο χώρο μ΄ εμάς μήπως δεν υπάρχουν άνθρωποι διαισθητικοί που αντιλαμβάνονται πράγματα που για μας δεν υφίστανται;
Σίγουρα οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουμε ότι ζούμε στον πραγματικό κόσμο ενώ ο κόσμος της φαντασίας μας είναι πλαστός δημιούργημα του νου. Ένας κόσμος παράξενος με διαφορετικά τοπία, πόλεις, σπίτια, αλλά και πλάσματα που κατοικούν σ΄ αυτόν. Ένας κόσμος με διαφορετικά χρώματα, ήχους και αρώματα, που ξυπνάει κάποιες άγνωστες σ΄ εμάς αισθήσεις. Εκεί οι περιορισμοί είναι λιγότεροι από τον δικό μας υλικό κόσμο και όλα μπορούν να συμβούν. Έτσι, όταν ακούμε για την ύπαρξη «άλλων κόσμων», πιστεύουμε ότι και αυτοί είναι δημιούργημα της φαντασίας μας.
Ας φανταστούμε τώρα για μία στιγμή ότι ο κόσμος της φαντασίας μας είναι ο αληθινός και ο κόσμος που ζούμε μία φαντασίωση. Μία αντανάκλαση, μία σκιά αυτών των αόρατων κόσμων. Κι όπως εμείς με τη φαντασία μας προσπαθούμε να αγγίξουμε αυτά που ο νους δεν μπορεί να φτάσει, έτσι και οι κάτοικοι αυτών των άλλων κόσμων προσπαθούν να επικοινωνήσουν μαζί μας. Καθώς όμως μιλάμε διαφορετικές γλώσσες και διαθέτουμε διαφορετικές αισθήσεις, αυτό δεν είναι πραγματοποιήσιμο παρά μόνο για ελάχιστους, χαρισματικούς ανθρώπους, αυτούς που ονομάζουμε ενορατικούς.
Πέρα από όλα αυτά όμως δεν υπάρχει κουλτούρα που να μη μιλάει γι αυτούς τους αόρατους κόσμους. Πρόκειται για μία πανανθρώπινη απόκρυφη γνώση, που στις σκοτεινές περιόδους της ιστορίας αμφισβητήθηκε (ποτέ όμως δεν χάθηκε) σε σημείο που να έχουν καεί στην πυρά της ιεράς εξέτασης «αιρετικοί», όπως ο Ιταλός Φιλόσοφος Jordano Bruno, που ισχυρίζονταν ότι στον κόσμο που ζούμε υπάρχουν κι άλλες διαστάσεις πέρα από αυτές που εμείς αντιλαμβανόμαστε και άλλοι άπειροι κόσμοι.
Σήμερα παρόλα αυτά βλέπουμε ότι η επιστήμη προσεγγίζει με ένα διαφορετικό τρόπο απόψεις τις οποίες ο Αποκρυφισμός κατέχει εδώ και χιλιάδες χρόνια.
Αρκετοί διακεκριμένοι επιστήμονες (όπως ο Max Tegmark του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια) μιλάνε σήμερα για την ύπαρξη παράλληλων κόσμων που επιβεβαιώνεται από εμπειρικά στοιχεία.
Ένας άλλος κορυφαίος φυσικός του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ έχει αναπτύξει τη σημαντικότερη θεωρία για τις κρυμμένες διαστάσεις του χώρου. Εξηγεί ότι «θα μπορούσαμε να φανταστούμε κάποια άλλα όντα που συνυπάρχουν δίπλα μας σε κάποιο άλλο σύμπαν, σε κάθε χιλιοστό του χώρου στον οποίο ζούμε. Ωστόσο δεν θα γίνονταν ποτέ αντιληπτά γιατί μεσολαβούν μεταξύ μας άλλες διαστάσεις». Οι διαστάσεις αυτές είναι τυλιγμένες με ένα τρόπο που τις καθιστά κανονικά αόρατες, όπως το πλάτος ενός απόμακρου τηλεφωνικού σύρματος στον ορίζοντα που εμείς δεν μπορούμε να δούμε μέχρι να έρθουμε κοντά του.
Όταν μιλάμε για άλλους κόσμους ο νους μας πηγαίνει συχνά στο ταξίδι της ψυχής μετά το θάνατο του σώματος.
Αρκετοί ψυχολόγοι και ψυχίατροι μελετούν σήμερα, μέσω της ύπνωσης, τη θεωρία της μετενσάρκωσης, επιτυγχάνοντας κάποια θεραπευτικά αποτελέσματα σε τομείς που η κλασική ιατρική αδυνατεί να το κάνει. Επίσης μελετούν περιπτώσεις «νεκρανάστασης» (ασθενών που έχουν επανέλθει στη ζωή μετά από κλινικό θάνατο), που περιγράφουν εμπειρίες από αυτούς τους κόσμους (Ραίυμοντ Μούντυ, Νιλς Τζάκομπσον κ.α.) Μας λένε λοιπόν ότι πηγαίνοντας κάποιος εκεί, συναντάει οντότητες του «ίδιου μήκους κύματος» με αυτόν, οι οποίες τον συμβουλεύουν, τον οδηγούν και αντιλαμβάνεται μ΄ έναν αισθητήριο τρόπο πιο λεπτό και πιο πλατύ τους ήχους και τα χρώματα. Σ΄ αυτόν τον κόσμο υπάρχουν πολιτείες, σπίτια, οικογένειες, όπως κι εδώ, αν και υπάρχει μία τελείως διαφορετική χλωρίδα και πανίδα από τη γη. Παρόμοιος είναι ο κόσμος που επισκεπτόμαστε στα όνειρα μας. Εκεί είναι ένας κόσμος με 5 διαστάσεις και ο χρόνος ρέει διαφορετικά (γι΄αυτό σ΄ ένα όνειρο μπορούμε να δούμε μία ολόκληρη ιστορία να διαδραματίζεται μέσα σε λίγα λεπτά). Πολλά Θιβετανικά Μαντάλα και Αιγυπτιακές σαρκοφάγοι είχαν ζωγραφισμένους χάρτες αυτών των αόρατων κόσμων προκειμένου να καθοδηγήσουν την ψυχή μετά την αποχώρησή της από το υλικό σώμα, έτσι ώστε να μη χαθεί στους άλλους κόσμους.
Οι Ιερείς βοηθούσαν την ψυχή στο ουράνιο ταξίδι της με τελετές, προσευχές και διαλογισμούς, μαθαίνοντάς της να διαβάζει για να μπορεί να ακολουθήσει αυτούς τους μαγικούς χάρτες.
Οι πιο κοντινοί σε σχέση με τη δική μας εξέλιξη στη Γη είναι 3 κόσμοι, τους οποίους στην Αρχαία Ελλάδα ονόμαζαν, Κόσμο του Σώματος, Κόσμο της Ψυχής (Αστρικός Κόσμος) και Κόσμο του Νου.
Έχουν μόνιμους κατοίκους, επισκέπτες ή κάποιους που λειτουργούν ταυτόχρονα σε διαφορετικούς κόσμους.
Στο Νοητικό κόσμο συναντάμε κάποιες πνευματικά εξελιγμένες οντότητες που σπάνια επικοινωνούν με τους κατώτερους κόσμους, εκτός κι αν έχουν αναλάβει κάποια πνευματική αποστολή. Στον Αστρικό Κόσμο ζουν οι άνθρωποι μετά το φυσικό τους θάνατο με το αστρικό τους σώμα, σχηματίζοντας πόλεις κατά ομάδες σύμφωνα με τις τάσεις ή τα πιστεύω τους και η επικοινωνία περιορίζεται όπως συμβαίνει στο φυσικό επίπεδο από τις ατομικές γνώσεις του καθενός και τη συμβολική γλώσσα που χρησιμοποιεί. Η επικοινωνία σ΄ αυτό το επίπεδο γίνεται με τηλεπάθεια, περιορίζεται ανάμεσα στις συμπάθειες και προτιμήσεις των ψυχών και επιτυγχάνεται ανάμεσα σ΄ αυτές που δονούν στο ίδιο «μήκος κύματος».
Στον αστρικό κόσμο όμως κατοικούν και κάποια άλλα όντα που δεν ανήκουν στην ανθρώπινη γραμμή εξέλιξης. Είναι τα λεγόμενα «Στοιχειακά πνεύματα», που χωρίζονται σε 4 κατηγορίες ανάλογα με το στοιχείο στο οποίο δρουν. Είναι οι Νάνοι, οι Καλικάντζαροι και οι Νύμφες στη γη, οι Νεράίδες οι Τρίτωνες οι Νηρηίδες στο νερό, οι Συλφίδες τα Έλφη στον αέρα, οι Σαλαμάνδρες και οι πύρινοι δράκοντες στη φωτιά.
 
Αυτά είναι τα πνεύματα της φύσης που είναι πολυάριθμα και διαφέρουν τόσο όσο οι ανθρώπινοι λαοί μεταξύ τους. Οι αναφορές σ΄ αυτά τα πλάσματα μάς λένε ότι τα ζώα μπορούν να δουν τα στοιχειά και ότι αυτά εμφανίζονται κάποιες φορές στα παιδιά, που συχνά παίζουν με κάποιους «αόρατους φίλους» τους, καθώς και σε κάποιους ανθρώπους που ζουν κοντά στη φύση και είναι πιο αγνοί. Σ΄ όλα τα χωριά υπάρχουν κάποιοι γέροι που μιλούν με νεράιδες ή μπορούν να δουν τους νάνους και αφηγούνται τέτοιου είδους ιστορίες.
Άλλοι κάτοικοι αυτών των κόσμων είναι οι κατώτεροι Θεοί των Αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων. Ευθύνονται για τις γεωλογικές και κλιματολογικές αλλαγές του πλανήτη μας, είναι οι δικαστές των καρμικών πράξεων όλων των βασιλείων, διατηρούν και ισοσταθμίζουν την ισορροπία της φύσης που πολλές φορές ο άνθρωπος ή άλλα όντα διαταράσσουν.
Αν πριν έναν αιώνα μιλούσαμε σε έναν επιστήμονα για την τηλεόραση ή το κινητό τηλέφωνο, προφανώς θα έβαζε τα γέλια. Με την ίδια λογική σε κάποια χρόνια μπορεί να υπάρχουν μηχανήματα με τα οποία θα μπορούμε να δούμε μέσα σ΄ αυτούς τους άλλους κόσμους, που ίσως τελικά να μην είναι πολύ μακριά από εμάς, ούτε τόσο «αόρατοι» …;

Ανακαλύφθηκε μυστηριώδες κτίσμα που ίσως οδηγεί σε αρχαίο τεχνητό νησί

Οι αρχαιολόγοι έχουν αποκαλύψει τα θεμέλια αυτού που φαίνεται να είναι ένα αρχαίο μαζικό οικοδόμημα , πιθανόν μία γέφυρα που οδηγεί σε ένα τεχνητό νησί στα νοτιοανατολικά της Ουαλίας. Το παράξενο ερείπιο σύμφωνα με ερευνητές έρχεται σε αντίθεση με οτιδήποτε βρέθηκε στο παρελθόν στο Ηνωμένο Βασίλειο και ενδεχομένως σε ολόκληρη την Ευρώπη.

«Είναι ένα πραγματικό μυστήριο» , είπε ο Steve Clarke , πρόεδρος και ιδρυτικό μέλος της αρχαιολογικής εταιρίας Monmouth , ο οποίος προέβη στην ανακάλυψη αυτό το μήνα στο Monmouth στην Ουαλία, μία πόλη γνωστή για τα πλούσια αρχαιολογικά χαρακτηριστικά της. «Ότι και να είναι , δεν υπάρχει τίποτα άλλο σαν αυτό. Μπορεί και να είναι μοναδικό»

Ο Clarke και η ομάδα του ανακάλυψαν υπολείμματα ξύλου σε 3 γιγαντιαίες δοκούς τοποθετημένες η μία δίπλα στην άλλη σε μία πεδιάδα που πλημμύρισε στην άκρη μίας αρχαίας λίμνης η οποία προ πολλού είχε γεμίσει με λάσπη. Αφού είχαν τοποθετηθεί στο έδαφος, τα κομμάτια του ξύλου δημιούργησαν κενά δίχως αέρα που μετατράπηκαν σε πηλό με τη βοήθεια της λάσπης.

Η ομάδα αρχικά πίστευε ότι οι ξύλινες κατασκευές ήταν δοκάρια από κρεβάτια ή άξονες που σχημάτιζαν τα θεμέλια ενός σπιτιού. Ωστόσο τα κομμάτια φαίνεται να είναι πολύ μεγάλα για αυτό τον σκοπό. Ένα τυπικό κομμάτι για κρεβάτι θα διέθετε μήκος περί τα 30 εκατοστά , ενώ οι δοκοί ξεπερνούν τα 3 μέτρα πλάτος και τα 15 μέτρα μήκος. Οι αρχαιολόγοι συνεχίζουν τις ανασκαφές. Ο Clarke τόνισε ότι οι χτίστες αυτής της δομής , τοποθέτησαν ολόκληρα δέντρα κομμένα στη μέση κατά μήκος στο έδαφος.

«Ένα άλλο που είναι εντυπωσιακό είναι ότι τα ξύλα παρατάσσονται με την μέση της λίμνης», γεγονός που υποδηλώνει ότι οι δομές μπορεί να ήταν μέρος ενός υπερυψωμένου μονοπατιού ή ενός τεχνητού νησιού που κατασκευάστηκε στη μέση της λίμνης.

Οι αρχαιολόγοι επίσης δεν είναι βέβαιοι πότε χτίστηκε αλλά λένε ότι η δομή θα μπορούσε να χρονολογείται στην εποχή του χαλκού , 4000 χρόνια πριν. Κάτω από τα δοκάρια βρήκαν ένα καμένο ανάχωμα του βράχου και κομμάτια από κάρβουνο. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι οι άνθρωποι εκείνης της εποχής ζέσταιναν πέτρες στη φωτιά και τις πέταξαν σε μία γούρνα για να ζεστάνουν το νερό.

«Η ανακάλυψη αυτής της ασυνήθιστης τοποθεσίας κοντά στο Monmouth είναι πολύ ενδιαφέρουσα» , δήλωσε εκπρόσωπος της ιστορικής υπηρεσίας περιβάλλοντος της Ουαλικής κυβέρνησης. Ο Clarke θεωρεί πιο πιθανό η δομή να χτίστηκε κατά την εποχή του σιδήρου αλλά ο προσδιορισμός της ηλικίας είναι δύσκολος. Οι αρχαιολόγοι έχουν ήδη αποστείλει δείγματα άνθρακα για χημικές αναλύσεις και αναμένουν τα αποτελέσματα αυτόν το μήνα. Η έρευνα δεν έχει ακόμα δημοσιευθεί σε έγκριτα επιστημονικά περιοδικά , με τις εργασίες στο χώρο να βρίσκονται σε εξέλιξη.

livescience / Μετάφραση Επιστημονικός

Οι «υπεράνθρωπες» εγκεφαλικές ικανότητες και το σύστημα γνώσης των αρχαίων Ελλήνων

Ξεφυλλίζοντας τις σύγχρονες ανατυπώσεις κειμένων των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, τα λιγοστά και αποσπασματικά «απομεινάρια» ενός ολόκληρου κόσμου και ενός σώματος γνώσης -που μας πληγώνει να σκεφτόμαστε ότι κάποτε ήταν ενιαίο- δεν είναι λίγες οι φορές που νιώθουμε τη σκέψη μας να «μουδιάζει»… Αν αποτολμούσαμε να εξετάσουμε συνολικά τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, η κυρίαρχη διαπίστωση στην οποία θα καταλήγαμε, θα ήταν ότι πρόκειται για ένα δημιούργημα πνευματικά ανώτερο, την αντανάκλαση της συλλογικής σκέψης πολ λών ξεχωριστών διανοιών, οι οποίες για κάποιο «άγνωστο» λόγο, συνυπήρξαν στον συγκε κριμένο χώρο και χρόνο.

Τότε, όμως, θα οδηγούμασταν σε ένα άλλο, εξίσου αφοπλιστικό ερώτημα, ποιοι δηλαδή ήταν οι ιδιαίτεροι εκείνοι παράγοντες, οι οποίοι συνέτειναν στη σχεδόν ταυτόχρονη, ενσάρκωση, όλων αυτών των ανώτερων διανοιών στον ελληνικό χώρο; Κάποιοι εικάζουν ότι ήταν η γλώσσα. (Ή και το καθεστώς δημοκρατίας που επικρατούσε) Ίσως πάλι όχι. Ή τουλάχιστον όχι μόνο.

Γιατί υπάρχουν πργματικά πολλές ενδείξεις ότι οι εκπληκτικές -σχεδόν υπεράνθρωπες- αυτές εγκεφαλικές ικανότητες των δημιουργών του ελληνικού πολιτισμού, καλλιεργούνταν κατά τη μακρινή αρχαιότητα, και μάλιστα σύμ φωνα με μία πολύ συγκεκριμένη μέθοδο, η οποία μεταγενέστερα επικράτησε να αναφέρεται ως Μνημονική Τέχνη. Δεν αποκλείεται, επίσης, και η ίδια η μαθηματικά δομημένη, «μνημονική» ελληνική γλώσσα, να αποτελεί, όπως θα δούμε και στη συνέχεια, απλή προέκταση των ανώτερων διανοητικών ικανοτήτων που καλλιεργούνταν μέσω της μακροχρόνιας και επίμονης εξάσκησης του νου, στο προαιώνιο αυτό σύστημα γνώσης.

Την Τέχνη της Μνήμης, της οποίας τα ίχνη χάνονται στις «σκοτεινές» εποχές πολύ πριν από τα ομηρικά χρόνια, τη συναντάμε σε συχνές αναφορές σε ολόκληρη την κλασική και ελληνιστική αρχαιότητα, ενώ αργότερα την παρακολουθούμε να διαδίδεται και στο λατινικό χώρο, όπου και προσωρινά ατονεί ιδίως μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού και τη γενικότερη πνευματική «παρακμή» της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας), για να αναβιώσει αρκετούς αιώνες αργότερα, την εποχή του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης.

Η παρατήρηση ότι όλες οι αναφορές της αρχαίας ελληνικής γραμματείας στην Τέχνη της Μνήμης είναι σχετικά σύντομες, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η εξάσκηση της στα αρχαία χρόνια ήταν σε τέτοιο βαθμό διαδεδομένη, ώστε να θεωρείται «περιττή» μια πιο λεπτομερειακή αναφορά σε αυτήν (σε αντίθεση π.χ. με τα μαθηματικά). Το γεγονός δε ότι η εξάσκηση της δεν ανακόπηκε μετά τη διάδοση της γραφής (ούτε καν μετά την ανακάλυψη της τυπογραφίας, κατά τα πρώι μα χρόνια της Αναγέννησης), μας κάνει να «υποψιαζόμαστε» ότι πρόκειται για πολλά παραπάνω από ό,τι η ονομασία «Μνημονική Τέχνη» αφήνει να εννοηθεί…

Πρόκειται για μια μέθοδο «εσωτερικής γραφής» -«αποτύπωσης», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Αριστοτέλης «των εννοιών με τη μορφή εικόνων στις κέρινες πλά κες της ψυχης»(!)- η οποία επι τρέπει στον ασκούμενο την ανάκληση κάθε είδους πληροφορίας, σαν να ξεφυλλίζει τις σελίδες ενός βιβλίου.
Αυτή η σχολαστική οργάνωση και ταξινό μηση των ιδεών, των εννοιών και των πληρο φοριών στον ανθρώπινο νου με την, μη δεσμευτική για τη σκέψη, μορφή των εικό νων, επιτρέπει την αλληλεπίδραση και το συσχετισμό τους σε ένα επίπεδο κατά πολύ βαθύτερο από αυτό της συνηθισμένης σκέψης.

Με αυτόν τον τρόπο, διευκολύνεται η παραγωγή πρωτότυπων ιδεών, οι οποίες φαίνονται να προέρχονται από «έμπνευση», καθώς το λογικό μέρος του νου (που λειτουργεί με το λόγο), δεν παρεμβάλλεται στη νοητική διαδικασία, επιτρέποντας ενδεχομένως στην ανθρώπινη διάνοια να συντονιστεί σε κάποιες συχνότητες, κατά τις οποίες γίνεται εφικτή η αλληλεπίδραση της με κάποιο είδος «μορφογενετικού πεδίου» συμπαντικής γνώσης!

Η ξεχασμένη τέχνη της ελληνικής αρχαιότητας

Άρρηκτα δεμένη με κάθε ρητορική μάθηση αλλά και με την (προφορική) διάδοση της Μυθολογίας και της Ιστορίας (πολλές φορές έμμετρα!), μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι η καλλιέργεια της μνημοτεχνικής γνώρισε ευρύτατη διάδοση σε ολόκληρο τον ελλαδικό (καθώς και τον αιγυπτιακό) χώρο, πολλούς αιώνες πριν την ανακάλυψη οποιουδή ποτε είδους γραφής! Μνήμες από τις μακρινές εκείνες εποχές της αρχαιότητας μας μεταφέρει ο Πλάτωνας στο διάλογο «Φαιδρός», όπου με έκπληξη παρατηρούμε τον θρυλικό για τη σοφία του βασιλέα των αιγυ πτιακών Θηβών, Θαμού – Άμμωνα, να επι-πλήττει το θεό Θεού για την ανακάλυψη της γραφής, λέγοντας του τα εξής: «Και τώρα εσύ, που είσαι ο πατέρας των γραμμάτων, οδηγήθηκες από την συμπάθεια σον (προς τους ανθρώπους) να τους αποδώσεις μια ικανότητα αντίθετη από εκείνη την οποία πραγματικά κατέχουν. Γιατί αυτή η εφεύρεση (η γραφή) θα προκαλέσει τη λήθη στα μυαλά όσων μάθουν να την εξα σκούν, επειδή δεν θα καλλιεργούν πλέον τη μνήμη τους! Η εμπιστοσύνη τους στη γραφή -η οποία θα προέρχεται πλέον από εξω τερικούς χαρακτήρες, που δεν αποτελούν μέρος των εαυτών τους (δεν θα αποτελεί δηλαδή μέρος της ψυχής τους, κατά τον Πλάτωνα)- θα αποθαρρύνει τη χρήση της ίδιας της μνήμης τους μέσα τους. Ανακάλυψες το φάρμακο όχι της μνήμης, αλλά της υπενθύμισης. Και προσφέρεις στους μαθητές σου την επίφαση της σοφίας, όχι την αληθινή σοφία, γιατί θα διαβάζουν πολλά πράγματα χωρίς στοτέλη στην Τέχνη της Μνήμης, γίνεται σαφής διάκριση μεταξύ μνήμης, υπενθύμισης και ανάμνησης, με την ανάκληση των πληροφοριών να αποτελεί τη συνειδητή προσπάθεια κάποιου να «βρει το δρόμο του ανάμεσα στα περιεχόμενα της μνήμης του». Αυτό καθίσταται δυνατό με τη βοή θεια δύο βασικών -συμπληρωματικών μετα ξύ τους- νοητικών αρχών, του συνειρμού (χτίζουμε τις νέες γνώσεις πάνω στις παλιές) και της ακολουθίας (της αλληλένδετης δηλαδή σειράς κατά την οποία αποτυπώνο νται οι εικόνες στη νόηση).

Γενικά, θα λέγαμε ότι οι απόψεις του Αρι στοτέλη για τις διαδικασίες μνήμης και ανά μνησης είναι σύμφωνες με τις αρχές μάθη σης, όπως τις εκφράζει στο «περί Ψυχής». Η προερχόμενη από τις αισθήσεις αντίληψη, μετατρέπεται από τη φαντασία σε εικόνες, οι οποίες «τροφοδοτούν» τις νοητικές λειτουργίες.

Η άποψη αυτή, με τη φαντασία να παί ζει δηλαδή το ρόλο «διαμεσολαβητή» ανάμε σα στην αντίληψη και τη σκέψη, σε συνδυα σμό με το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει ο Αριστοτέλης, ότι δηλαδή «είναι αδύνατο για την ψυχή να σκεφτεί χωρίς την ύπαρξη κάποι ας νοητής εικόνας», φαίνεται να είναι απόλυ τα σύμφωνη και να αιτιολογεί την επιλογή (μνημονικών) εικόνων και τόπων κατά την εξάσκηση της μνημονικής τέχνης της αρχαι ότητας. «Μπορούμε να σκεφτούμε όποτε επιλέ ξουμε», παρατηρεί ο σοφός δάσκαλος της αρχαιότητας, «επειδή είναι δυνατό να επανα φέρουμε τα πράγματα στο μυαλό μας, ακριβώς όπως εκείνοι που ασκούν τη μνημοτεχνική, κατασκευάζουν εικόνες»…

Η πλατωνική «ανάμνηση της ψυχής»

Αν η μνήμη αποτελεί για τον Αριστοτέλη φυσική νοητική διαδικασία, για τον Πλάτω να δεν είναι παρά ανάμνηση της ψυχής από τον Κόσμο των Ιδεών. Ξεπερνώντας, ωστόσο, την «επιφανειακή» αυτή διαφορά, μπορούμε εύκολα να διαπιστώσουμε ότι οι απόψεις του Πλάτωνα συμπληρώνουν αυτές του Αριστοτέλη, επιτρέποντας μας να ανα συνθέσουμε μια σχετικά ολοκληρωμένη εικόνα για τη μνημονική τέχνη στην ελληνι κή αρχαιότητα, της οποίας και οι δύο ήταν μέτοχοι.

Στο Θεαίτητο βρίσκουμε το Σωκράτη να χρησιμοποιεί για την ψυχή την ίδια παρο μοίωση, ότι δηλαδή αυτή αποτελείται από ένα υλικό σαν κερί, στο οποίο οι ιδέες αποτυ πώνονται με τη μορφή εικόνων και αποτελεί το δώρο της Μνημοσύνης, της μητέρας των Μουσών, στους ανθρώπους. Στο διάλογο Φαίδων αναπτύσσεται η θεωρία ότι, καθώς είναι αδύνατο να αντιληφθούμε κάτι το οποίο δεν έχει καμία σχέση με εμάς, αναγκα στικά κάθε μάθηση/γνώση είναι έμφυτη στην ψυχή μας. Αντιλαμβανόμαστε π.χ. το δίκαιο ή το άδικο, επειδή η ψυχή μας είναι εξοικειωμένη με την έννοια της δικαιοσύνης από την προηγούμενη ύπαρξη της στον Κόσμο των Ιδεών, πριν ενσαρκωθεί στο σώμα μας. Στον «Φαίδρο», όπου ο Πλάτων εκθέτει την άποψη ότι η ρητορική τέχνη πρέπει να υπηρετεί μόνο την αλήθεια, επικρίνοντας τους σοφιστές, γίνεται φανερό ότι θεωρεί «βλάσφημη» τη χρήση της μνημοτεχνικής (ως μέρος της διδασκαλίας της ρητορικής τέχνης), για την εξυπηρέτηση των ψευ δών συμπερασμάτων των σοφιστών.

Μπορεί στο έργο του Πλάτωνα να μη βρί σκουμε κάποια συγκεκριμένη περιγραφή των αρχών της μνημονικής τέχνης, οι ιδέες του όμως φαίνονται να είναι διαποτισμένες με αυτήν, εκφράζοντας όλη την αισιοδοξία και τη βεβαιότητα ότι η σοφία βρίσκεται ήδη μέσα μας και το μόνο που έχουμε να κάνουμε, είναι να την αφουγκραστούμε προ σεκτικά. Ας μην ξεχνάμε επίσης, ότι στον Πλάτωνα χρωστάμε και την πολύτιμη διά σωση της ανάμνησης ότι η Τέχνη της Μνή μης, η «εσωτερική» δηλαδή γραφή των πλη ροφοριών, προϋπήρξε της κανονικής γρα φής. Άλλωστε, οι πλατωνικές Ιδέες ήταν που (όπως θα δούμε και στη συνέχεια) ενέπνευ σαν την «αναβίωση» της Τέχνης της Μνήμης στις περιόδους του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης.

Μία ανεκτίμητη πηγή από τη λατινική γραμματεία:

τα «χαμένα» κομμάτια του παζλ

Την περίοδο 86-82 π.Χ., κάποιος άγνωστος καθηγητής της ρητορικής τέχνης στη Ρώμη, ολοκλήρωνε για τους μαθητές του μια πραγματεία, η οποία έμελλε να μείνει στην Ιστορία με το όνομα του προσώπου στο οποίο αφιερωνόταν, κάποιον (επίσης άγνωστο) Ερέννιο (Ad Herennium). Η αξία του συγκε κριμένου έργου, είναι για τους σύγχρονους ερευνητές της Τέχνης της Μνήμης πραγμα τικά ανεκτίμητη, καθώς πρόκειται ουσιαστι κά για τη μοναδική σχετικά ολοκληρωμέ νη πηγή, αναφορικά με το προαιώνιο αυτό σύστημα γνώσης, η οποία ευτυχήσα με να φτάσει ακέραιη ως τις μέρες μας από τον αρχαίο κόσμο.

«Υπάρχουν δύο είδη μνήμης», αναφέρει ο ανώνυμος συγγραφέας σε αυστηρά ακαδημαϊκό ύφος και ύστερα από εκτενή ανάλυση των μερών της ρητορικής τέχνης, «η φυσική και η τεχνητή. Η φυσική μνήμη, είναι εκείνη η οποία χαράσσεται στο νου μας ταυτόχρονα με τη σκέψη. Η τεχνητή μνήμη ενδυναμώνεται και στερεοποιείται με την εκπαίδευση». Στη συνέχεια, ο ανώνυμος συγγραφέας παραθέτει πλήθος παντελώς άγνωστων στην εποχή μας ελληνικών πηγών για τη διδασκαλία της μνημοτεχνικής, προτού επανέλθει στην περι γραφή της τεχνητής μνήμης, αναφέροντας, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Η τεχνητή μνήμη απαρτίζεται από τόπους και εικόνες. Ως (μνημονικός) τόπος (locus), θεωρείται ένα μέρος (όπως π.χ. ένα κτίριο), το οποίο μπορεί εύκολα να αποτυπωθεί στη μνήμη, ενώ οι (μνημονικές) εικόνες (imagines) απαρτίζονται από μορ φές, σύμβολα ή αγάλματα των εννοιών που θέλουμε να απομνημονεύσουμε»! Παρατηρού με ότι σήμερα θα μπορούσαμε να αντιστοιχί σουμε αυτούς τους τόπους με τους «virtual τόπους» ή τις τοποθεσίες/φακέλλους ενός κυβερνοχώρου.

Η Τέχνη της Μνήμης παρουσιάζεται και εδώ ως μια μέθοδος εσωτερικής γραφής, της οποίας οι ασκητές «καταγράφουν» νοητικά ό,τι τους υπαγορεύεται και είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμοι να το «διαβάσουν» από τη μνήμη τους. «Γιατί οι «τόποι» είναι σαν τις κέρινες πλάκες ή τους παπύρους, οι εικόνες είναι σαν τα γράμματα, η οργάνωση και η διά ταξη των εικόνων είναι σαν το κείμενο και η παράδοση (του κειμένου) είναι σαν την ανά γνωση» !

Οι μαθητευόμενοι στην Τέχνη της Μνή μης καλούνται να δείξουν ιδιαίτερη προσοχή στην επιλογή των «τόπων». Πρέπει να εφο διάσουν τη μνήμη τους με μεγάλο αριθμό τέτοιων τόπων, έτσι ώστε να μπορούν να συγκρατούν μεγάλο όγκο πληροφοριών. Οι τόποι αυτοί (οι οποίοι μπορούν να είναι και φανταστικοί, δηλαδή, να μην είναι αναπαρα στάσεις υπαρκτών χώρων) πρέπει να αποτυ πωθούν στη σκέψη των ασκούμενων με κάθε λεπτομέρεια, να είναι επαρκώς φωτισμένοι (ώστε όλες οι εικόνες να είναι «ευανάγνωστες»), να είναι ευρύχωροι αλλά σαφώς οριοθετημένοι (ώστε να μπορούν να τοποθετηθούν σε αυτούς πλήθος μνημονικών αντικειμένων) και φυσικά να είναι συνδεδεμένοι μεταξύ τους, αποτελώντας ένα ενιαίο σύνολο (ώστε οι μαθητευόμενοι της μνημονικής τέχνης να μπορούν να μετακινηθούν άνετα σε αυτούς προς όποια κατεύθυνση επιθυμούν).

———————————————————————————–

Πόσο παλαιά είναι η Τέχνη της Μνήμης;
Μερικές σκέψεις για τη χρονολόγηση της μεθόδου

Το «πολύτιμο» κείμενο Ad Herennium φαίνεται να βάζει τα
πράγματα σε μια σειρά, όσον αφορά την αναζήτηση των αρχών της «χαμένης» Τέχνης της Μνήμης. Όμως οι «εκπλήξεις» από το «Ad Herennium» δεν σταματούν στα όσα ήδη αναφέραμε. Στη συνοπτική του αναφορά στη «μνήμη των λέξεων», ο ανώνυμος ρητοροδιδάσκαλος,προβαίνει στο ακόλουθο σχόλιο:

«Γνωρίζω ότι οι περισσότεροι από τους Έλληνες, οι οποίοι έχουν γράψει αναφορικά με τη Μνήμη, ακολούθησαν την οδό της παράθεσης εικόνων που ανταποκρίνονται σε πολλές λέξεις (έννοιες-verba), έτσι ώστε όσοι θα επιθυμούσαν να απομνημο νεύσουν αυτές τις εικόνες, θα τις είχαν έτοιμες χωρίς να κοπιάζουν στην αναζήτηση τους».

Θα ήταν αδύνατο να αφήσουμε την απίστευτη αυτή παρατήρη ση ασχολίαστη. Κάπως έτσι, ή μάλλον, ακριβώς έτσι, δεν ήταν και οι πρώτες μορφές γραφής; Συγκεκριμένες εικονομορφικές συμβολικές αναπαραστάσεις (π.χ. ιερογλυφικά), οι οποίες χρη σιμοποιούνταν για να αποδώσουν πολλαπλά παρεμφερή νοήμα τα; Μήπως το συγκεκριμένο απόσπασμα επιβεβαιώνει τον «μύθο» του Πλάτωνα για την προΰπαρξη μιας «εσωτερικής», μνημονικής γραφής στην ψυχή των ανθρώπων, την οποία διαδέ χτηκε η γραφή που όλοι γνωρίζουμε;

Ας ξαναδιαβάσουμε το απόσπασμα… Χωρίς αμφιβολία, οι εικόνες στις οποίες αναφέρεται εδώ ο συγγραφέας φαίνονται να είναι οι ίδιες αναπαραστάσεις που βρίσκουμε διάσπαρτες στον αρχαίο κόσμο (π.χ. στον αινιγματικό «δίσκο της Φαιστού» ή στις «ιερογλυφικές γραφές της Αιγύπτου, κ.α.), εξέλιξη των οποίων αποτέλεσαν και τα πρώτα είδη γραφής.
Είναι πολύ πιθανό στο συγκεκριμένο απόσπασμα να βρίσκεται η ατράνταχτη απόδειξη ότι η γραφή προήλθε από παραφθορά των συμβόλων που χρησιμοποιούνταν κατά την εξάσκηση της Τέχνης της Μνήμης, για την οποία, θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε με βεβαιότητα ότι διδασκόταν συστηματικά επί χιλιετίες πριν την ύπαρξη γραφής!

Στο τεύχος 130 (Φεβρ. 2005) το ΤΜ δημοσίευσε άρθρο, βασι σμένο στις έρευνες των Φλόρενς και Κένεθ Γουντ, το οποίο απο δείκνυε ότι ο Όμηρος περιγράφοντας τα γεγονότα του Τρωικού πολέμου, ουσιαστικά περιέγραφε τις κινήσεις των αστερισμών του ουρανού όπως φαίνεται από την Ελλάδα. Αυτό που έδειξαν οι έρευνες των Γουντ ήταν ότι οι αστρονομικές πληροφορίες που περιλαμβάνονται στο ομηρικό έπος αρχίζουν από το 8900 π.Χ., αν όχι πολύ παλαιότερα. Ήταν η εποχή κατά την οποία η εξαιρε τικά αργή περιστροφική κίνηση του άξονα της Γης (wobbling), η οποία ευθύνεται για την εναλλαγή των «ζωδιακών εποχών», επανέφερε το άστρο του Σείριου στον ελληνικό ουρανό, μετά από απουσία 7.000 περίπου ετών.

Αν έχουν δίκιο οι Γουντ, αν δηλαδή η επιστροφή του Σείριου αποδίδεται συμβολικά στο έπος με την επιστροφή του «λαμπρό τερου άστρου» -δηλαδή του Αχιλλέα- στη μάχη, τότε μια «μετριοπαθής» χρονολόγηση για την Τέχνη της Μνήμης (καθώς και για το ίδιο το ομηρικό έπος, το οποίο άλλωστε διασώθηκε μέσω αυτής), θα μας έδινε ως αφετηρία των ιστορικών πληρο φοριών που περιλαμβάνονται στο έπος, περίπου το έτος 8900 π.Χ.!

Όμως, η Ιλιάδα δεν αρχίζει με την επιστροφή του Αχιλλέα στη μάχη αλλά με τη «μήνιν» αυτού και την «αποχώρηση» του, η οποία, αν ακολουθήσουμε τη λογική, τις αποδείξεις και τα συμπεράσματα των Γουντ, πρέπει να συνέβη περίπου 7.000 χρό νια νωρίτερα, όταν το άστρο του Σείριου «αποχώρησε» και χάθηκε από το ελληνικό στερέωμα.

Είναι, λοιπόν, δυνατό η πρώτη αναφορά στην Τέχνη της Μνήμης, να ανάγεται στο 15900 περίπου π.Χ.; Αυτό δεν θα σήμαινε ότι η εσωτερική γραφή προϋπήρξε της εξωτερικής κατά τουλά χιστον 10.000 έτη; Και η συγκεκριμένη εκτίμηση, γίνεται σύμφω να με τη χρονολόγηση της πινακίδας του Δισπηλιού της Καστο ριάς (με τη μέθοδο του άνθρακα C14, η οποία ανήγαγε την έναρ ξη της γραφής στον ελληνικό χώρο στα 5260 π.Χ.), διαφορετικά, στον αριθμό αυτό θα χρειαστεί να προσθέσουμε και μερικές ακόμα χιλιάδες χρόνια…

Γιατί όχι; Εξάλλου, όπως φαίνεται και από το παραπάνω από σπασμα, η «εσωτερική γραφή» αποτελεί επίσης μορφή γραφής, και μάλιστα πολύ πιο εξελιγμένης, καθώς η καλλιέργεια της απαιτεί από τον ασκούμενο την ανάπτυξη απίστευτων εγκεφαλι κών ικανοτήτων διαλογισμού, οραματισμού, και φυσικά, μνήμης. Επίσης, δεν λείπει ούτε η βιβλιογραφία, ούτε οι αποδείξεις για την ύπαρξη της εν λόγω τέχνης…

Σκεφτείτε το λίγο… Σταματήστε για λίγα λεπτά την ανάγνωση αυτού του κειμένου και αναλογιστείτε τις ατέλειωτες ώρες δια λογισμού και συστηματοποιημένης μνημοτεχνικής εξάσκησης που θα απαιτούνταν για να σχηματίσει κάποιος τους μνημονι κούς τόπους και τις νοητές εκείνες εικόνες, ώστε να είναι σε θέση να απαγγείλει και τις 24 ραψωδίες της Ιλιάδας… Μάλιστα, πολύ περισσότερο αν οι Γουντ κάνουν λάθος, οπότε στην προ σπάθεια του αυτή ραψωδός δεν χρησιμοποιεί τα άστρα ως μνη μονικά βοηθήματα… Αναλογιστείτε τώρα το σύνολο της ελληνι κής μυθολογίας, το οποίο διαμορφώθηκε πριν από την ύπαρξη γραφής καθώς και τον πλούτο της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, η οποία αναγκαστικά, επίσης προϋπήρξε της γραπτής της αναπα ράστασης μέσω συμβόλων…

Αναμφίβολα, οι διάνοιες οι οποίες ανέπτυξαν και διατήρησαν τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας, Μυθολογίας και Ιστορίας επί χιλιετίες χωρίς την ύπαρξη γραφής, όφειλαν να είναι εξα¬σκημένες σε ένα μνημονικό σύστημα, αν όχι το ίδιο, τότε πολύ πιο εξελιγμένο, σύνθετο και απαιτητικό (όσον αφορά τη χρήση των διανοητικών τους ικανοτήτων) από αυτά της κλασικής και ρωμαϊκής περιόδου, που παρουσιάσαμε. Μήπως ένα σύστημα, το οποίο θα προϋπέθετε τη χρήση των 45.000 περίπου ορατών από τη Γη άστρων, ως μνημονικούς «τόπους»;

Στο σημείο αυτό, αξίζει να παραθέσουμε μια μικρή λεπτομέ¬ρεια, την οποία ελάχιστοι φαίνεται ότι γνωρίζουν: τα 45 (μνημο-τεχνικά;) σύμβολα που «διακοσμούν» το δίσκο της Φαιστού (περ.1600 π.Χ.) δεν είναι εγχάρακτα, αλλά έχουν «αποτυπωθεί» σε πηλό με λίθινες σφραγίδες! Η ίδια αυτή τεχνική σήμερα, δεν αποκαλείται (όχι απλά γραφή, αλλά) «τυπογραφία»;

Γίνεται πλέον ξεκάθαρο, ότι ο μοναδικός λόγος για τον οποίο οι μακρι νοί μας πρόγονοι δεν ανέπτυξαν νωρίτερα «εξωτερική» γραφή, είναι ότι, απλούστατα, δεν την είχαν ανάγκη… Δεν αποκλείεται μάλιστα, αν ποτέ καταφέρουμε να αποκρυπτογραφήσουμε τον δίσκο της Φαιστού, να αποκαλυφθεί ότι το «μυστηριώδες» περιεχόμενο του, το οποίο τόσο πολύ έχει προβληματίσει τους επιστήμονες, δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα απλό παιδικό τρα γουδάκι ή ποίημα, για τους νεαρούς μαθητευόμενους της μνημο νικής, «εσωτερικής» γραφής. Άλλωστε, οι Έλληνες (και συγκε κριμένα οι Αθηναίοι) δεν ήταν που νίκησαν τους υπερανεπτυγμέ-νους τεχνολογικά, αλλά διεφθαρμένους και αλαζόνες Άτλαντες, σύμφωνα με τον πλατωνικό «μύθο» στον «Κριτία»;

Προσπαθήστε τώρα να θυμηθείτε την -αποδεκτή ως μόνη «ορθή» από την παγκόσμια ακαδημαϊκή κοινότητα- θεωρία περί ινδοευρωπαϊκής φυλής και γλώσσας, που διδαχθήκαμε όλοι στα σχολεία και τα πανεπιστήμια (και η οποία εξακολουθεί να διδά σκεται, σχεδόν αυθαίρετα), και αποφασίστε ποια σας φαίνεται πιο πειστική…

———————————————————————————–

Ο άγνωστος εκείνος δάσκαλος της ρητορι κής και της μνήμης προτείνει επίσης να εφο διάσουμε νοητά κάθε πέμπτο τόπο με ένα χαρακτηριστικό αντικείμενο (π.χ. ένα χρυσό χέρι) και κάθε δέκατο (decimus) με τη μορφή ενός οικείου μας προσώπου, προκειμέ νου να μην κάνουμε λάθος στη σειρά σύνδε σης τους. Οι τόποι αυτοί δεν πρέπει να μοιά ζουν μεταξύ τους, καθώς ενδέχεται να τους μπερδέψουμε στη σκέψη μας.

Όσον αφορά τις εικόνες, ο συγγραφέας του «Ad Herennium», τις διακρίνει σε δύο κατηγορίες, μία για τα πράγματα (res) και μία άλλη για τις λέξεις-έννοιες (verba). Η απομνημόνευση των πραγμάτων (memoria rerum) είναι σχετικά απλή και ο ασκούμενος μπορεί να την τελειοποιήσει σύντομα και χωρίς μεγάλη δυσκολία. Αντίθετα, η απομνη μόνευση των λέξεων-εννοιών (memoria verborum), η ικανότητα δηλαδή να ανακα λούμε στη μνήμη μας (όπως οι ποιητές της αρχαιότητας) ολόκληρα κείμενα, είναι πολύ πιο σύνθετη και απαιτεί μακροχρόνια εξά σκηση, καθώς και έναν τεράστιο αριθμό μνη μονικών τόπων. Στο σημείο αυτό αξίζει να σταθούμε, καθώς η τελευταία παρατήρηση πιθανότατα εξηγεί γιατί ο Όμηρος (όπως βέβαια και οι γενιές των προκατόχων του), επέλεξε να «τοποθετήσει» μνημοτεχνικά ολό κληρο το έπος της Ιλιάδας στον τεράστιο αριθμό των αστεριών, των πλανητών και των αστερισμών του στερεώματος… (βλ. ΤΜ, τεύχ. 130)
Ολοκληρώνοντας την αναφορά μας στην ενότητα της μνήμης του «Ad Herennium», o συγγραφέας προτείνει, σε ό,τι αφορά στις εικόνες, να επιλέγονται μορφές υπερφυσι κές, αστείες ή γκροτέσκες, καθώς το μυαλό μας έχει την τάση να ξεχνά ο,τιδήποτε το συνηθισμένο.

Μερικές ακόμα αναφορές (Κικέρων, Πλούταρχος, Στράβων, Κιντιλιανός):

Η «αστρική» Μνήμη του Μητρόδωρου του Σκέψιου

Ένα άλλο, προερχόμενο επίσης από τη λατινική γραμματεία, έργο με αναφορές στη μνημονική τέχνη, είναι και το «De Oratore» του Κικέρωνα, στην εισαγωγή του οποίου βρίσκουμε τη γνωστή ιστορία με την οποία περιγράφεται η ανακάλυψη της Τέχνης της Μνήμης από τον Σιμωνίδη.

Η μικρή αναφορά που γίνεται στο έργο αυτό στις αρχές της μνημονικής τέχνης, φαίνεται να επαληθεύει πλήρως το «Ad Herennium» και γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι ο Κικέρωνας απευθύ νεται (όπως και οι κλασικοί Έλληνες συγ γραφείς) σε αναγνώστες, οι οποίοι είναι ήδη αρκετά εξοικειωμένοι με αυτές. Μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι ο ίδιος έχει γνωρίσει δύο Έλληνες με «θεϊκές ικανότητες Μνήμης» και αναφέρει δύο ονόματα: τον Χαρμάδα από την Αθήνα και τον Μητρόδωρο τον Σκέψιο, τον οποίο συνάντησε στη Μ. Ασία και εικάζει ότι τη στιγμή που γράφει το «De Oratore», βρίσκεται ακόμα εν ζωή.
Ειδικά για τον Μητρόδωρο, γνωρίζουμε από αναφορά του Πλουτάρχου, ότι είχε πρω τοστατήσει σε μια αυτονομιστική κίνηση των ελληνικών πόλεων της Μ. Ασίας από τη ρωμαϊκή κυριαρχία, ενώ ο Στράβων (στα Γεωγραφικά του, 13ος τόμος), αναφέρει ότι ακολούθησε μια πορεία από τη Φιλοσοφία στην Πολιτική για να καταλήξει στη διδα σκαλία της ρητορικής τέχνης. Ο μεγάλος γεωγράφος αναφέρει επίσης ότι ο Μητρόδω ρος είχε συγγράψει και σχετική πραγματεία (ή πραγματείες), η οποία όμως δυστυχώς δεν σώζεται σήμερα, και μας δίνει την πληροφο ρία ότι η ρητορική του δεινότητα ήταν τέτοια, ώστε άφηνε πάντα το ακροατήριο του άναυδο…

Η πιο «αινιγματική» ωστόσο πληροφορία για αυτόν τον αρχαίο Έλληνα ασκητή της μνημονικής τέχνης, έρχεται από έναν άλλο λατίνο δάσκαλο της ρητορικής, τον Κιντιλιανό (Quintilianus), ο οποίος πιθανότατα γνώριζε (όπως και ο Κικέρωνας) το έργο του Μητρόδωρου. Αναφέρει λοιπόν, ότι ο Μητρόδωρος στη μνημονική του τέχνη χρησιμοποι ούσε «360 μνημονικούς τόπους στα δώδε κα ζώδια, μέσα από τα οποία διέρχεται ο Ήλιος».
Αναμφίβολα, πρόκειται για μία αρχαία μαρτυρία η οποία επιβεβαιώνει ότι η Τέχνη της Μνήμης στην αρχαιότητα συνδεόταν με τη μελέτη των άστρων και τη χρήση τους ως μνημονικούς τόπους. Μήπως λοιπόν το μνημονικό σύστημα στο οποίο είχε εξασκηθεί ο Μητρόδωρος ήταν το ίδιο (ή έστω παρεμφερές) με αυτό του Ομήρου; Εκτός αυτού, στην αναφορά αυτή ίσως να κρύβεται και η εξήγηση στο ερώτημα γιατί οι περισσότεροι από τους μεταγενέστερους στοχαστές του Μεσαίωνα και της Αναγέννη σης επέλεξαν επίσης να χρησιμοποιήσουν τις 360 μοίρες του ζωδιακού κύκλου, σε μια προ σπάθεια αναδημιουργίας των αρχαίων ελλη νικών μνημονικών συστημάτων…

Η Τέχνη της Μνήμης στο Μεσαίωνα και την Αναγέννηση: αναζητώντας την αρχαία γνώση

Τα «σκοτεινά» χρόνια που ακολούθησαν την πτώση της Ρώμης, η γενικότερη πνευματική παρακμή παρέσυρε κάθε γνώση στη λήθη. Στα πλαίσια αυτά, και η διδασκαλία της μνη-μοτεχνικής φαίνεται να ατονεί σταδιακά (με ελάχιστες εξαιρέσεις) και να χάνεται, εντασ σόμενη στο θολό ημίφως της μαγικής, «δαι μονικής» γνώσης, προερχόμενης από την «αναίσχυντη, ειδωλολατρική αρχαιότητα». Οι μνήμες της ύπαρξης αυτής της τέχνης, ωστό σο, υπήρχαν ακόμα ολοζώντανες, όπως και οι περισσότερες από τις (λατινικές κυρίως) πηγές, οι οποίες στα χέρια των λίγων «εκλεκτών» της γνώσης, αποτέλεσαν τον οδηγό τους στις μεμονωμένες προσπάθειες αναπαραγωγής του εντυπωσιακού αυτού συστήματος γνώσης.

Η αναζήτηση λοιπόν ενός μνημονικού συστήματος ικανού να ανακτήσει ολόκληρο το σώμα της χαμένης αρχαίας σοφίας, τοποθετήθηκε από τα πρώιμα κιόλας μεσαιω νικά χρόνια στην κορυφή των επιδιώξεων της νέας κάστας φιλοσόφων-μάγων που δημιουργήθηκε. Βασιζόμενοι στην αριστοτε λική πεποίθηση ότι είναι αδύνατο να υπάρξει καινούρια γνώση, έστρεψαν από την αρχή τις έρευνες τους στο παρελθόν. Στην αναζήτηση αυτή, καταλυτικό ρόλο έπαιξε και η μελέτη των θεωριών του Πλάτωνα, ότι κάθε γνώση είναι ανάμνηση της ψυχής από τον Κόσμο των Ιδεών, με τη μνήμη να αποτελεί έμφυτη ιδιότητα που ανήκει στις δυνατότη τες του ανθρώπινου νου.

Δεν θα ήταν υπερβολή, αν λέγαμε ότι οι ερευνητές του Μεσαίωνα και της Αναγέννη σης αισθάνονταν σαν το παιδί εκείνο που, μεγαλώνοντας, έχασε το θείο δώρο της ψυχικής ανάμνησης. Η «Ars Magna» (Μεγάλη Τέχνη), όπως ονομάστηκε η προσπάθεια αυτή αποκατάστασης της επαφής της ανθρώπινης ψυχής με τη συμπαντική γνώση, αποτέλεσε από νωρίς το «Άγιο Δισκοπότηρο» της φιλο σοφικής έρευνας, στην αναζήτηση του οποί ου αναλώθηκαν πολλά από τα φωτεινότερα πνεύματα της εποχής (π.χ. Julio Camillo, Θωμάς ο Ακινάτης, Albertus Magnus, Raymond Lull κ.α.)•

Σε όλα σχεδόν τα μνημονικά συστήματα της εποχής που κατά καιρούς δημιουργούνταν, η Τέχνη της Μνήμης, εμφανιζόταν να είναι ενδεδυμένη το περίβλημα του μάγου. Απομονώνοντας, ωστόσο, τις επικλήσεις και τις μαγικο-θρησκευτικές δοξασίες, μπορούμε με ασφάλεια να διαπιστώσουμε ότι οι μνημονικές αρχές των μεσαιωνικών και αναγεννη σιακών συστημάτων ήταν ουσιαστικά οι ίδιες με αυτές των αρχαίων χρόνων.

Μερικά μνημονικά συστήματα του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης

Οι αναφορές από τα διάφορα μνημοτεχνικά συστήματα που κατά καιρούς προτάθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν στη μεσαιωνική και αναγεννησιακή περίοδο, είναι πολλές και εντυπωσιακές. Ενδεικτικά μόνο, αξίζει να αναφέρουμε ότι τέτοιου είδους μνημονικούς τόπους αποτέλεσαν και οι αίθουσες της Κολάσεως του Δάντη(Ι), ενώ πολλοί είναι εκείνοι που υποστήριξαν (εδώ και πολ λούς μάλιστα αιώνες) ότι το συγκεκριμένο έργο δεν αποτελεί παρά μια ακόμα μνημοτεχνική-μεταφυσική διατριβή με χριστιανικές αναφορές!

Ωστόσο, ξεχωρίζοντας και αξιολογώντας τις κατά καιρούς μνημονικές μελέτες των «σκοτεινών» αυτών εποχών, μπορούμε εύκολα να διακρίνουμε εκείνες, οι οποίες, εκτός του ότι άσκησαν τεράστια επίδραση στη διαμόρφωση του φιλοσοφικού στοχα σμού των εν λόγω περιόδων, αποτέλεσαν και την αφετηρία των αναζητήσεων του αναμφισβήτητα μεγαλύτερου ασκητή της Τέχνης της Μνήμης της μεταχριστιανικής περιόδου: του μεγάλου Giordano Bruno, αλλά και άλλων σπουδαίων στοχαστών εκείνης της καθοριστικής περιόδου.

Η «Ars Brevis» (Τέχνη των Γενναίων) του Ramon Lull

Γεννημένος στη Μαγιόρκα, το 1235 -δέκα περίπου χρόνια μετά τον Θωμά τον Ακινάτη- ο Ramon Lull, ήταν ο πρώτος που επιχείρησε να αφομοιώσει το σύνολο της διαθέσιμης κατά την εποχή του γνώσης σε ένα ομοι ογενές σύστημα μνημοτεχνικά δομημένο. Η «Are Brevis» (Τέχνη των Γενναίων ή γενναία τέχνη), όπως επικράτησε να αποκαλούν το σύστημα του τόσο ο ίδιος όσο και οι πολυάριθμοι συνεχιστές του έργου του, έδινε στον ασκούμενο τη δυνατότητα να συνδυάζει παρεμφερείς μεταξύ τους έννοιες κατά τρόπο τέτοιο, ώστε να προκύπτουν «πρωτότυποι» στοχασμοί.

Το σύστημα «αναζήτησης της αλήθειας» του Lull (του οποίου την επινόηση απέδιδε ο ίδιος σε «θεϊκή φώτιση», αποτέλεσμα μιας υπερβατικής εμπειρίας κατά την επίσκεψη του στο όρος Randa, σε ένα νησί της Μαγιόρ κα!), αφομοίωνε και αστρολογικές δοξασίες και αντιλήψεις. Μετά από πολλές αναθεωρή σεις και διαδοχικές «βελτιώσεις», ο Lull προ χώρησε κατά την περίοδο 1305-8 στην τελευταία εκδοχή της μεθόδου του, την επινόηση της οποίας ο ίδιος φρόντισε να συνοδεύσει με μεγαλεπήβολες διακηρύξεις και σχόλια, απο δίδοντας της την «υπεροπτική» ονομασία «Ars Magna» (Μεγάλη Τέχνη).

Στη μέθοδο αυτή, για πρώτη φορά βλέπουμε να χρησιμοποιούνται παρεμφερείς μεταξύ τους έννοιες τοποθετημένες σε κυκλική διάταξη, έτσι ώστε να διευκολύνεται ο συσχετισμός τους με την κεντρική, υπό διερεύνηση ιδέα, η οποία βρίσκεται στο κέντρο της σχη ματικής απεικόνισης. Ο Νεοπλατωνιστης αυτός ως προς τις φιλοσοφικές του αντιλήψεις, άσκησε τεράστια επιρροή στο φιλοσοφικό στοχασμό της εποχής του (σε βαθμό ώστε οι σύγχρονοι μελετητές να κάνουν λόγο για «ρεύμα σκέψης Λαλλιαμού» – Lullism), και με τις επιδράσεις του έργου του να είναι ευδιά κριτες ακόμα και στην Αναγέννηση.

Το φιλοσοφικό μνημοτεχνικό σύστημα του Lull υιοθετήθηκε αργότερα από τους εκπροσώπους των Φραγκισκανών, αντλώντας από τις ιδέες του το ιδεολογικό υπόβαθρο του κινήματος τους. (Και αφού μιλάμε για μέθοδο μνήμης, θυμηθείτε τα όσα γράφαμε στο τεύχος 130 για τις επιδράσεις του ελληνικού Νεοπλατωνισμού σε όλα τα μεταγενέστερα δυτικά εσωτερικά συστήματα…)

Το «Θέατρο της Μνήμης» του Julio Camillo

Πιο πιστός στις αρχαίες αρχές της Τέχνης της Μνήμης, όπως τη βρίσκουμε να διατυπώνεται μέσα από τα αρχαία κείμενα, ο Julio Camillo Delminio έδωσε στους μνημονικούς τόπους του συστήματος που εισηγήθηκε, τη μορφή αρχαίου ελληνικού αμφιθεάτρου. Ο γεννημένος το 1480 Ιταλός στοχαστής και ερευνητής της Τέχνης της Μνήμης, από νωρίς διαπίστωσε ότι η αρχιτεκτονική διαρρύθμιση ενός αμφιθεάτρου θα παρουσίαζε τεράστια πλεονεκτήματα στην εξάσκηση της μνημονικής τέχνης. Σύμφωνο προς τις προϋποθέσεις των (μνη μονικών) τόπων του «Ad Herennium» και του Αριστοτέλη, το ελληνικό αμφιθέατρο διαθέτει ένα κεντρικό. σημείο αφετηρίας (σκηνή), το οποίο προσφέρει τεράστια ελευ θερία κινήσεων, καθώς μέσω των διαδρόμων επικοινωνεί με όλα τα, ευδιάκριτα χωρισμέ να σε επτά διαδοχικά επίπεδα, διαστήματα των κερκίδων.

Όσον αφορά τις (μνημονικές) εικόνες που επέλεξε να χρησιμοποιήσει ως φορείς των εννοιών, ο Camillo προσπάθησε στο θέατρο του να αναπαραστήσει ολόκληρο το σύμπαν όπως προβάλλεται μέσα από την ελληνική μυθολογία, την αστρολογία και την καβαλιστική παράδοση. Οι κερκίδες χωρίζονταν από 6 διαδρόμους σε 7 τμήματα, τα οποία ο ίδιος ονόμαζε «στήλες του Οίκον της Σοφίας τον Σολόμωντος». Καθένα από αυτά τα τμήματα χρησιμοποιούταν για να αποδώσει και έναν διαφορετικό πλανήτη με τις αστρολογικές του ιδιότητες, έφερε το όνομα ενός θεού της αρχαίας ελληνικής θρησκείας, ενώ τα επίπεδα «αφιερώνονταν» σε χαρακτήρες και τόπους της ελληνικής μυθολογίας.

Τα «εντνπωσιακά σχέδια ενός νοητικού μνημοτεχνικον θεάτρον στο οποίο θα απεικονιζόταν ολόκληρη η συμπαντικη γνώση» του μυστηριώδη σοφού, δεν άργησαν να διαδοθούν σε ολόκληρη την Ιταλία. Το 1530, ο Camillo βρέθηκε στο Παρίσι, προσκεκλημέ νος ίου Γάλλου βασιλιά, ο οποίος ανέλαβε και τη χρηματοδότηση της υλικής κατα σκευής του. Μαρτυρίες της εποχής αναφέρουν ότι λίγο καιρό αργότερα, ένα μικρό ξύλινο αμφιθέατρο με πολύ παράξενη διακόσμηση είχε ανεγερθεί στη βασιλική αυλή της Γαλλίας…
Όμως φαίνεται ότι το αποτέλεσμα δεν ικανοποίησε τον Camillo, καθώς το 1532 επιστρέφει στην Ιταλία, όπου αρχίζει νέες προ σπάθειες για την υλοποίηση της κατασκευής του μνημονικού του θεάτρου, αυτή τη φορά στη Βενετία. Ο Julio Camillo τελικά πέθανε το 1544 και το όνειρο της κατασκευής του «θεάτρου της Μνήμης», στο οποίο είχε αφιερώσει και το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ποτέ δεν υλοποιήθηκε όπως θα ήθελε.
Το «μνημονικό παλάτι» του Matteo Ricci. Η διδασκαλία της Τέχνης της Μνήμης στην Κίνα!

Ο Matteo Ricci ήταν ένας Ιησουίτης ιερέας στον οποίο το 1577 ανατέθηκε να μεταβεί στη μακρινή Κίνα για να κηρύξει τη χριστιανική πίστη και τη δυτική σκέψη στους υπη κόους της δυναστείας των Μινγκ. Μετά από μακροχρόνια όμως παραμονή και χωρίς να έχει καταφέρει να κεντρίσει ιδιαίτερα το ενδιαφέρον των Κινέζων, το 1596 ανέφερε σε μια τυχαία συνομιλία του με έναν πρίγκιπα της δυναστείας για ένα σύστημα μνήμης, το οποίο επιτρέπει στον ασκούμενο την απο μνημόνευση με τη μορφή εικόνων τεράστιου όγκου πληροφοριών σύμφωνα με μια μέθοδο, την οποία στη μακρινή δύση αποκαλούσαν «εσωτερική γραφή». Η μέθοδος αυτή είχε ανακαλυφθεί πριν πολλά χρόνια σε μια μακρινή χώρα της Δύσης, την Ελλάδα, από έναν ποιητή ευγενούς καταγωγής, ονόματι Xi-mo-ni-de (Σιμωνίδης)!

Η είδηση για την ύπαρξη μιας τόσο εκπληκτικής τέχνης, ενθουσίασε τους ευγενείς της πόλης Nanchang στην επαρχία Jianxi, όπου διέμενε και τον προσκάλεσαν να τους την διδάξει. Ο Ricci, ο οποίος γνώριζε τις γενικές αρχές της μνημοτεχνικής (καθώς στα πλαί σια των νομικών σπουδών που είχε παρακο λουθήσει στη Ρώμη το 1572, είχε διδαχθεί το έργο του Κικέρωνα), οργάνωσε για το πρω τότυπο αυτό «ποίμνιο» που κατάφερε επιτέ λους να συγκεντρώσει μια σειρά μνημονικών τόπων, οι οποίοι συγκροτούσαν ένα παλάτι.
Οι αίθουσες του «μνημονικού παλατιού» του Ricci διακοσμούνται από κινεζικά ιδεο γράμματα, τα οποία όμως πρέσβευαν διαφορετικές παραστάσεις της Βίβλου, προσαρμο σμένες στις κινεζικές παραδόσεις.

Βλέποντας τη μαζική ανταπόκριση των Κινέζων ευγενών στη διδασκαλία της τέχνης της Μνήμης, πολύ σύντομα συνέγραψε και μελέτη στα κινεζικά και άρχισε να περιοδεύει, κηρύττοντας μέσα από τη μνημονική τέχνη το λόγο του θεού.

Το ενδιαφέρον των Κινέζων για τον πολιτισμό που ανέ πτυξε ένα τόσο εξελιγμένο σύστημα -τον ελληνικό- οδήγησε το 1607 τον Ricci, όταν πλέον είχε εγκατασταθεί στο Πεκίνο, να μεταφράσει στα κινεζικά και να εκδώσει και τα πρώτα έξι βιβλία των «στοιχείων της Γεωμετρίας» του Ευκλείδη. Τελικά, μετά από μεγάλη προσπάθεια, οι κόποι του δείχνουν να ευοδώνονται όταν, στις 8 Σεπτεμβρίου 1609, παίρνει άδεια από τον αυτοκράτορα της δυναστείας να ιδρύσει στο Πεκίνο την «Αδελφότητα της Μαρίας». Ο Matteo Ricci πέθανε στο Πεκίνο στις 11 Μαΐου 1610. Το βιβλίο του για τη μνημονική τέχνη, φυλά χτηκε με ευλάβεια από τους ευγενείς της δυναστείας των Μινγκ και κληροδοτούμενο από γενιά σε γενιά, σώζεται ως τις μέρες μας.

Το «μαγικό» σύστημα μνήμης του Giordano Bruno

Η αναδημιουργία ενός μνημοτεχνικού συστήματος ικανού να επιτύχει την πλατω νική ανάμνηση, ήταν ένα ζήτημα, το οποίο από νωρίς απασχόλησε την κορυφαία πνευ ματική μορφή της Αναγέννησης, από την εποχή που ήταν ακόμα δομινικανός μοναχός. Δεν θα ήταν υπερβολή, αν λέγαμε όχι η «μαγική», όπως την αποκαλούσε, μνήμη αποτελούσε τον «κορμό» του μεγάλου δέντρου των αναζητήσεων του, με τις φιλο σοφικές, θεολογικές και κοσμολογικές του απόψεις να είναι απλά οι καρποί. Άλλωστε, εκτός από τα αμιγώς «μνημονικά» έργα του, αναφορές στην μνημονική τεχνική που χρησιμοποιούσε βρίσκουμε στο σύνολο σχεδόν των μελετών του, ενώ ολόκληρος ο φιλοσοφικός του στοχασμός φαίνεται να αποτελεί το αποτέλεσμα και την επιβεβαίωση της αποτελεσματικότητας των τεχνικών μνήμης που χρησιμοποιούσε.

Η ύπαρξη στην ελληνική αρχαιότητα συλλογιστικών συστημάτων ικανών να παράγουν σχεδόν αλάνθαστα αποτελέσματα, ήταν για τον Μπρούνο αυταπόδεικτη. Αφετηρία του μνημονικού συστήματος που εισηγήθηκε, στάθηκε η ανάλυση της συλλογιστικής διαδικασίας παραγωγής ιδεών και εξαγωγής συμπερασμάτων, όπως τη συναντάμε στο έργο του Πλάτωνα. Παρατήρησε ότι η «εκμαίευση» των αληθειών από τον Σωκράτη επιτυγχανόταν ξεκινώντας από απλούς ορισμούς των εννοιών και διερευνώντας όλες τις γύρω τους. Στο κλείσιμο της αλληγο ρίας αυτής, βρίσκουμε ακόμα μία περιγραφή του μνημονικού συστήματος του Μπρούνο.

Οι ύμνοι τους οποίους χρησιμοποι εί στο έργο αυτό, παρουσιάζουν εξαι ρετική ομοιότητα με τους Ορφικούς ύμνους και αποσκοπούν, σύμφωνα με την κορυφαία ερμηνεύτρια του έργου του, Frances A.Yates, στην ψυχική προετοιμασία και τόνωση των μελετητών της μνημονικής τέχνης και στη διέγερση της φαντα σίας τους, ώστε να φτάσουν σε εγκεφαλική και ψυχική κατάσταση ετοιμότητας να «δεχθούν» τη γνώση από το Σύμπαν, με την εξάσκηση της μνημονικής τέχνης. Βλέπουμε λοιπόν ότι η «ανάμνηση» δεν είναι μία απλή μηχανιστική διαδικασία, αλλά απαιτεί κατάλληλο ψυχικό υπόβαθρο…

Σύντομα, ο Μπρούνο εκδίδει και τρίτο «μνημονικό» έργο, την «Τέχνη της Μνήμης» (Are Memoriae). Φαίνεται ότι οι έρευνες του για την απεικόνιση της συμπαντικής και ανθρώπινης διάνοιας τον οδήγησαν στην υιο θέτηση μιας πιο αφαιρετικής φόρμας, με εντονότερο το στοιχείο του συμβολισμού, καθώς τόσο οι ομόκεντροι κύκλοι, όσο και οι πίνακες αναφοράς έχουν λιγοστέψει. Έχει πλέον εμβαθύνει στη «χαοτική» σκέψη και τα σύμβολα του παραπέμπουν σε αστερισμούς και σε επεισόδια παρμένα από την ελληνική μυθολο γία, θεωρώντας ότι αποτελούν γνησιότερους συμβολισμούς μεγαλύτερης δύναμης και μεστότητας νοημάτων και ότι βρίσκονται πιο κοντά στη συμπαντική σκέψη.

To Ars Memoriae έχει χαρακτηριστεί από τους μελετητές του έργου του Μπρούνο ως «μαγικό». Αποτελεί, ωστόσο, την ευθεία προέκταση της πορείας που ακολουθεί η σκέψη του από το συγκεκριμένο στο αφηρημένο, από το υλικό στο πνευματικό και από το ανθρώπινο στο Συμπαντικό.

Αρκετά χρόνια αργότερα, κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Γερμανία, ο Μπρούνο θα επανέλθει στην προσπάθεια του να δημιουργήσει ένα σύστημα μνήμης εκφρασμένο αυτή τη φορά μέσα από εικόνες και σύμβολα, ικανών να φέρουν την ανθρώπινη ψυχή σε επαφή με την «αληθινή πραγματικότητα», με την έκδοση των «30 αγαλμάτων» (Lampas Triginte Statuarum). Στο έργο αυτό, το οποίο έχει κυρίως θρησκευτικό χαρακτήρα, οι αστρολογικές παραστάσεις στις οποίες στηριζόταν η διαδικασία της «ανάμνησης», έχουν πλέον αντικατασταθεί από μορφές αγαλμάτων, τις οποίες ο Μπρούνο χαρακτηρίζει ως «εσωτερικές εικόνες». Θεωρεί τη φαντασία ως τον ισχυρότερο και αμεσότερο τρόπο να επι τύχει κάποιος την επαφή με τον πνευματικό κόσμο και χρησιμοποιεί τις μορφές αυτές ως πιο αποτελεσματικούς ψυχικούς συνδέσμους της φαντασίας (της ανθρώπινης διάνοιας) με το Θείο.

Πρώτη μορφή στις απεικονίσεις του είναι αυτή του Απόλλωνα που συμβολίζει το Εν και το Φως και ακολουθεί ο Κρόνος που αντιπροσωπεύει την Αρχή. Ανάμεσα στα υπόλοιπα αγάλματα βρίσκουμε τις μορφές του Προμηθέα, του Ηφαίστου, της Θέτιδος, του Γανυμήδη ή Τοξότη, του Ουρανού, της Αφροδίτης, του Έρωτα, της Αρτέμιδος και φυσικά της Αθηνάς, η οποία εκπροσωπώντας τη Σοφία, αποτελεί την ιερότερη, σύμφωνα με τον Μπρούνο, από τις Θηλυκές Θεότητες.

Εξαιρετικό, επίσης, ενδιαφέρον παρουσιάζει στο έργο αυτό και ο πρωταρχικός δια χωρισμός του Θεϊκού στοιχείου, για το οποίο αναφέρει ότι είναι αδύνατο να αποδοθεί με κάποια μορφή άλλη από τη φυσική του, που είναι το Φως και έχει τριαδική υπόσταση. Το Θεϊκό αυτό στοι χείο, δύναται να γίνει αντιληπτό από την ανθρώπινη διάνοια με τις έννοιες: του «Πατρός ή Νου ή της Ουσίας των Ουσιών», του «Υιού ή της πρωταρχικής διάνοιας, της ομορφιάς και της αγάπης της δημιουργίας», και του «Φωτός», το οποίο αποτελεί την ψυχή του Κόσμου και όλων των πραγμάτων (anima mundi) και τη Ζωοποιό Ενέργεια του Σύμπαντος.

Η πορεία των αναζητήσεων του Μπρούνο στην αναδημιουργία των μνημοτεχνικών μεθόδων της αρχαιότητας, παρουσιάζει ιδιαί τερο ενδιαφέρον, καθώς έχοντας ως αφετηρία τις ερμητικές και πλατωνικές θεωρίες και ιδέες, καταλήγει να επαληθεύει πρακτικές αιώνων. Το μνημονικό σύστημα του Μπρούνο φαίνεχαι να επιβεβαιώνει ότι οι αφηρημένες έννοιες και οι συμβολικές εικόνες διευρύνουν την αντίληψη, αμβλύνουν τη λογική-γραμμική οκέψη και προκαλούν την κατάλληλη διανοητική κατάσταση, επιτρέποντας με αυτό τον τρόπο στην ανθρώπινη ψυχή να επικοινωνήσει με το θείο κατά τον αμεσότερο δυνατό τρόπο.

Μερικές «τολμηρές» υποθέσεις…

Ας «ξεχάσουμε» για λίγο όλα όσα γνωρίζουμε για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και ας επιχειρήσουμε να τον ξανα-αντικρίσουμε με την αποκαλυπτική απλότητα της πρώτης ματιάς. Παρατηρούμε λοιπόν, ότι τα ονόματα και οι ιδιότητες των αρχαίων Θεών συμπί πτουν με τα αντίστοιχα των πλανητών, ενώ η δράση τους αποτυπώνεται σε επεισόδια της Μυθολογίας, με συμμετοχή και κατώτερων θεοτήτων, τα ονόματα των οποίων πάλι, κατά «σύμπτωση», συμπίπτουν με τα ονόμα τα και τις ιδιότητες των αστερισμών!

Σε κάποια φάση της εξέλιξης του πολιτι σμού αυτού, δημιουργείται από πρωτογενείς αποτυπώσεις των εννοιών σε εικόνες, μια αρχική μορφή κωδικοποιημένης επικοινωνίας, η οποία φθείρεται με την πάροδο των αιώνων και απλοποιείται, για να δώσει τη θέση της στους χαρακτήρες που γνωρίζουμε σήμερα ως γραφή!

Η συγκεκριμένη γραφή που αναπτύσσεται, ακριβώς οπως και οι μνημονικές εικόνες, διαβάζεται κανονικά από τα αριστερά προς χα δεξιά, αλλά και αντίστροφα. Την ίδια περίπου εποχή, οι πιο οξυδερκείς παρατηρη τές των άστρων διατυπώνουν τις αρχές της Γεωμετρίας (όπως π.χ. ο Θαλής), της Φιλοσο φίας (Ησίοδος), της Ποίησης (Όμηρος) ή των θρησκευτικών αντιλήψεων (Ορφικοί), ενώ άλλοι, οι οποίοι πιθανότητα «μαγεύτηκαν» από την αναλλοίωτη και αιώνια λάμψη των άστρων, μπορούν και «αντιλαμβάνονται» τις δονήσεις τους (Πυθαγόρας) και προσπαθούν να τις αναπαράγουν. Δημιουργείται έτσι η Μουσική (η πλησιέστερη σύμφωνα με τον Πλάτωνα τέχνη στο θεϊκό στοιχείο, καθώς είναι άϋλη), από τη μελέτη των αρχών της οποίας προκύπτουν τα Μαθηματικά. Η επι σταμένη έρευνα καθώς και η πρακτική εφαρ μογή των αρχών των μαθηματικών οδηγεί στην ανάπτυξη όλων των υπολοίπων τεχνών και επιστημών (π.χ. Γλυπτική, Αρχιτεκτονική), με αποτέλεσμα μια γενικότερη περίοδο ευημερίας και άνθισης, κατά την οποία χτί ζονται πόλεις (πάλι σε αντανάκλαση των αστερισμών. Βλ. Νίκ. Λίτσας, «Μυστικές Δια δρομές στην Άγνωστη, Ελλάδα και η Αναζήτηση, τον Πραγματικού Ομήρου»).

Όλοι αυτοί οι τομείς γνώσης (π.χ. η Αστρονομία, τα Μαθηματικά, η Φιλοσοφία, η Μουσική, η θρησκεία, οι εικαστικές τέχνες, η Ναυσιπλοΐα, η Αρχιτεκτονική, κ.α.) είναι φυσικά αλληλένδετοι μεταξύ τους, αλληλεπι δρούν και εξελίσσονται ταυτόχρονα και για την αποτύπωση τους χρησιμοποιούν την παραφθαρμένη μορφή των αρχικών «μνημο νικών» εικόνων (γραφή). Σημειώστε ότι τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου χρησι μοποιούνται για να αποδώσουν όχι μόνο τον γραπτό λόγο, αλλά και τους αριθμούς, καθώς και τους μουσικούς τόνους (νότες).

Δηλαδή, ακριβώς όπως και οι μνημονικές εικόνες, χα γράμματα αποτελούν στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό «φορείς» πολλαπλών νοημάτων, αναλόγως του συστήματος σκέψης με το οποίο τα ερμη νεύουμε. Επίσης, όλες αυτές οι γνώσεις εμφανίζονται να έχουν «θεϊκή» προέλευση. (Μήπως τελικά η «συνωνυμία» άστρων, πλα νητών, αστερισμών, Θεών και μυθικών χαρακτήρων ήταν ουσιαστικά «μνημοτεχνική» ταυτοσημία;)
Απομακρυνόμενοι πλέον από τον ελληνικό χώρο, όλες αυτές οι τέχνες, οι επιστήμες και οι γνώσεις μεταναστεύουν στο λατινικό κόσμο, όπου, αποκομμένες από τις ρίζες τους, ατροφούν σε μια «σκοτεινή» περίοδο πνευματικής παρακμής και εξαθλίωσης, για να αναβιώσουν μερικούς αιώνες αργότερα, σε μια προσπάθεια αναδημιουργίας του αρχαίου κόσμου (Αναγέννηση). Την περίοδο εκείνη μάλιστα, η φωτεινότερη πνευματική μορφή (Giordano Bruno) οδηγείται μέσα από τη μελέτη των αρχαίων πηγών στην επαλήθευ ση και την επιβεβαίωση όλων των αρχών της ελληνικής σκέψης, με ιδιαίτερη έμφαση (όπως και οι Έλληνες) στην παρατήρηση και την μελέτη των άστρων.
Ολοκληρώνοντας τον μακροσκελή (και αναγκαστικά γενικευτικό) αυτό συλλογισμό, θα αποτολμήσουμε τη διατύπωση ορισμε’νων «τολμηρών» ερωτημάτων, θεωρώντας ότι το να θέτει κανείς ερωτήματα αποτελεί πολύ πιο ειλικρινή στάση από την «αφοριστική» κατάθεση απαντήσεων:

* Μήπως ολόκληρο το σώμα της αρχαίας και σύγχρονης γνώσης στηρίχθηκε στις αρχές της Τέχνης της Μνήμης, σύμφωνα με τις οποίες η μάθηση οικοδομείται με την ορθή τοποθέτηση κάθε πληροφορίας πάνω στην παλαιά γνώση;
* Μήπως είχε δίκιο ο Πλάτωνας και η γνώση που προέρχεται από το διάβασμα γρα πτών πηγών δεν ασκεί καμία απολύτως επί δραση στη διαμόρφωση της ψυχής μας, αλλά λειτουργεί ανασταλτικά στην απόκτηση της σοφίας;
* Μήπως, αντίθετα με τις απόψεις των ιστορικών και των ανθρωπολόγων, η ανάπτυξη της γραφής σήμανε την έναρξη μιας εκτεταμένης περιόδου πνευματικής παρακ μής του ελληνισμού, καθώς άρχισε σταδιακά να εγκαταλείπεται η μνημονική Τέχνη;
* Μήπως το πραγματικό απόγειο του ελλη νικού πολιτισμού θα πρέπει να το αναζητή σουμε όχι στην κλασική εποχή, αλλά στην εκτενή προ-ομηρική περίοδο, κατά την οποία διαμορφώνονταν οι μυθικές αντιλήψεις και η γλώσσα;
* Μήπως η ταύτιση της σκέψης με μη συγκεκριμένες μορφές και εικόνες εννοιών (όπως αυτές της ελληνικής Μυθολογίας), αποδεσμεύει την ανθρώπινη διάνοια από τις από τις «αλυσίδες» της ασφυκτικά λογικής, γραμμικής πραγματικότητας και επιτρέπει την επικοινωνία με τη συμπαντική διάνοια, καθιστώντας δυνατή την πλατωνική ανάμνηση της ψυχής;
* Μήπως θα πρέπει να επιχειρήσουμε να «ξαναδιαβάσουμε» ολόκληρη την ελληνική Μυθολογία, προσπαθώντας να αποκωδικο ποιήσουμε τις «μνημονικές» της εικόνες;
* Μήπως το ίδιο θα πρέπει να κάνουμε και με την αρχαία ελληνική τέχνη στο σύνολο της, προσέχοντας τόσο την ακριβή θέση της κάθε ανάγλυφης μορφής π.χ. στα αετώματα ή στις εισόδους των αρχαίων ναών όσο και τις επιμέρους της λεπτομέρειες;
* Μήπως, κάτω από το φως των νέων αυτών αποκαλύψεων, η αρχαία ελληνική μυθολογία θα έπρεπε να εισαχθεί στην εκπαί δευση και να διδάσκεται σχολαστικά, προκειμένου να αυξηθούν οι μαθησιακές, αντιληπτικές και συλλογιστικές ικανότητες των μαθητών;
* Μήπως το ίδιο ακριβώς θα πρέπει να γίνει και με τις αρχές της μνημονικής τέχνης;
* Μήπως όλες αυτές οι αλήθειες κρατήθη καν επίτηδες κρυφές από το ευρύ κοινό, σε μια προσπάθεια γενικότερης πνευματικής υποβάθμισης του συνόλου από ομάδες μυημένων, ώστε να καθίσταται ευκολότερη η χειραγώγηση του; (Είναι γνωστό ότι ειδικά στην περίπτωση του Μπρούνο, οι διδασκαλίες του ποτέ δεν έγιναν ευρύτερα γνωστές, ωστόσο αποτέλεσαν το πνευματικό υπόβαθρο της οργάνωσης των Ροδόσταυρων.)
* Μήπως η επιστροφή στην εξάσκηση της Τέχνης της Μνήμης θα οδηγούσε όχι μόνο τον ελληνισμό, αλλά και ολόκληρη την ανθρωπότητα σε μια νέα πνευματική ανάταση;

Του Χρήστου Βαγενά

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Τρίτο Μάτι».

Ελεύθερη Επιστήμη

Μάκα η υπερτροφή που χαρίζει ενέργεια, αντοχή και υψηλή λίμπιντο

Χάρη στις προσπάθειες ενός ερευνητή από το Περού, ένα παραμελημένο και ελάχιστα γνωστό αρχαίο φυτό σώθηκε από βέβαιο αφανισμό περίπου μισό αιώνια πριν. Σήμερα που αναστήθηκε, η μάκα αποτελεί μία υπερτροφή που αυξάνει την ενέργεια, την αντοχή και τη λίμπιντο ενώ μπορεί να βοηθήσει στην γυναικεία εμμηνόπαυση εξισορροπώντας φυσικά τις ορμόνες.

Η μάκα είναι ένα λαχανικό ρίζας που καλλιεργείται στις Περουβιανές Άνδεις για πάνω από 2600 χρόνια. Ευδοκιμεί σε υψόμετρο 10000 ποδιών από την επιφάνεια της θάλασσας. Η μάκα αυξάνει τη γονιμότητα σε θηλαστικά σύμφωνα με έρευνα της Gloria Chacon de Popovici, μίας Περουβιανής βιολόγου.

Ταυτόχρονα η μάκα διαθέτει και πολύτιμες αφροδισιακές ιδιότητες. Η σύγχρονη έρευνα υποστηρίζει πλέον την σοφία των αρχαίων λαών. Μελέτες σε άνδρες έχουν δείξει ότι τα συμπληρώματα με μάκα βελτιώνουν την υποκειμενική αντίληψη ενός ανθρώπου και την σεξουαλική του ευεξία ενώ αυξάνει και τη σεξουαλική επιθυμία. Σε γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση έχει διαπιστωθεί ότι μειώνει ψυχολογικά συμπτώματα όπως άγχος και κατάθλιψη και βελτιώνει τη λίμπιντο.

Αν και η μάκα φημίζεται για τις αφροδισιακές ιδιότητες, έχει πολλά ακόμα οφέλη για την υγεία. Αυξάνει την ενέργεια και την αντοχή, το οξυγόνο στο αίμα, τη σωματική δύναμη, την παραγωγή νευροδιαβιβαστών. Υποστηρίζει το ενδοκρινικό σύστημα, τα επινεφρίδια και το θυρεοειδή και βελτιώνει τη διάθεση του ατόμου ενώ συμβάλλει στην υποστήριξη παραγωγής υγιούς ορμόνης.

Η μάκα σε αποξηραμένη μορφή είναι πλούσια σε ασβέστιο, μαγνήσιο, φώσφορο , κάλιο, θείο, νάτριο και σίδηρο καθώς και βιταμίνες B1 , B2, C, E. Περιέχει επίσης ψευδάργυρο, ιώδιο, χαλκό, σελήνιο , μαγγάνιο και πυρίτιο. Διαθέτει 5 φορές περισσότερη πρωτεϊνη σε σύγκριση με την πατάτα. Έχει άρωμα καραμελέ και μία γεύση γογγυλιού που ίσως κάποιοι τη θεωρούν πολύ δυνατή. Η μάκα μπορεί να προστίθεται σε σαλάτες, σούπες, τσάι , ζωμούς όπως ακριβώς κάνουμε με τα μπαχαρικά.

greenmedinfo / Μετάφραση Επιστημονικός

Τα εμβολιασμένα παιδιά παρουσιάζουν έως και 500% περισσότερες ασθένειες από τα μη εμβολιασμένα

Οι υποψίες έχουν επιβεβαιωθεί για όσους ήταν δύσπιστοι σχετικά με τον εμβολιασμό των παιδιών. Μία πρόσφατη μεγάλη μελέτη επιβεβαιώνει άλλες ανεξάρτητες ερευνητικές μελέτες που συνέκριναν μη εμβολιασμένα παιδιά με εμβολιασμένα. Όλα δείχνουν ότι τα εμβολιασμένα έχουν 2 έως και 5 φορές περισσότερες ασθένειες στην παιδική ηλικία και αλλεργίες από αυτά που δεν έχουν εμβολιαστεί. Αρχικά , η πρόσφατη μελέτη συνεχίστηκε με παιδιά που δεν εμβολιάστηκαν πηγαίνοντας κόντρα σε μία Γερμανική εθνική έρευνα που διεξήχθη από το KIGGS στην οποία συμπεριλαμβάνονταν 17000 παιδιά μέχρι την ηλικία των 19.

Ωστόσο, η αμερικανική σύνδεση με την έρευνα του Bachmair μπορεί να βρεθεί στην ιστοσελίδα vaccineinjury.info που έχει προσθέσει έναν σύνδεσμο για τους γονείς εμβολιασμένων παιδιών για συμμετοχή σε αυτή. Μέχρι στιγμής η εν εξελίξει έρευνα έχει επίσης πάνω από 11000 συμμετοχές κυρίως από τις ΗΠΑ.

Τα αποτελέσματα ήταν παρόμοια. Φυσικά καμία από αυτές τις μελέτες δεν δημοσιοποιήθηκε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Καμία δεν χρηματοδοτήθηκε από τα κέντρα ελέγχου και πρόληψης νοσημάτων ή από τον παγκόσμιο οργανισμό υγείας ή οποιονδήποτε εθνικό ή διεθνή οργανισμό για την υγεία και την ιατρική.

Δεν τολμούν να συγκρίνουν την υγεία των μη εμβολιασμένων παιδιών με των εμβολιασμένων καθώς υπάρχει κίνδυνος να διαταραχθεί η μανία εμβολιασμού. Η εστίαση κάθε μελέτης ήταν ως επί το πλείστον στις παιδικές ασθένειες που παρουσιάζουν τα παιδιά καθώς αναπτύσσονται. Οι θανατηφόρες επιπτώσεις των εμβολίων δεν αποτελούσαν ποτέ το επίκεντρο δεδομένου ότι λίγοι, 5% ή και λιγότεροι, δεν έκαναν χρήση του συστήματος αναφοράς ανεπιθύμητων τραυματισμών από εμβόλια (VAERS) για λόγους όπως:

  • Είναι ένα πολύπλοκο σύστημα που καταναλώνει χρόνο από την πρακτική ενός ιατρού.
  • Οι περισσότεροι γονείς δεν γνωρίζουν τίποτα για αυτό
  • Λαμβάνονται υπόψη μόνο οι ανεπιθύμητες παρενέργειες μετά τους εμβολιασμούς
  • Το σύστημα είναι προαιρετικό και οι περισσότεροι ιατροί δεν θέλουν να ενοχοποιήσουν τον εμβολιασμό με αρνητικές παρενέργειες.

Κατά συνέπεια, ακόμα και οι χειρότερες παρενέργειες, αναγνωρίζονται ελάχιστα ενώ τα μακροπρόθεσμα αρνητικά θέματα υγείας που προκύπτουν από τα εμβόλια δε θεωρούνται σχετικά.

Σύνοψη διαφορετικών μελετών

Οι ασθένειες της παιδικής ηλικίας που αναφέρονται από ερωτηθέντες από ανεξάρτητες έρευνες εμπλέκουν το άσθμα, την αμυγδαλίτιδα, χρόνια βρογχίτιδα , ιγμορίτιδα, αλλεργίες, έκζεμα , μολύνσεις αυτιών, διαβήτης, διαταραχές στον ύπνο, ενούρηση, δυσλεξία, ημικρανίες, υπερκινητικότητα, επιληψία, κατάθλιψη και πιο αργή ανάπτυξη του λόγου και των κινητικών δεξιοτήτων.

Το 1992 , μία ομάδα από τη Νέα Ζηλανδία επονομαζόμενη «Εταιρία Ανοσοποιητικής Ενημέρωσης» έκανε έρευνα με 245 οικογένειες και 495 παιδιά. Τα παιδιά χωρίστηκαν σε 226 εμβολιασμένα και 269 μη εμβολιασμένα. 81 οικογένειες είχαν τόσο εμβολιασμένα όσο και μη εμβολιασμένα παιδιά.

Οι διαφορές ήταν δραματικές με τα μη εμβολιασμένα παιδιά να παρουσιάζουν πολύ μικρότερο ποσοστό των κοινών παιδικών ασθενειών σε σχέση με τα εμβολιασμένα παιδιά. (http://www.vaccineinjury.info/images/stories/ias1992study.pdf).

Μία διαφορετική έρευνα στο νότιο νησί της Νέας Ζηλανδίας μεταξύ των παιδιών που γεννήθηκαν από το 1977 και έπειτα έδειξε ότι κανένα μη εμβολιασμένο δεν είχε εκδηλώσεις βρογχικού άσθματος ενώ το 25% των εμβολιασμένων υποβλήθηκαν σε θεραπεία για το άσθμα από την ηλικία των 10 ετών. (http://www.vaccineinjury.info/images/stories/ias1992study.pdf).

Πολλές από τις παρατηρήσεις από γονείς που δεν εμβολιάστηκαν μέσω του VaccineInjury.info ανάφεραν κίνδυνο από τα εμβόλια και ανησυχούσαν για την ανάπτυξη φυσικής ανοσίας.

Η συγγραφέας του βιβλίου «Vaccine Illusion», Δρ. Tetyana Obukhanych έχει πάει κόντρα με το δόγμα της ιατρικής της εκπαίδευσης. Ισχυρίζεται ότι η αληθινή ανοσία δεν παρέχεται από εμβόλια αλλά από το εάν έχει εκτεθεί κάποιος ή όχι στην αντίστοιχη νόσο.

naturalnews / Μετάφραση Επιστημονικός

Σχετικά θέματα:

Πολεμήστε το άσθμα με διατροφή και βότανα

Κουρκουμίνη, ο εχθρός των χρόνιων ασθενειών

3 στους 4 ιατρούς λένε όχι στην χημειοθεραπεία

 

Πολεμήστε το άσθμα με διατροφή και βότανα

Κατά τις 3 τελευταίες δεκαετίες ο αριθμός των ανθρώπων με άσθμα έχει αυξηθεί σημαντικά στις ΗΠΑ και αυτό σχετίζεται με τη διατροφή. Μελέτες δείχνουν πως υπάρχει σχέση μεταξύ άσθματος και κακής διατροφής. Οι άνθρωποι τρώνε περισσότερο επεξεργασμένες, αφύσικες τροφές και λιγότερα πράγματα που είναι ευεργετικά για την υγεία. Όσοι τρώνε υγιεινά αναπτύσσουν άσθμα λιγότερο συχνά. Λίγοι ιατροί αναγνωρίζουν τη σχέση μεταξύ άσθματος και διατροφής. Ορισμένα τρόφιμα και θρεπτικά συστατικά φαίνεται να είναι αποτελεσματικά στην πρόληψη και τη θεραπεία για το άσθμα, ενώ υπάρχουν και κατευθυντήριες γραμμές για τα τρόφιμα που πρέπει να αποφεύγουν όσοι έχουν άσθμα.

Διαχείριση συμπτωμάτων

Οι τροποποιήσεις στη διατροφή είναι μία λογική επιλογή για τους ανθρώπους που αναρωτιούνται πώς να θεραπευτούν φυσικά. Η έρευνα δείχνει ότι οι άνθρωποι που καταναλώνουν μεγαλύτερα συστατικά αντιοξειδωτικών, ωμέγα-3 λιπαρών, β-καροτίνης, βιταμίνης C και Ε , σεληνίου και μαγνησίου έχουν τα χαμηλότερα ποσοστά άσθματος. Τα αντιοξειδωτικά είναι πιθανόν ένας μεγάλος παράγοντας για μειωμένο συντελεστή άσθματος επειδή εξουδετερώνει τα βλαβερά κύτταρα και προστατεύει τα υγιή.

Μελέτες δείχνουν ότι τα παιδιά και οι έφηβοι που ακολουθούν διατροφή με φρούτα και ωμέγα-3 λιπαρά έχουν γενικά ισχυρούς πνεύμονες και λίγα συμπτώματα άσθματος. Αντίθετα όσοι λαμβάνουν μικρές ποσότητες θρεπτικών ουσιών όπως η βιταμίνη C, Ε και ω-3 έχουν πολύ κακή πνευμονική λειτουργία. Η μεσογειακή διατροφή προάγει φρούτα, λαχανικά και ξηρούς καρπούς. Αυτές οι τροφές είναι πλούσιες σε αντιοξειδωτικά και βιταμίνες.

Κατευθύνσεις για διατροφή

Η διατροφή και το άσθμα φαίνεται να έχουν μία περίεργη σχέση. Το άσθμα έχει να κάνει με τη συστολή των βρογχικών σωλήνων που περνούν μέσα από τους πνεύμονες και όχι από το πεπτικό σύστημα. Η φλεγμονή των αεραγωγών και η παραγωγή βλέννας συμβάλλουν στο άσθμα το οποίο απαιτεί πολλά αντιφλεγμονώδη φάρμακα για τη θεραπεία του. Ωστόσο τα τρόφιμα μπορούν να μειώσουν τη φλεγμονή σε μεγάλο ποσοστό. Η κουρκούμη και το τζίντζερ έχουν αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες.

Η αποφυγή συγκεκριμένων τροφών παίζει επίσης ρόλο. Τα γαλακτοκομικά προϊόντα μπορούν να αυξήσουν την παραγωγή βλέννας. Ο Andrew Weil, συνιστά ότι τα άτομα με άσθμα πρέπει να εξαλείψουν τις γαλακτοκομικές τροφές, τη ζωική πρωτείνη και τα τηγανητά από τη διατροφή τους και παράλληλα να μείνουν μακριά από πολυακόρεστα φυτικά έλαια και μερικώς υδρογονωμένα έλαια.

Περισσότερες οδηγίες περιλαμβάνουν την άυξηση του ω-3 έχοντας κυρίως από έξτρα παρθένο ελαιόλαδο ως κύρια πηγή λίπους και τα βιολογικά φρούτα και λαχανικά σε καθημερινή βάση. Μήλα , καρότα , φυλλώδη λαχανικά και ντομάτες έχουν επιδείξει ευεργετικά αποτελέσματα για την πρόληψη του άσθματος σε μελέτες.

Το νερό βοηθά στις αναπνευστικές εκκρίσεις ώστε να είναι πιο υγρές. Συστήνεται οι γυναίκες να πίνουν 9 ποτήρια ημερησίως ενώ οι άνδρες 13.

Άσθμα και βότανα

Το εκχύλισμα ρίζας butterbur μειώνει τη σοβαρότητα, τη συχνότητα και τη διάρκεια των επιθέσεων άσθματος σε μία μελέτη στην οποία συμμετείχαν 80 ασθενείς. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε σε 4 μήνες και μέχρι τη λήξη της, πάνω από 40% των συμμετεχόντων που λάμβαναν θεραπεία ήταν σε θέση να μειώσουν τη χρήση.

Τρία μέρη από Λαβέλια με ένα μέρος από πιπεριά καγιέν αναμεμειγμένα με νερό που λαμβάνονται στα πρώτα σημάδια κρίσης μπορούν να βοηθήσουν τις επιθέσεις πριν αρχίσουν.

Διαχείριση άσθματος και αλλεργιών

Οι τροφικές αλλεργίες μπορούν να ενισχύσουν το άσθμα. Ανακαλύπτοντας ποιες τροφές και στη συνέχεια αποφεύγοντάς τις , μπορείτε να βοηθήσετε στη διαχείριση του άσθματος. Η ζάχαρη, η σόγια , το καλαμπόκι και η γλουτένη είναι κοινά τρόφιμα που προκαλούν αλλεργίες. Η αποχή από την κατανάλωση αυτών των τροφών για 8 εβδομάδες για να δείτε αν τα συμπτώματα υποχωρήσουν , μπορεί να υποδηλώνει πρόβλημα.

naturalnews / Μετάφραση Επιστημονικός

Επιστήμονες επιβεβαιώνουν ότι τα φυτά επικοινωνούν μεταξύ τους

Μία νοτιοαφρικανή βοτανολόγος ονόματι Lyall Watson υποστήριξε το 1973 ότι τα φυτά έχουν συναισθήματα που μπορούν να καταγραφούν σε έναν ανιχνευτή ψεύδους. Η άποψή της αυτή απορρίφθηκε από την επιστημονική κοινότητα.

Ωστόσο, νέα έρευνα που δημοσιεύεται στο περιοδικό Trends in Plant Science, αποκάλυψε ότι τα φυτά όχι μόνο ανταποκρίνονται στον ήχο , αλλά επίσης επικοινωνούν μεταξύ τους παράγοντας δονήσεις.

Ερευνητές του πανεπιστημίου της Δυτικής Αυστραλίας με χρήση ισχυρών μεγαφώνων κατάφεραν να ακούσουν τους ήχους που προέρχονταν από τις ρίζες των δενδρυλλίων του καλαμποκιού.

Ερευνητές από το πανεπιστήμιο του Μπρίστολ διαπίστωσαν ότι όταν τοποθετούσαν τις νεαρές ρίζες σε νερό και έπαιζαν έναν συνεχή θόρυβο με συχνότητα 220hz, μία παρόμοια συχνότητα με αυτή που παράγουν τα φυτά, ανακάλυψαν ότι τα φυτά μεγάλωναν προς την πηγή του ήχου.

Αν και είναι γνωστό ότι τα φυτά αναπτύσσονται προς το φως, παλαιότερη έρευνα του πανεπιστημίου του Exeter δείχνει ότι τα φυτά εκπέμπουν μεθυλικό jasmonate αέριο όταν οι επιφάνειές τους κοπούν ή διατρηθούν ώστε να προειδοποιήσουν τους γείτονές τους για τον κίνδυνο. Τα κοντινότερα φυτά δημιουργούν τοξικές χημικές ουσίες στα φύλλα τους ώστε να αποκρούσουν τους φυσικούς αντιπάλους τους όπως είναι οι κάμπιες.

Επιστήμονες υποψιάζονται ότι ο ήχος και η δόνηση μπορούν να διαδραματίσουν ουσιαστικό ρόλο στην επιβίωση των φυτών δίνοντάς τους πληροφορίες σχετικά με το περιβάλλον γύρω τους.

Οι ερευνητές ανέφεραν ότι τα κύματα ήχων είναι εύκολο να μεταδοθούν μέσω του εδάφους και θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να αντιμετωπιστούν απειλές όπως η ξηρασία από μακρινές αποστάσεις. Πρόσφατα ευρήματα δείχνουν ότι ο ρόλος του ήχου στα φυτά δεν έχει διερευνηθεί πλήρως και πως κάποια μορφή ευαισθησίας στον ήχο να παίζει ρόλο στην ανάπτυξη και μετέπειτα ζωή των φυτών

medicaldaily / Μετάφραση Επιστημονικός

Ιοί SV40, AIDS και καρκίνου σε εμβόλια

O επιστήμονας της εταιρίας παραγωγής εμβολίων Merck, Dr. Maurice Hilleman παραδέχεται την παρουσία των ιών SV40, AIDS και καρκίνου σε εμβόλια. Ένας από τους πιο καταξιωμένους επιστήμονες στην ιστορία της βιομηχανίας εμβολίων–ένας επιστήμονας της Merck–παραδέχεται ανοικτά σε ηχογραφημένη συνομιλία ότι Αμερικανοί έχουν εμβολιαστεί με εμβόλια που έχουν μολυνθεί με ιούς της λευχαιμίας και καρκίνου.

Αντιδρώντας στα λόγια του, οι συνάδελφοί του (των οποίων τα λόγια έχουν επίσης καταγραφεί) ξεσπούν σε γέλια και φαίνεται να θεωρούν το θέμα ότι είναι ξεκαρδιστικό. Μετά, αναφέρουν ότι επειδή αυτά τα εμβόλια δοκιμάστηκαν για πρώτη φορά στη Ρωσία, θα βοηθούσαν τις Ηνωμ. Πολιτείες να κερδίσει Ολυμπιακά μετάλλια γιατί οι Ρώσοι αθλητές θα ήταν «φορτωμένοι με όγκους.» (άρα γνώριζαν και εκείνοι ότι τα εμβόλια μπορούσαν να προκαλέσουν καρκίνο σε ανθρώπους). Διάβασε Εμβόλια, Το ιατρικό Ερώτημα και η Ανθρωπιστική Διάσταση

Δεν πρόκειται για κάποιο συνωμοσιολογικό σενάριο–αυτά είναι τα λόγια ενός κορυφαίου επιστήμονα της Merck που πιθανόν δεν είχε ιδέα ότι η καταγραφή των όσων ανέφερε θα ήταν διαθέσιμη ανοικτά στο διαδίκτυο (το οποίο δεν υπήρχε καν όταν έγινε η καταγραφή). Πιθανόν να πίστευε ότι αυτό θα έμενε μυστικό για πάντα. Όταν ρωτήθηκε γιατί αυτό το γεγονός δεν έφθασε ποτέ στα ΜΜΕ, απάντησε «προφανώς, δεν τα αποκαλύπτεις αυτά, πρόκειται για ένα επιστημονικό θέμα μέσα στην επιστημονική κοινότητα».

Με λίγα λόγια, οι επιστήμονες που εργάζονται στη βιομηχανία των εμβολίων δεν βγάζουν το μάτι των συναδέλφων τους. Κρατούν όλα τα βρώμικα μυστικά τους μόνο για τον κύκλο τους και δεν αποκαλύπτουν την αλήθεια σχετικά με την μόλυνση των εμβολίων τους. Μπορείτε να ακούσετε την συνομιλία εδώ

emvolio-miastala

Διαβάστε την απομαγνητοφωνημένη συνομιλία με τον Dr. Maurice Hilleman  (Τις ευχαριστίες μας στον Dr. Len Horowitz που βρήκε αυτό το ηχητικό ντοκουμέντο και το μοιράστηκε με το κοινό) Ακούστε τώρα τη φωνή του κορυφαίου στον κόσμο για τα εμβόλια Dr Maurice Hilleman, Διευθυντή της Φαρμακευτικής Εταιρίας Merck στον τομέα των εμβολίων να μιλάει για το πρόβλημα που αντιμετώπιζε με τις μαϊμούδες (πειραματόζωα) που έφθαναν από το εξωτερικό. Εξηγεί με τον καλύτερο τρόπο την πηγή του AIDS, αλλά αυτό που θα ακούσετε δεν συμπεριλήφθηκε σε καμία δημόσια δήλωση.

Dr Maurice Hilleman: … και πιστεύω ότι τα εμβόλια πρέπει να θεωρηθούν το θεμέλιο των προσοδοφόρων αγορών στον τομέα της τεχνολογίας για τον εικοστό αιώνα.
Αφηγητής: Πενήντα χρόνια πριν, όταν ο Maurice Hilleman ήταν μαθητής γυμνασίου στο Miles City της Montana, είχε την ελπίδα ότι θα είχε τα προσόντα για μία θέση εκπαιδευόμενου διευθυντή στο τοπικό πολυκατάστημα. Αντί όμως για αυτό, προχώρησε σε ένα περισσότερο προοδευτικό δρόμο πάνω στην έρευνα και ανάπτυξη των εμβολίων περισσότερο από τον καθένα στην ιστορία της Αμερικάνικης ιατρικής. Ανάμεσα στις ανακαλύψεις που έκανε στη Merck ήταν τα εμβόλια για για την παρωτίτιδα, ερυθρά και ιλαρά…..

Dr Edward Shorter: Πες μου πώς ανακάλυψες τον ιό SV40 και το εμβόλιο για την πολυομυελίτιδα.
Dr Maurice Hilleman: Αυτό, λοιπόν, έγινε όταν εργαζόμουν στη Merck. Ναι, πήγα στη Merck με σκοπό να φτιάξω εμβόλια. Και εκείνη την εποχή υποφέραμε από ισχυρούς ιούς. Θυμόσαστε τους ιούς στο συκώτι των μαϊμούδων και άλλα παρόμοια; Και τελικά, μετά από έξι μήνες τα παράτησα και είπα ότι δεν μπορείς να βασίσεις την παρασκευή εμβολίων πάνω σε αυτές τις καταραμένες μαϊμούδες (αναφέρεται στα πειραματόζωα). Είμαστε ξοφλημένοι και δεν μπορώ να κάνω κάτι. Θα παραιτηθώ και δεν θα ξαναπροσπαθήσω.

Έτσι, λοιπόν, πήγα να δω τον Bill Mann στο ζωολογικό κήπο στην Washington DC και του είπα: «κοίταξε, έχω ένα πρόβλημα και δεν ξέρω τι στο καλό να κάνω.» Ο Bill Mann ήταν ένας αρκετά έξυπνος άνθρωπος. Του είπα, λοιπόν, ότι αυτές οι άθλιες μαϊμούδες κολλούσαν τον ιό όσο βρίσκονταν ακόμα στις αποθήκες των αεροδρομίων περιμένοντας την μεταφορά τους».

Μου είπε, πολύ απλά, τότε πήγαινε εσύ και φέρε τις μαϊμούδες σου κατευθείαν από τη Δυτική Αφρική και βάλε την African Green να τις μεταφέρει στη Μαδρίτη και να τις ξεφορτώσει εκεί όπου δεν υπάρχει άλλη διακίνηση ζώων. Μετά να έρθουν με αερομεταφορά στη Φιλαδέλφεια και τις παραλαμβάνεις από εκεί. Ή διαφορετικά, αερομεταφορά στη Νέα Υόρκη και παράλαβέ τες κατευθείαν από το αεροπλάνο. Ερχόμαστε σε συνεννόηση με την African Greens. Δεν ήξερα εκείνο το διάστημα ότι στην ουσία κάναμε εισαγωγή του ιού του AIDS.

Πολλές φωνές από πίσω:…(γέλια)… ώστε, εσύ ήσουν που έβαλες τον ιό του AIDS στη χώρα. Τώρα το γνωρίζουμε!(γέλια). Αυτό είναι πραγματική ιστορία! (γέλια) Και τι δεν θα έκανε η Merck για να κατασκευάσει ένα εμβόλιο! (γέλια)
Dr Maurice Hilleman: Έτσι, αυτό που έκανε ήταν να τις φέρει μέσα, εννοώ ότι εμείς κάναμε εισαγωγή εκείνες τις μαϊμούδες. Και μόνο εγώ είχα αυτές, γιατί αυτή ήταν η λύση αφού εκείνες οι μαϊμούδες δεν είχαν επιθετικούς ιούς, αλλά εμείς…
Dr Edward Shorter: Περίμενε, γιατί δεν είχαν μολυνθεί με επιθετικούς ιούς, εφόσον ήρθαν από την Αφρική;
Dr Maurice Hilleman: …γιατί δεν ήταν μολυσμένες, δεν ήταν, δεν ήταν μολυσμένες με αυτές τις ομάδες που είχαν σαράντα διαφορετικά είδη ιών….

Dr Edward Shorter: ήταν όμως μολυσμένες αυτές που ήρθαν από τη ζούγκλα…
Dr Maurice Hilleman: …ναι, αυτές ήταν, αλλά ο αριθμός τους ήταν σχετικά μικρός. Αυτό που είχαμε ήταν μία μικρή ομάδα που μπορούσε να μεταδώσει την επιδημία μέσω μόλυνσης σε ένα κλειστό χώρο. Έτσι, λοιπόν, κάναμε εισαγωγή και τις πηγαίναμε για να τις καθαρίσουμε. Θεέ μου, τώρα ανακάλυπτα νέους ιούς. […] Μου έκαναν πρόσκληση από το Ιδρυμα Sister Kinney που είχε αντιρρήσεις όταν ο ιός ήταν ζωντανός…

Dr Edward Shorter: A, σωστά…
Dr Maurice Hilleman: Ναι, είχαν πέσει πάνω σε μία παρτίδα του Sabin και μού είχαν ζητήσει να πάω και να μιλήσω σε μία συνάντηση του ιδρύματος. Θεώρησα ότι θα είναι παγκόσμια συνάντηση..Θεέ, μου! Για ποιο πράγμα θα μιλούσα; Ξέρω για ποιο πράγμα θα μιλήσω, θα μιλήσω για την ανίχνευση μη ανιχνεύσιμων ιών.
Dr Albert Sabin…υπήρχαν εκείνοι που είχαν αντιρρήσεις για εμβόλια με ζωντανό μέσα τον ιό …… επικεντρώθηκαν όλες οι προσπάθειες ώστε ο κόσμος να χρησιμοποιεί εμβόλια με τον ανενεργό ιό, ενώ υποστήριζαν εμένα στον τομέα της έρευνας για εμβόλια με ζωντανό τον ιό.

Dr Maurice Hilleman: Τώρα, λοιπόν, είχα να πω κάτι (γέλια) που θα κινούσε την προσοχή. Θεώρησα ότι αυτός ο καταραμένος ιός SV40 […] αυτός ο ιός θα έπρεπε να είναι στα εμβόλια του Sabin. Έτσι, έκανα κάποιο γρήγορο τεστ (γέλια) και ήταν εκεί πράγματι.

Dr Edward Shorter: Δεν το πιστεύω…
Dr Maurice Hilleman: … Έτσι ήταν …
Dr Edward Shorter: …έτσι, λοιπόν, απέσυρες το στοκ εμβολίων του Sabin εδώ στη Merck…
Dr Maurice Hilleman: …ναι, είχαν όντως παρασκευαστεί, είχαν παρασκευαστεί στην Merck…
Dr Edward Shorter: Άρα έστρεψες το ενδιαφέρον σου στον Sabin τότε;
Dr Maurice Hilleman: …Ναι, κατασκευάζονταν εδώ πριν ακόμα εγώ έρθω…
Dr Edward Shorter: ναι, αλλά παρόλο αυτά εκείνο τον καιρό ο Sabin διενεργούσε ακόμα εκτεταμένες έρευνες.

Dr Maurice Hilleman: …ναι

Dr Edward Shorter: ok.
Dr Maurice Hilleman: …στη Ρωσία και αλλού. Μίλησα, λοιπόν για την ανίχνευση μη ανιχνεύσιμων ιών και είπα στον Albert: «γνωρίζεις ότι εσύ και εγώ είμαστε καλοί φίλοι και όταν θα πω αυτά που θέλω εσύ θα θυμώσεις. Θα μιλήσω για τον ιό που βρίσκεται μέσα στον εμβόλιό σου. Θα τον ξεφορτωθείς τον ιό, μην ανησυχείς για αυτό, θα τον ξεφορτωθείς….ο Albert φυσικά ήταν αρκετά αναστατωμένος.
Dr Edward Shorter: Και τι είπε;

Dr Maurice Hilleman: …βασικά ισχυρίστηκε ότι αυτό ήταν άλλος ένας λόγος για να θολώσει τα νερά στον τομέα των εμβολίων. Συμφώνησα απόλυτα μαζί του, αλλά υπάρχει μία νέα εποχή που μπορεί να ανιχνευτούν οι ιοί και το σημαντικό είναι να τους ξεφορτωθούμε.

Dr Edward Shorter: Γιατί το ισχυρίστηκε αυτό αν στην πραγματικότητα ο ιός μόλυνε το εμβόλιο;

Dr Maurice Hilleman: …υπάρχουν 40 είδη διαφορετικών ιών σε αυτά τα εμβόλια, έτσι και αλλιώς που τους απενεργοποιούμε…

Dr Edward Shorter: δεν το κάνατε, όμως για τον δικό του …
Dr Maurice Hilleman: …όχι, σωστό είναι αυτό, αλλά το εμβόλιο για τον κίτρινο πυρετό είχε μέσα τον ιό της λευχαιμίας και ξέρεις πόσο αντιεπιστημονικό ήταν αυτό τότε. Πήγα, λοιπόν, του μίλησα και με ρώτησε: «γιατί σε ανησυχεί τόσο πολύ;» Και του απάντησα: «Έχω ένα προαίσθημα ότι αυτός ο ιός είναι διαφορετικός, δεν ξέρω πώς να σου το εξηγήσω……νομίζω ότι αυτός ο ιός θα έχει μακροπρόθεσμες συνέπειες.» Και με ρώτησε τι; Και απάντησα «καρκίνο» (γέλια). Του είπα, Albert, μπορεί να νομίζεις ότι είμαι τρελός, αλλά έχω αυτό το προαίσθημα. Στο μεταξύ το είχαμε δοκιμάσει σε μαϊμούδες και χάμστερ. Είχαμε μία συνάντηση και αυτό ήταν το θέμα της ημέρα με αστεία που κυκλοφορούσαν όπως, ότι θα μπορούσαμε να νικήσουμε τους Ρώσους στους Ολυμπιακούς αφού όλοι τους θα είχαν όγκους (γέλια). Σε αυτό το σημείο το εμβόλιο εξετάστηκε και από αυτό το σημείο και μετά….στην πραγματικότητα η συνάντηση δεν είχε αποτέλεσμα. Αυτά λοιπόν……..

Dr Edward Shorter: Αυτή ήταν η συνάντηση των γιατρών (ακατανόητες φράσεις) …..στη Νέα Υόρκη;
Dr Maurice Hilleman …όχι, αυτό ήταν στο Sister Kinney…
Dr Edward Shorter: Στο Sister Kinney, σωστά…
Dr Maurice Hilleman: …και ο Del Becco προέβλεψε τα προβλήματα που θα είχαν αυτοί οι φορείς ιών.
Dr Edward Shorter: Και γιατί δεν μίλησε ανοικτά;

Dr Maurice Hilleman: …νομίζω το έκανε, αλλά δεν θυμάμαι. Δεν βγήκε κάποιο ανάλογο δελτίο τύπου. Λογικά δεν τα λες δημόσια αυτά, πρόκειται για ένα ζήτημα της επιστημονικής κοινότητας μέσα στην επιστημονική κοινότητα…..

emvolio-_miastala_thumb  merck-miastala_thumb

Ομιλίες από φωτορεπόρτερ: …μία ιστορική νίκη πάνω σε μία δραματική ασθένεια ξεδιπλώνεται δραματικά στο Πανεπιστήμιο του Michigan. Εδώ οι επιστήμονές του εισάγουν τον κόσμο στην νέα εποχή της ιατρικής με μνημειακές αναφορές που αποδεικνύουν ότι το εμβόλιο Salk κατά της πολιομυελίτιδας πρόκειται να έχει καταπληκτική επιτυχία. Είναι μία μέρα θριάμβου για αυτόν που έφτιαξε το εμβόλιο, τον Dr. Jonas E Salk. Φθάνει εδώ μαζί με τον Basil O’Connor διευθυντή του Εθνικού Ιδρύματος για την Παιδική Παράλυση που χρηματοδότησε τις έρευνες. Εκατοντάδες ρεπόρτερ και επιστήμονες έχουν συγκεντρωθεί από κάθε γωνιά της χώρας για αυτήν την ιστορική ανακοίνωση. …

Dr Albert Sabin: …έγινε μεγάλο σόου εκεί, με χολιγουντιανό χαρακτήρα. Υπήρχε αρκετή υπερβολή και η εντύπωση ήταν όταν ότι το 1957, όχι αυτό ήταν το 1954 ότι το πρόβλημα είχε λυθεί και είχε νικηθεί η πολιομυελίτιδα.
Dr Maurice Hilleman: …αλλά παρόλο αυτά το ξέραμε ότι υπήρχε ο ιός στο στοκ που είχαμε για να κάνουμε τα εμβόλια. Αυτός ο ιός, βλέπετε, ένα στοιχείο στα 10,000 δεν είναι ενεργοποιημένο…(ακατανόητες φράσεις) … η επιστήμη ήταν σε καλό δρόμο τότε γιατί αυτό ήταν που κάναμε. Δεν ανησυχούσαμε για τους ιούς που δεν μπορούσαμε να ελέγξουμε.

Dr Edward Shorter: Έτσι ανακάλυψες ότι δεν ήταν ανενεργός στο εμβόλιο του Salk;

Dr Maurice Hilleman: …Σωστά. Το επόμενο που έγινε ήταν ότι μετά από 3-4 εβδομάδες ανακαλύψαμε ότι τα χάμστερ ανέπτυξαν όγκους.

Dr. Len Horowitz: Εκτός από το AIDS και τη λευχαιμία που έγιναν ξαφνικά «ανεξέλεγκτοι ιοί», είπε ο Hilleman, εκείνη την εποχή η επιστήμη συνέχιζε να βρίσκεται στον σωστό δρόμο.

Θα μπορούσα να μιλάω ώρα για το κακό των εμβολίων, αλλά δεν υπάρχει λόγος, τα έχουν πει επίσημα οι αρμόδιοι και αν σας ενδιαφέρει για εσάς και τα παιδιά σας ψάξτε το μόνοι σας. Άλλωστε ξέρω ότι σας έχουν φοβίσει τόσο πολύ ότι αν δεν κάνετε το εμβόλιο μπορεί το παιδί σας να πάθει κάτι, που ότι και να διαβάσετε, ότι και να ακούσετε θα τα κάνετε τα εμβόλια, άλλωστε και το κράτος σας υποχρεώνει να τα κάνετε και φυσικά πειθήνια υπακούτε. Ο φόβος που σας έχουν βάλει μέσα σας είναι τόσο ισχυρός που ότι και να γραφτεί για τα εμβόλια πολύ λίγοι μπορούν να τον ξεπεράσουν ή αν τον αγνοήσουν. Τα λέει και η πρώην υπουργός υγείας της Φιλανδίας, αλλά και άλλοι υπεύθυνοι γιατροί ! Δεν θα σας δώσω εγώ λίνκ, ψάξτε το στο Internet για την συνέντευξη της.

Τι να κάνεις; Υπάρχει η παθολόγος – παιδίατρος Αλεξάνδρα Γριβα Ευθυμιάδου, στην Θεσσαλονίκη που υπογράφει να μην κάνει εμβόλιο το παιδί και το αποδέχονται όλοι, ενώ οι ιατρικοί σύλλογοι δεν μπορούν να της κάνουν τίποτα εξ αιτίας του σκεπτικού της ! τηλ 2310228738. Διάβασε και άρθρο της σχετικά με την σωστή διατροφή σου.

emvolia_miastala_thumb  11

Terrapapers

Αιθέρας και ενέργεια του χώρου

Αν και θεωρείται επιστημονικά «νεκρός» εδώ κι έναν αιώνα, ο Αιθέρας (Aether) εμφανίζεται και πάλι στο προσκήνιο ως μια θεωρία για την ερμηνεία της ανεξήγητης «θάλασσας ενέργειας» και του «κοχλάζοντος κενού», που μας περιβάλει. Από την αρχαιότητα μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα ο Αιθέρας αποτελούσε το τελευταίο κρίκο που συνέδεε τη Φυσική με τη μεταφυσική.

Στην αρχαιότητα πίστευαν πως όλος ο κόσμος ήταν γεμάτος από ένα υλικό λεπτό, αέρινο, σχεδόν άυλο, που οι Έλληνες ονόμαζαν Αιθήρ, οι Ινδοί Πράνα και οι Κινέζοι Τσι. Ο Πυθαγόρας πίστευε στην ύπαρξη του αιθέρα ως «πέμπτο στοιχείο» της Φύσης, ενώ οι ανατολικοί πολιτισμοί αποκαλούσαν το ίδιο στοιχείο Ακάσα (Akasha). Ο Αριστοτέλης υποστήριζε πως εκτός από τα τέσσερα στοιχεία (Γη, Ύδωρ, Αήρ και Πυρ) υπήρχε στη Φύση και ο Αιθήρ. Σύμφωνα με την άποψη του ο ουρανός διέφερε θεμελιακά από τον κόσμο, καθώς αποτελούνταν από ένα πέμπτο στοιχείο, τον αιθέρα, που ήταν και η «πέμπτη ουσία» της Φύσης (εξού και η λέξη πεμπτουσία). Ο Αριστοτέλης οδηγήθηκε σ’ αυτό το συμπέρασμα επειδή παρατήρησε πως όλα τα ουράνια σώματα είναι φωτεινά, διαγράφουν ατέρμονους κύκλους, είναι άφθαρτα κι αμετάβλητα. Επομένως κάποια άγνωστη μορφή ενέργειας θα έπρεπε να είναι υπεύθυνη γι’ αυτό.

Στους αιώνες που ακολούθησαν οι αλχημιστές, που αναζητούσαν την «πεμπτουσία», κράτησαν ζωντανή τη θεωρία του Αιθέρα. Στις συμβολικές απεικονίσεις των αλχημιστών ο Αιθέρας αντιπροσώπευε πάντα το κεφάλι (το «πέμπτο άκρο» του σώματος), ενώ τα υπόλοιπα στοιχεία αντιπροσωπεύονταν από τα άλλα τέσσερα άκρα (χέρια και πόδια). Σύμφωνα μ’ αυτούς τους συμβολισμούς ο Αιθέρας θεωρούνταν ανώτερο στοιχείο της Φύσης και η «αιθερική» κατάσταση ως ένα από τα ανώτερα επίπεδα του «πνευματικού σώματος».

Στους επιστημονικούς και φιλοσοφικούς κύκλους η θεωρία του Αιθέρα γνώρισε και πάλι διάδοση τον 17ου αιώνα. Ο Ολλανδός αστρονόμος Κρίστιαν Χούχενς (Christiaan Huygens, 1629-1695) πίστευε ότι στο διαστημικό κενό υπήρχε ένα αδιόρατο ρευστό, που «κυμάτιζε» τα φωτόνια, όπως ανάλογα ο αέρας δημιουργούσε κύματα για τη διάδοση του ήχου. Το υλικό αυτό το ονόμασε Αιθέρα, από τον Αριστοτέλη. Την ίδια άποψη υιοθέτησαν ο Καρτέσιος, ο Κοπέρνικος και ο Νεύτωνας. Μάλιστα ο τελευταίος υποστήριξε ότι υπήρχε Αιθέρας, προκειμένου να ικανοποιήσει την ανάγκη του για ένα «ακίνητο σύστημα αναφοράς» έτσι ώστε να εξηγήσει την κίνηση των ουράνιων σωμάτων.

Τον 19ο αιώνα ο Φάραντεϊ υποστήριξε την ύπαρξη του φωτοβόλου αιθέρα, θέτοντας ταυτόχρονα τις βάσεις του ηλεκτρισμού και του μαγνητισμού. Στη συνέχεια ο Τζεημς Κλερκ Μάξγουελ (1831-1878), ορίζοντας τα πεδία ως καταστάσεις μηχανικής συμπίεσης ενός αόρατου αλλά υπαρκτού υλικού που γεμίζει το χώρο, του αιθέρα, πρόσθεσε ότι τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα θα πρέπει να θεωρούνται ως ελαστικές συμπιέσεις του αιθέρα. Τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα ήταν δονήσεις αυτού του ενδιάμεσου αβαρούς και ρευστού υλικού, εφόσον τα κύματα της θάλασσας είναι δονήσεις του νερού και του ήχου δονήσεις του αέρα.

Σύμφωνα με τον Μάξγουελ το κενό φαινόταν να ενεργεί διηλεκτρικά, σαν να ήταν «ηλεκτρικά πολωμένο». Προσπάθησε λοιπόν να προσφέρει κάποιο είδος μηχανικού μοντέλου για τη διάδοση του ηλεκτρομαγνητικού κύματος μέσα στο απόλυτο κενό. Έτσι φαντάστηκε ότι το κενό γεμίζει από τη μυστηριώδη ουσία του Αιθέρα, που υποστηρίζει και περικλείει τα χρονικά μεταβαλλόμενα ηλεκτρικά και μαγνητικά πεδία –κάτι σαν παλλόμενο αλλά αόρατο «ζελέ» που διαποτίζει το σύμπαν. Το «τρεμούλιασμα» του αιθέρα ήταν η αιτία που το φως ταξίδευε μέσα του, ακριβώς όπως τα κύματα του νερού μεταδίδονται μέσω του νερού και ο ήχος μέσω του αέρα. Αυτό το παράξενο υλικό ήταν λεπτό, αέρινο, σχεδόν άυλο. Όλα τα ουράνια σώματα περνούσαν μέσα του χωρίς να επιβραδύνονται. Ήταν όμως αρκετά συμπαγής ώστε τα εγκάρσια κύματα να διαδίδονται με τεράστια ταχύτητα.

Ανάμεσα στους επιστήμονες του 19ου αιώνα που υπεράσπιζαν τη θεωρία του Αιθέρα ήταν και ο μεγαλοφυής Σερβοαμερικάνος Νίκολα Τέσλα, ο εφευρέτης των επαγωγικών κινητήρων εναλλασσόμενου ρεύματος, που έφεραν επανάσταση στην ηλεκτρομηχανική, καθώς και άλλων 700 πρωτοποριακών ευρεσιτεχνιών. Ο Τέσλα υποστήριζε πως: «Ένας ασύρματος πομπός δεν παράγει ερτζιανά κύματα, τα οποία είναι ένας μύθος, αλλά ηχητικά κύματα στον αιθέρα, που συμπεριφέρονται με κάθε τρόπο σαν αυτά στον αέρα, εκτός από το ότι, λόγω της μεγάλης ελαστικής δυνάμεως και εξαιρετικά μικρής πυκνότητας του μέσου, η ταχύτητα τους είναι αυτή του φωτός».

Οι επιστήμονες που υποστήριζαν τη θεωρία του Αιθέρα είχαν αποδειχθεί τις εξής αξιωματικές ιδιότητες του: Ο Αιθέρας υπάρχει παντού, γεμίζει όλο το σύμπαν, διαπερνά κάθε ύλη, είναι η πηγή κάθε ενέργειας, μεταβάλλεται σε ύλη ή μάζα… Εκπέμπει φως, αλλά είναι διαφανής. Δεν υπάρχει θερμότητα στον αιθέρα, δεν υπάρχει απώλεια ενέργειας. Ο Αιθέρας είναι ακίνητος, στάσιμος και αναπόδεικτος…

Όμως η θεωρία του Αιθέρα δεν έμελλε να έχει πολύ «επιστημονική ζωή» μπροστά της. Το 1887 οι φυσικοί Άλμπερτ Μίκελσον και Έντουαρτ Μόρλεϊ (Albert Michelson-Edward W. Morley), θέλοντας σαν επιβεβαιώσουν την ύπαρξη του Αιθέρα, πραγματοποίησαν ένα πείραμα που απέδειξε ωστόσο πως αυτό το στοιχείο ήταν ανύπαρκτο! Σ’ αυτό το πείραμα απέδειξαν πως η ταχύτητα μιας δέσμης φωτός δεν μεταβάλλεται σε όποια κατεύθυνση ή απόσταση κι αν κινείται στην πειραματική διάταξη. Εφόσον λοιπόν δεν βρέθηκαν μεταβολές, αλλά «μηδενικό αποτέλεσμα», ο Αιθέρας δεν υπήρχε.

Από τότε η θεωρία του Αιθέρα θεωρούνταν προβληματική και αμφιλεγόμενη. Τη χαριστική βολή όμως την έδωσε το 1905 ο Άλμπερτ Αϊνστάιν με τη Θεωρία της Σχετικότητας (Ε=mc²), που έδειξε πως δεν υπήρχε αιθέρας για να στηρίζει τη διάδοση των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων στο κενό. Τα κύματα διαδίδονται από μόνα τους. Διακηρύσσοντας πως τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία αποτελούν αυτούσιες οντότητες, που έχουν την ιδιότητα να ταξιδεύουν στο κενό διάστημα.

Μετά κι από την κατακεραύνωση του Αϊνστάιν ο Αιθέρας θεωρούνταν «επιστημονικά νεκρός». Όποιος ασχολούνταν μαζί του θεωρούνταν ρομαντικός, αν όχι «αιρετικός». Η ενασχόληση με τον Αιθέρα θεωρούνταν «ψευδοεπιστήμη» και στιγμάτιζε την «καλή φήμη» των επιστημόνων. Με τα χρόνια η λέξη Αιθέρας απέκτησε υποτιμητική σημασία. Ακόμη και σήμερα το επίθετο «αιθέριος» (Ethereal) σημαίνει τον «φευγάτο», αυτόν που βρίσκεται «στον κόσμο του».

Παρ’ όλα αυτά υπήρχαν πάντα επιστήμονες κι ερευνητές που ριψοκινδύνευαν τη φήμη τους ασχολούμενοι με την «απαγορευμένη» θεωρία του Αιθέρα, ενώ κάποιοι αρνητές αυτής της θεωρίας έγιναν στη συνέχεια οπαδοί της. Ακόμη και ο ίδιος ο Αϊνστάιν πραγματοποίησε το 1920 μια ομιλία στο Πανεπιστήμιο Leyden, όπου φαινόταν να είχε μεταβάλει τη στάση του σχετικά με τον Αιθέρα: «Ανακεφαλαιώνοντας, μπορούμε να πούμε ότι σύμφωνα με τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας ο χώρος είναι προικισμένος με φυσικές ιδιότητες. Υπό αυτή την έννοια συνεπώς υπάρχει ένας Αιθέρας. Σύμφωνα με τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας ο χώρος χωρίς τον Αιθέρα είναι αδιανόητος, διότι σ’ έναν τέτοιο χώρο όχι μόνον δεν θα υπήρχε διάδοση του φωτός, αλλά επίσης καμιά πιθανότητα ύπαρξης των προτύπων του χώρου και του χρόνου, και συνεπώς ούτε χωροχρονικό συνεχές…».

Η κβαντική Φυσική καθώς και οι διάφορες θεωρίες για την Ενέργεια του Μηδενικού Σημείου ανάστησαν ως ένα βαθμό την ομιχλώδη και «απαγορευμένη» θεωρία του Αιθέρα. Εμφανίστηκαν έτσι οι λεγόμενοι νεοαιθεριστές, που υποστήριζαν τη σύγκλιση Φυσικής και μεταφυσικής. Ένας πρωτοπόρος νεοαιθεριστής ήταν και ο Βίλχελμ Ράιχ. Αυτός «ανακάλυψε» την οργόνη, μια αρχέγονη κοσμική ενέργεια που βρίσκεται παντού στο σύμπαν, και η οποία έχει σχεδόν όλα τα χαρακτηριστικά του παραδοσιακού Αιθέρα.

Το 1954 ο διακεκριμένος Άγγλος φυσικός P. A. M. Dirac αναρωτήθηκε σοβαρά για τη σκοπιμότητα η επιστήμη να ρίξει μια δεύτερη ματιά στη θεωρία του Αιθέρα: «H φυσική θεωρία που δεν βασίζεται στον αιθέρα φαίνεται πως έφθασε στο ανώτατο στάδιο και στο τέλος των δυνατοτήτων της. Ίσως δούμε στο Αιθέρα μια νέα ελπίδα για το μέλλον».

Ένας από αυτούς που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Dirac ήταν και ο E. W. Silvertooth, ένας αμερικανός επιστήμονας από την Ουάσιγκτον. Το 1986 ο Silvertooth εκτέλεσε ένα πείραμα χρησιμοποιώντας εξοπλισμό λέιζερ και τις ειδικές γνώσεις του στην προωθημένη οπτική. Σ’ αυτό το πείραμα μετρήθηκε η κίνηση της Γης στο διάστημα. Υπολογίστηκε πως το ηλιακό μας σύστημα κινείται προς ολοταχώς προς τον αστερισμό του Λέοντα με ταχύτητα 400 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, δηλαδή 144.000 χιλιόμετρα την ώρα! Ο Silvertooth πέτυχε εκεί που οι Michelson-Morley απέτυχαν. Το γεγονός ότι μπορούσε να ανιχνευθεί η κίνηση της Γης στο διάστημα, σήμαινε ότι πρέπει να υπήρχε ένα σταθερό σημείο αναφοράς, ο Αιθέρας. Ο Silvertooth χρησιμοποίησε για τα πειράματα του πανάκριβο εξοπλισμός και η έρευνα του στηρίχθηκε από την Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ κι από μια άλλη αμυντική υπηρεσία. Δεν είναι γνωστό αν επανέλαβε με επιτυχία το πείραμα του. Γνωστό είναι πάντως πως ένας Αυστριακός φυσικός υποστήριξε πως και ο ίδιος εντόπισε πειραματικά την ύπαρξη του Αιθέρα.

Σήμερα οι θεωρητικοί του Αιθέρα δεν τον βλέπουν ως ένα αόρατο υγρό, που βρίσκεται παντού στο σύμπαν. Αντίθετα λένε ότι είναι ένα σπειροειδές θεμέλιο του σύμπαντος, που δεν μπορεί να μετρηθεί με τα όργανα επειδή κινείται πολύ γρήγορα. Ο δρ Moray B. King από τη Γιούτα των ΗΠΑ δεν είναι ο μόνος επιστήμονας της «ενέργειας του χώρου», που πιστεύει πως ο Αιθέρας κινείται με σπειροειδή κίνηση. Ο Ινδός επιστήμονας Paramahamsa Tewari έχει την ίδια άποψη. Σύμφωνα μ’ αυτή το σύμπαν, σε κάθε κυβικό του εκατοστό, είναι γεμάτο από κολοσσιαία επίπεδα ενέργειας τα οποία κινούνται με εκπληκτικές ταχύτητες σε «μορφή δίνης». Αυτή είναι η αιτία που από τους γαλαξίες μέχρι και τα ηλεκτρόνια κυριαρχεί η σπειροειδής κίνηση.

Γιατί όμως η ενέργεια του Αιθέρα δεν μπορεί να εντοπιστεί και να χρησιμοποιηθεί ακόμη; Ένας επιστήμονας περιέγραψε την ενέργεια αυτή σαν δύο γιγάντιους, αόρατους ελέφαντες που σπρώχνουν ταυτοχρόνως από τις δύο πλευρές μια πόρτα. Όσο κι αν σπρώχνουν με ίσες δυνάμεις, η πόρτα δεν πρόκειται ν’ ανοίξει ούτε από τη μία πλευρά ούτε από την άλλη. Η άντληση της αιθερικής ενέργειας απαιτεί μια κατάλληλη διαφορά δυναμικού.

Οι θεωρητικοί της νέας Φυσικής πιστεύουν πως ο Αιθέρας δεν υπακούει στους περιβόητους Νόμους της Θερμοδυναμικής, οι οποίοι υποστηρίζουν πως η ενέργεια δεν μπορεί να δημιουργηθεί ούτε και να καταστραφεί, παρά μόνον ν’ αλλάξει μορφή. Γι’ αυτούς η ενέργεια πάντα υπήρχε και πάντα θα υπάρχει. Δεν χρειάζεται να δημιουργηθεί ή να καταστραφεί.  Εκείνο που χρειάζεται είναι ένας νέος Αϊνστάιν, που θα ξεπεράσει τους νόμους διατήρησης της ενέργειας και θα δημιουργήσει το θεωρητικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο θα στηριχτεί η νέα αιθερική τεχνολογία (Aether Technology). Το πρόβλημα όμως είναι πως οι άνθρωποι αρνούνται να πιστέψουν πως έχουν απεριόριστες δυνατότητες εμπρός τους, αρκεί να εκμεταλλευτούν σωστά τη νοημοσύνη και τα ένστικτα τους. Ο πλανήτης μας ασφυκτιά κάτω από το σημερινό ενεργειακό μοντέλο, που βασίζεται στην καύση των ανθρακούχων ενώσεων. Η Γη δεν μπορεί να περιμένει άλλο. Χρειάζεται επαναστάτες όχι αύριο, αλλά σήμερα. Όχι μόνον λόγια, αλλά και δράση. «Ο θρίαμβος του κακού είναι η απραξία του καλού» (Edmund Burke).

e-telescope

Κουρκουμίνη : ο εχθρός των χρόνιων ασθενειών

Για χιλιάδες χρόνια αρχαίοι πολιτισμοί σε όλη την Ασία χρησιμοποιούν την κουρκουμίνη (ή κουρκούμη) για να εμπλουτίζουν τα τρόφιμα. Όμως αυτό το μπαχαρικό δεν αποτελεί μόνο ένα ενισχυτικό γεύσης, αλλά διαθέτει και ισχυρές αντιφλεγμονώδεις, αντιδιαβητικές, αντιοξειδωτικές και αντικαρκινικές ιδιότητες που το καθιστούν ένα ισχυρό φάρμακο.

Παρότι χρησιμοποιείται εδώ και καιρό στην παραδοσιακή ιατρική, οι επιστήμονες κατά τις τελευταίες δεκαετίες αποκάλυψαν τις λεπτομέρειες για το πώς λειτουργεί στο σώμα και θεραπεύει διάφορες νόσους. Η κουρκουμίνη θεραπεύει επιβλαβή βακτήρια και τις ασθένειες που προκαλούν φλεγμονές. Ένα έγγραφο του 1049 που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό nature είναι μία από τις πιο πρόσφατες έρευνες που αναγνωρίζουν τις αντιβακτηριακές ιδιότητες της κουρκούμης. Οι συγγραφείς αναφέρουν ότι η κουρκουμίνη εξολοθρεύει τα ακόλουθα βακτήρια: Staphylococcus aureus, Salmonella paratyphi, Trichophyton gypseum και Mycobacterium tuberculosis.

Κατά τη δεκαετία του 1970, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η κουρκούμη είναι επίσης αποτελεσματική στη διατήρηση των επιπέδων χοληστερόλης, στην καταπολέμηση του διαβήτη, ανακουφίζει σε περιπτώσεις φλεγμονής και καταστρέφει οτιδήποτε βλάπτει την υγεία. Στη δεκαετία του ’80, ανακαλύφθηκε ότι η κουρκουμίνη είναι ένα ισχυρό φάρμακο για την πρόληψη και θεραπεία του καρκίνου καθώς ρυθμίζει την έκφραση των γονιδίων που συμβάλλουν στην ογκογέννεση, στην κυτταρική επιβίωση, τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων, στην εισβολή και την αγγειογέννηση.

Η κουρκουμίνη βελτιώνει την επικοινωνία των κυττάρων σε όλο το σώμα. Το ανθρώπινο σώμα αποτελείται από ένα περίπλοκο δίκτυο κυττάρων που επικοινωνούν μεταξύ τους , προωθώντας την ανάπτυξη, καταπολεμώντας τις ασθένειες, επεξεργάζεται θρεπτικά συστατικά , δημιουργεί ορμόνες και εκτελεί επιπλέον σημαντικές λειτουργίες. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω μεταφοράς σημάτων στο σώμα που χρησιμοποιούν τα κύτταρα για αγγελιοφόρους παρέχοντας διαρκώς σημαντικές πληροφορίες.

Όταν τα κύτταρα αδυνατούν να επικοινωνήσουν σωστά, μπορούν να προκύψουν διάφορα είδη ασθενειών. Οι διαβητικοί για παράδειγμα υποφέρουν λόγω βλάβης στην επικοινωνία των κυττάρων στο πάγκρεας που παράγει ινσουλίνη. Τα άτομα με πολλαπλή σκλήρυνση υποφέρουν από μία αποτυχία των νευρικών κυττάρων να στείλουν πληροφορίες επαρκώς από ένα τμήμα του εγκεφάλου στο άλλο.΄

Τα συμπληρώματα διατροφής με κουρκουμίνη είναι ένας πολύ καλός τρόπος για την πρόληψη ασθενειών. Η κουρκούμη ενισχύει τον οργανισμό, είναι φθηνή και κυκλοφορεί και σε μορφή κάψουλας.

natural news / Μετάφραση Επιστημονικός

5 τροφές που αυξάνουν το μεταβολισμό και επιταχύνουν την απώλεια βάρους

Η προοπτική της κατανάλωσης τροφών που ενισχύουν το μεταβολισμό και αυξάνουν το ρυθμό απώλειας λίπους ίσως φαίνεται παράξενη σε αρκετούς, παρόλα αυτά όμως είναι πολύ πιο απλό απ’ ότι φαίνεται. Κατά την πάροδο του χρόνου ο ανθρώπινος οργανισμός μεταβαίνει από την κατάσταση της συνεχούς απορρόφησης θρεπτικών συστατικών, στην ενήλικη μορφή του. Η πείνα θρεπτικών ουσιών οφείλεται στο σύστημα μεταβολισμού που τις μετατρέπει σε μία μορφή στην οποία το σώμα μας μπορεί να τις εκμεταλλευθεί για κάποιο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Κατά το στάδιο ανάπτυξης, το μεταβολικό σύστημα αλλάζει , αυξάνοντας την επιθυμία για τρόφιμα και ενέργεια που προέρχονται από το φαγητό που τρώμε.

Ο μεταβολισμός καθορίζει τον αυξανόμενο ρυθμό με τον οποίο αφομοιώνουμε και μετατρέπουμε την τροφή σε ενέργεια που χρησιμοποιείται από όλο το σώμα. Το ποσοστό όμως μειώνεται αρκετά όταν επιτυγχάνουμε πλήρη ενηλικίωση. Όμως , υπάρχουν επιλογές που μπορούν να βελτιώσουν το μεταβολικό ρυθμό με διάφορες διατροφικές τροποποιήσεις που είναι και νόστιμες και διαθέσιμες.

Φρούτα και λαχανικά

Η κατανάλωσή τους μπορεί να είναι πιο σημαντική για πολλούς ανθρώπους (εκτός από το καθαρό νερό). Συγκεκριμένα μπορείτε να αυξήσετε το μεταβολισμό με τα εσπεριδοειδή , τα μήλα , τα αχλάδια και τα πράσινα λαχανικά που είναι πλούσια σε ασβέστιο όπως το μπρόκολο και οι πιπεριές. Το ασβέστιο και τα αντιοξειδωτικά που περιέχονται στα πράσινα λαχανικά είναι επίσης ευεργετικά. Οι πιπεριές περιέχουν βιταμίνη C και καψαϊκίνη. Ως πρόσθετο πλεονέκτημα , η έρευνα έχει δείξει ότι όσοι καταναλώνουν περισσότερα φρούτα και λαχανικά γίνονται πιο ελκυστικοί.

Σιτηρά

Τα σιτηρά περιέχουν θρεπτικά συστατικά και σύνθετους υδατάνθρακες που μειώνουν τα επίπεδα ινσουλίνης σε δραστικό επίπεδο. Αντί να λάβετε απλούς υδατάνθρακες, τα δημητριακά ολικής αλέσεως δίνουν βιώσιμη ενεργειακή λύση σε σύγκριση με τα περισσότερα τρόφιμα με υψηλή περιεκτικότητα σε ζάχαρη που δεν αγγίζει τα επίπεδα των σιτηρών.

Σούπες

Αυτή είναι μία πολλή καλή εναλλακτική λύση για το μεσημεριανό γεύμα καθώς προσφέρει ένα μείγμα θρεπτικών συστατικών μέσα στο υγρό και στερεό περιεχόμενο του πιάτου και ικανοποιεί δίχως περίσσεια υδατανθράκων και λιπών όπως άλλα γεύματα ενισχύοντας το μεταβολισμό δίχως να χρειαστεί να καταναλωθούν στερεές τροφές.

Πράσινο τσάι

Γεμάτο αντιοξειδωτικά και αφθονία από θρεπτικές ουσίες που προέρχονται από το αποξηραμένο φυτό πράσινο τσάι. Έχει αποδειχθεί ότι το πράσινο τσάι βελτιώνει κατά πολύ το μεταβολισμό όταν λαμβάνεται σε καθημερινή βάση. Τα οφέλη είναι σχεδόν ατελείωτα και χαρακτηρίζουν έναν υγιεινό τρόπο ζωής.

Μπαχαρικά

Κουρκούμη, πιπέρι καγιέν , σκόρδο και κανέλλα είναι όλα απαραίτητα για την ενίσχυση του μεταβολισμού ως μέρος της διατροφής σας. Οι άνθρωποι που δεν περιλαμβάνουν μία απλή ποικιλία μπαχαρικών στη διατροφή τους , χάνουν μία ισχυρή θωράκιση της υγείας τους.

Λόγω της άμεσης διαθεσιμότητας αυτών των τροφών, ο καθένας θα πρέπει να είναι σε θέση να τα βρει στο ράφι της γειτονιάς τους. Να θυμάστε να προτιμάτε τα υψηλής ποιότητας οργανικά προϊόντα όποτε είναι δυνατόν. Αν ψάχνετε για διάφορα τρόφιμα τόνωσης του μεταβολισμού, εξετάστε κάθε δυνατή επιλογή και να πίνετε άφθονο νερό.

naturalsociety / Μετάφραση Επιστημονικός

Ο περίεργος κόσμος της κβαντικής φυσικής μπορεί να κυριαρχήσει στη ζωή

Οι παράξενοι κανόνες της κβαντικής φυσικής πιστεύεται ότι συχνά περιορίζονται στον μικρόκοσμο, αλλά οι επιστήμονες υποψιάζονται ότι μπορεί να αποτελέσει σημαντικό ρόλο στη βιολογία της ζωής. Τα αποδεικτικά στοιχεία αυξάνονται για τη συμμετοχή της σε ένα ευρύ φάσμα βιολογικών διεργασιών, όπως είναι η φωτοσύνθεση , η μετανάστευση των πτηνών, η όσφρηση και ενδεχομένως και η προέλευση της ζωής.

Η κβαντομηχανική από την άλλη, αναφέρεται στο παράξενο σύνολο των κανόνων που διέπει τη συμπεριφορά των υποατομικών σωματιδίων τα οποία μπορούν να ταξιδέψουν μέσα από τοίχους και να συμπεριφέρονται σαν κύματα παραμένοντας συνδεδεμένα σε μεγάλες αποστάσεις. Αυτές οι παραδοξότητες γενικά δεν επηρεάζουν τα καθημερινά μικροσκοπικά αντικείμενα που πιστεύεται ότι είναι πολύ ζεστά και υγρά ώστε να αντέξουν σε κβαντική κατάσταση. Φαίνεται όμως ότι η φύση έχει βρει τρόπους να αξιοποιήσει την κβαντομηχανική για να τροφοδοτήσει κάποια από τα πιο πολύπλοκα και ζωτικά της συστήματα.

«Η ζωή προκύπτει από άτομα και τα άτομα συμπεριφέρονται κβαντομηχανικά» , δήλωσε ο κοσμολόγος Πολ Ντέιβις του πανεπιστημίου της Αριζόνα. «Η ζωή στη Γη υπάρχει εδώ και 3,5 δισεκατομμύρια χρόνια τουλάχιστον και υπάρχει άφθονος χρόνος για να μάθουμε κάποιες μεθόδους της κβαντικής εφόσον όμως παρέχουν πλεονεκτήματα.

Οι εγκέφαλοι των πτηνών

Ένας τομέας όπου τα στοιχεία που εμπλέκουν την κβαντομηχανική είναι οι εσωτερικές πυξίδες των πτηνών και άλλων αποδημητικών ζώων. Πολλά είδη πουλιών αποδημούν κάθε χρόνο όχι μόνο για να επιστρέψουν στις ίδιες περιοχές, αλλά και στο ακριβές σημείο αναπαραγωγής.

Για αιώνες οι επιστήμονες προβληματίζονται πως τα πτηνά θα μπορούσαν να επιτύχουν ένα τέτοιο κατόρθωμα στην πλοήγηση υπό την προϋπόθεση να διαθέτουν την ικανότητα να ανιχνεύουν την κατεύθυνση με βάση το γήινο μαγνητικό πεδίο. «Βλέπουμε ξεκάθαρα ότι μπορούν να ανιχνεύσουν το μαγνητικό πεδίο» ανέφερε ο βιοφυσικός Thorsten Ritz από το πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια. «Αυτό που δεν μπορούμε να πούμε είναι «ορίστε το μαγνητικό όργανο»».

Πληθαίνουν οι ενδείξεις πως τα πουλιά βασίζονται στην κβαντική διεμπλοκή, η οποία είναι η περίεργη ικανότητα των σωματιδίων να μοιράζονται τις ιδιότητες ακόμα και όταν απομακρυνθούν έτσι ώστε αν συντελεστεί μία ενέργεια σε ένα, το άλλο να αισθάνεται τις συνέπειες. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι η διαδικασία έχει καταστεί δυνατή από μία πρωτείνη που βρίσκεται μέσα στα κύτταρα των ματιών των πτηνών που ονομάζεται cryptochrome.

Όταν το πράσινο φως περνά μέσα από το μάτι του πουλιού, ερεθίζει την πρωτείνη η οποία δίνει μία ώθηση της ενέργειας σε ένα από τα ηλεκτρόνια ενός πεπλεγμένου ζεύγους που το χωρίζει από το συντροφικό του. Στη νέα του θέση, το ηλεκτρόνιο βιώνει ένα ελαφρώς διαφορετικό μέγεθος από το γήινο μαγνητικό πεδίο και αυτό του μεταβάλλει το σπιν. Τα πουλιά μπορούν να χρησιμοποιήσουν αυτές τις πληροφορίες για να δημιουργήσουν έναν χάρτη του μαγνητικού πεδίου και να καταλάβουν τη θέση και την κατεύθυνσή τους.

Η άνωθεν θεωρία έλαβε υποστήριξη από ένα πρόσφατο πείραμα με μύγες των φρούτων που διαθέτουν την ίδια πρωτείνη.

Μυρωδιές

Μία άλλη περίπτωση είναι η αίσθηση της όσφρησης. Στην αρχή οι βιολόγοι πίστευαν ότι μπορούν να κατανοήσουν τη μυρωδιά μέσα από ένα απλό μοντέλο. Τα μόρια της οσμής εισέρχονταν στη μύτη και συνδέονταν με μόρια υποδοχέων και αναγνωρίζονταν με βάση το σχήμα τους. Έγινε όμως αντιληπτό ότι μερικά μόρια μυρωδιάς που έχουν τα ίδια σχήματα, έχουν εντελώς διαφορετικές μυρωδιές που οφείλονται σε χημικές αλλαγές του ενός λεπτού όπως το μονό άτομο του υδρογόνου να αντικατασταθεί από μια βαρύτερη έκδοση του , που ονομάζεται δευτέριο. Αν και αυτό επηρεάζει το βάρος του μορίου, το σχήμα παραμένει ίδιο και εισέρχεται στον υποδοχέα με τον ίδιο τρόπο.

Το οσφρητικό σύστημα ανιχνεύει τη διαφορά μέσω των κβαντικών σωματιδίων που δρουν σαν κύματα.

Κομμάτια που υπολείπονται

Οι φυσικοί μελετούν όλο και περισσότερο άλυτα μυστήρια της βιολογίας ελπίζοντας πως η κβαντική μηχανική μπορεί να παρέχει το κομμάτι που λείπει από το παζλ. Όμως στον ενθουσιασμό τους να δοκιμάσουν το κβαντικό κλειδί στην κλειδαριά της βιολογίας , αρκετοί παραμένουν επιφυλακτικοί στην υπέρβαση που αναζητούν.

Η κβαντική μηχανική είναι παράξενη και μυστηριώδης όπως το μυστήριο της προέλευσης της ζωής. Όλα τα παράξενα και μυστηριώδη έχουν την ίδια καταγωγή.

livescience / Μετάφραση Επιστημονικός

Έρευνα: 3 στους 4 ιατρούς απορρίπτουν τη χημειοθεραπεία

Έρευνα με ερωτηματολόγια και δημοσκοπήσεις εξακολουθούν να δείχνουν ότι 3 στους 4 γιατρούς και επιστήμονες θα αρνηθούν τη χημειοθεραπεία για τον εαυτό τους λόγω των ολέθριων επιπτώσεων της σε ολόκληρο το σώμα και το ανοσοποιητικό σύστημα και λόγω του εξαιρετικά χαμηλού ποσοστού επιτυχίας της. Μόνο το 2 με 4% των καρκίνων ανταποκρίνονται στη χημειοθεραπεία ή αποδεικνύεται πως επεκτείνουν τη ζωή και η θεραπεία έχει παραλληλιστεί σε όλα τα επίπεδα για κάθε είδος καρκίνου.

Δημοσκοπήσεις πραγματοποιήθηκαν από καταξιωμένους επιστήμονες του Αντικαρκινικού Κέντρου McGill από 118 ιατρούς ειδήμονες στον καρκίνο. Ζήτησαν από τους ιατρούς να φανταστούν ότι έπασχαν από καρκίνο και να επιλέξουν μεταξύ 6 διαφορετικών πειραματικών θεραπειών. Οι ιατροί όχι μόνο αρνήθηκαν τις χημικές επιλογές, αλλά είπαν ότι δε θα επιτρέψουν και σε συγγενείς τους να περάσουν από τη διαδικασία.

Οι έρευνες αυτές έχουν μία βαθιά επίδραση στην κοινή γνώμη της χημειοθεραπείας στο μεγαλύτερο μέρος των δυτικών κοινωνιών και ιδιαίτερα στις ΗΠΑ που χρησιμοποιούν αυτή τη μέθοδο περισσότερο από κάθε έθνος στον κόσμο. Η έλλειψη εμπιστοσύνης από τους ιατρούς επηρεάζει αισθητά και τους ασθενείς και η στροφή προς τις φυσικές θεραπείες αυξάνεται με παρόμοιο ρυθμό σαν τις αρχές της δεκαετίας του 1900 πριν την άνθηση των σύγχρονων μεθόδων ιατρικής, φαρμακευτικής και ακτινοβολίας.

Ένα αυξημένο επίπεδο τοξικότητας είναι το τελευταίο πράγμα που κάθε άνθρωπος χρειάζεται κατά την καταπολέμηση λοιμώξεων, ασθενειών και πνευμονίας. Οι αυτοάνοσες διαταραχές προκαλούνται κυρίως όταν οι άνθρωποι λαμβάνουν χημικές ουσίες από τρόφιμα, πόσιμο νερό , εμβόλια μολυσμένα με χημικά, τεχνητές γλυκαντικές ουσίες και από τη μόλυνση του περιβάλλοντος. Η χημειοθεραπεία , γεμίζει τον οργανισμό με τοξίνες και οι ιατροί το γνωρίζουν, αλλά επειδή η FDA αποτρέπει παράνομα ιατρούς να προτείνουν βιταμίνες, συμπληρώματα ή υπερτροφές, η χημειοθεραπεία συνεχίζει να συνιστάται.

Ο τρόπος για να νικηθεί ο καρκίνος είναι η αποτοξίνωση του σώματος και η ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος δίχως να καταστρέφεται περισσότερο από τη χρήση χημικών ουσιών στην προσπάθεια να θεραπευθεί κάποιος όργανο ή να εξαλειφθεί ένας όγκος. Για παράδειγμα εάν κάποιος ηλικιωμένος τραυματιζόταν στο δάχτυλο θα έπρεπε να βουτάει καθημερινά σε μπανιέρα με παγωμένο νερό αναμένοντας να θεραπευτεί το δάχτυλο; Οι ιατροί γνωρίζουν πόσο παράλογη είναι η ιδεολογία της χημειοθεραπείας αλλά όταν μία κοινωνία στηρίζει το μεγαλύτερο μέρος της θεραπείας της σε χρόνια φροντίδα τότε οι ιατροί αναγκάζονται να σωπαίνουν ή να αλλάζουν επάγγελμα.

Η χημειοθεραπεία εμφανίζει ελάχιστη επιτυχία με σε κοινούς συμπαγείς όγκους που εμφανίζονται στο παχύ έντερο , στους πνεύμονες και στο στήθος όπως τεκμηριώνεται την τελευταία δεκαετία όμως με κάποιο τρόπο οι ιατροί εξακολουθούν να προωθούν τη χημεία σε μία προσπάθεια να τους εξαλείψουν από αυτές τις περιοχές του σώματος.

Θα μπορούσε να είναι μία ακραία σύμπτωση το γεγονός πως παρότι που το 75% των ειδικών αρνείται τη χημειοθεραπεία για τους ίδιους και τους συγγενείς, θα την ορίζουν και για το 75% των ασθενών τους;

Στην καλύτερη περίπτωση η χημειοθεραπεία θα πρέπει να θεωρείται ως εναλλακτική αλλά η για πάνω από 70 έτη αλλοπαθητική ιατρική έχει διαστρεβλώσει την αντίληψη του κόσμου για την σωστή ιατρική, οπότε εάν κάποιος έχει καρκίνο και ο ιατρός πει τι πρέπει να γίνει , τότε θα πρέπει να τον ρωτήσετε αν θα έκανε το ίδιο πράγμα για αυτόν ή και την οικογένειά του.

naturalnews / Μετάφραση Επιστημονικός

Εντυπωσιακό θέαμα χρωμάτων από την ατμόσφαιρα της Γης

Το πολικό σέλας δεν είναι η μοναδική παράσταση φωτός στη Γη. Η ατμόσφαιρα μπορεί να παράγει η ίδια επίσης φως δημιουργώντας έγχρωμα δαχτυλίδια που λάμπουν στο σκοτάδι. Ο νευροεπιστήμονας και κινηματογραφιστής Alex Rivest έχει δημιουργήσει ένα νέο βίντεο που απεικονίζει το φαινόμενο ονόματι airglow. Τα άτομα και τα μόρια που διεγείρονται από την υπεριώδη ακτινοβολία του ηλίου εκπέμπουν φως όταν επιστρέψουν στην κατάσταση του εδάφους ή όταν συνδυάζονται με χημικές αντιδράσεις για τη δημιουργία νέων μορίων. Κατά τη διάρκεια της μέρας , το φως που διαχέεται φωτίζει αυτή τη δραστηριότητα η οποία είναι ορατή μόνο μετά το σκοτάδι.

Διαφορετικά άτομα και μόρια είναι υπεύθυνα για κάθε χρώμα. Το κίτρινο στρώμα πάχους 5 χιλιομέτρων αποτελείται από άτομα νατρίου από διαλυμένους μετεωρίτες που ακτινοβολούν ασθενώς στη διεγερμένη τους κατάσταση. Ακριβώς από πάνω μία λεπτότερη πράσινη ζώνη είναι ορατή καθώς το οξυγόνο και το άζωτο συνδυάζονται για να σχηματίσουν νιτρικό οξείδιο. Μία αμυδρή γαλάζια λάμψη περιβάλλει το πράσινο που αποτελείται από διεγερμένα μόρια οξυγόνου. Ψηλότερα , ένα κόκκινο στρώμα κρύβεται στο φως λόγω των εκπομπών καθώς το όζον και το υδρογόνο συνδυάζονται και δημιουργούν ρίζες υδροξυλίου.

Οι δακτύλιοι δεν είναι πάντα ομοιόμορφοι λόγω των βαρυτικών κυμάτων στην ατμόσφαιρα. Όπως τα κύματα στο νερό, αυτά συμβαίνουν όταν διαταραχθούν τα σταθερά στρώματα και προσπαθούν να επανακτήσουν την ισορροπία.

newscientist / Μετάφραση Επιστημονικός

Ισχυρισμός από Cern: «Θα δημιουργήσουμε το σωματίδιο του θεού μέχρι το τέλος του 2012»

Ο επιταχυντής αδρονίων πρόκειται να απενεργοποιηθεί στο τέλος του χρόνου για να υποβληθεί σε μία σημαντική αναβάθμιση αλλά οι επιστήμονες ελπίζουν να έχουν επιτύχει έναν από τους βασικότερους στόχους του μηχανήματος αποδεικνύοντας την ύπαρξη του σωματιδίου του θεού.

Ο Rolf Dieter Heuer , διευθυντής του CERN είπε πως ήταν βέβαιος ότι μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους θα ήταν δυνατόν να πούμε αν το μποζόνιο higgs, το σωματίδιο που είναι υπεύθυνο για την παροχή μάζας στο σύμπαν , υπάρχει

Το θεωρητικό σωματίδιο, λόγω του κεντρικού ρόλου που έχει στη σύγχρονη φυσική εξήγηση δεν έχει ποτέ εντοπιστεί και οι επιστήμονες έχουν εργαστεί εδώ και δεκαετίες για να αποδείξουν την ύπαρξή του. Οι ερευνητές προσδοκούν ότι οι υψηλές ενεργειακές συγκρούσεις σωματιδίων στο τούνελ 17 μιλίων της υπόγειας σήραγγας του Cern θα τους επιτρέψει τελικά να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για τον εντοπισμό του μποζονίου higgs.

Ο Δρ. Heuer τόνισε ότι ο επιταχυντής έχει προγραμματιστεί να κλείσει στο τέλος του 2012 μέχρι και για 2 χρόνια προκειμένου να πραγματοποιήσει τις αναβαθμίσεις που θα αυξήσουν την δύναμή του και θα του επιτρέψουν να συνεχίσει με περισσότερα πειράματα. Για πρώτη φορά ο επιταχυντής θα ανοίξει για το κοινό που θα έχει τη δυνατότητα να περπατήσει μέσα από την υπόγεια σήραγγα η οποία διασχίζει τα γαλλο-ελβετικά σύνορα. Μόλις η ύπαρξη του μποζονίου γνωστοποιηθεί , θα υπάρξουν περαιτέρω εργασίες για να αποδειχθούν οι ιδιότητές του και να κατανοηθεί η προέλευση του σύμπαντος.

Ο Δρ. Heuer δήλωσε «Αν ο επιταχυντής συνεχίσει να εργάζεται γνωρίζω ότι θα έχουμε αρκετές συγκρούσεις για να παράγουμε σήματα για την αναγνώριση του higgs. Θα ξέρουμε μέχρι το τέλος του χρόνου αν υπάρχει ή όχι. Αυτό θα είναι μία τεράστια ανακάλυψη καθώς μετά από 50 χρόνια είμαστε σε θέση να περιγράψουμε το ορατό σύμπαν. Θα έχουμε κάνει ένα μεγάλο βήμα προς τα εμπρός για τη γνώση μας σχετικά με τον φυσικό κόσμο.

Το Cern απαιτεί υψηλό επίπεδο της απόδειξης και θα προβεί σε επίσημη ανακοίνωση όταν υπάρξει πιθανότητα λάθους 1 προς 3 εκατομμύρια. Ο Δρ. Heuer ανέφερε ότι το ορατό σύμπαν αποτελεί μόνο το 5% και το υπόλοιπο είναι «σκοτεινή ύλη».

Η αναζήτηση για το θεϊκό σωματίδιο έχει αποδειχθεί αμφιλεγόμενη. Αρκετοί ισχυρίζονται ότι ο επιταχυντής αδρονίων μπορεί να δημιουργήσει μία τεράστια μαύρη τρύπα που θα καταπιεί τη Γη. Ο Δρ. Heuer παραδέχθηκε ότι ο επιταχυντής μπορεί όντως να δημιουργήσει μικρές μαύρες τρύπες οι οποίες είναι ασφαλής και διασπώνται σχεδόν αμέσως.

Telegraph / Μετάφραση Επιστημονικός

Ενεργειακές Πύλες

«Αυτόματες οι πύλες μυκήθηκαν τ’ ουρανού, που τις έχουν οι `Ωρες, γιατί σ’ αυτές έχει ανατεθεί τον μεγάλο ουρανό και τον `Ολυμπο, ν’ ανοίγουν με πυκνό νέφος και να κλείνουν».
`Ομηρος, ραψωδία Ε, στίχοι 749-751

ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΙΕΡΑ
   Τα ελληνικά ιερά βρίσκονται σε γεωμετρικές αποστάσεις μεταξύ τους. Ως προς την περίπτωση ο Αριστοτέλης αναφέρει (Πολιτικά, βιβλίον 7, παράγραφος 1331): «Οι οίκοι οι καθιερωμένοι για τη λατρεία των θεών αρμόζει όπως βρίσκονται όχι μόνο στην κατάλληλη θέση, αλλά και στην ίδια, εκτός εκείνων των οποίων τη θέση ορίζει ο Νόμος χωριστά, ή κάποιο μαντείο πυθόχρηστο. Ακόμη τα ιερά των αγροτικών περιοχών πρέπει να βρίσκονται συμμετρικά κατανεμημένα, άλλα αφιερωμένα στους θεούς, άλλα στους ήρωες».
   Οι Δελφοί απέχουν:
● 660 στάδια από την Αθήνα και την Ολυμπία.
● 1050 στάδια από το Δίον και τη Δωδώνη.
   Το `Αργος απέχει:
● 550 στάδια από την Αθήνα, τους Δελφούς και την Ολυμπία.
   Η Δωδώνη απέχει:
● 1050 στάδια από τους Δελφούς και την Ιωλκό.
● 1240 στάδια από την Ολυμπία και το Τροφώνιο `Αντρο.
● 1700 στάδια από την Αθήνα και τη Σπάρτη.
   Η Επίδαυρος απέχει:
● 850 στάδια από την `Ηλιδα και τη Λαμία.
   Οι Μυκήνες απέχουν εξίσου:
● Από τη Σπάρτη, την Ελευσίνα και το Τροφώνιο `Αντρο.
● Από τους Δελφούς και την Αθήνα.
● Από τη Δωδώνη και την Κυδωνία.
   Η Σπάρτη απέχει:
● 850 στάδια από τους Δελφούς και το Σούνιο.
● 1375 στάδια από την Ιωλκό και τη Δήλο.
● 2200 στάδια από την Πέλλα και την Ζάκρο.
   Η Αθήνα απέχει:
● 480 στάδια από τις Μυκήνες και το Τροφώνιο `Αντρο.
● 800 στάδια από τη Δήλο και τη Σπάρτη.
● 1700 στάδια από τη Δωδώνη και το `Ιλιον.
● 1765 στάδια από την Πέλλα και την Κνωσό.
   Η Ελευσίνα απέχει:
● 330 στάδια από την Κόρινθο και το Σούνιο.
● 1782 στάδια από το Ιδαίο `Αντρο και την `Εφεσο.
   Η Χαλκίδα απέχει:
● Εξίσου από την Πάτρα και τη Λάρισα.
● 986 στάδια από τη Σπάρτη και τη Δήλο.
   Η Ολυμπία απέχει:
● 850 στάδια από τη Λαμία και τα Μέγαρα.
● 1700 στάδια από την Κυδωνία και την Πάρο.
   Η Δήλος απέχει:
● 1188 στάδια από την Κόρινθο και τη Μυτιλήνη.
● 1460 στάδια από τους Δελφούς και την Αλεξάνδρεια της Τρωάδος.
   Το `Ιλιον απέχει εξίσου:
● Από το ανάκτορο του Νέστορος και την Ιθάκη.
   Το Ιδαίο `Αντρο απέχει:
● 1782 στάδια από τις Μυκήνες και την Ελευσίνα.
● 2198 στάδια από τους Δελφούς και τη Σμύρνη.
   Η Κνωσός απέχει:
● 1700 στάδια από την Επίδαυρο και τη Σπάρτη.
   Η Πέλλα απέχει:
● 1908 στάδια από την Ολυμπία και την Επίδαυρο.
   Oι Φίλιπποι απέχουν εξίσου:
● Από την Αθήνα και τη Δωδώνη.
● Από την Ολυμπία και την Πάρο.
   Τα σημαντικότερα ιερά της Ελλάδας όχι μόνο βρίσκονται σε γεωμετρικές αποστάσεις μεταξύ τους, αλλά διέπονται και από τη Χρυσή Τομή. Χρυσή Τομή ονομάζεται το σημείο που διαιρεί μία απόσταση έτσι ώστε το μικρότερο τμήμα να έχει προς το μεγαλύτερο την ίδια σχέση που έχει το μεγαλύτερο τμήμα προς όλη την απόσταση.
● Η απόσταση μεταξύ Δελφών και Δωδώνης αντιστοιχεί στο μεγαλύτερο τμήμα της Χρυσής Τομής της απόστασης μεταξύ Δελφών και Αθηνών.
● Η απόσταση μεταξύ Δελφών και Θηβών αντιστοιχεί στο μεγαλύτερο τμήμα της Χρυσής Τομής της απόστασης μεταξύ Δελφών και Αθηνών.
● Η απόσταση μεταξύ Ολυμπίας και Δελφών αντιστοιχεί στο μεγαλύτερο τμήμα της Χρυσής Τομής της απόστασης μεταξύ Ολυμπίας και Χαλκίδας.
● Η απόσταση μεταξύ Ολυμπίας και Χαλκίδας αντιστοιχεί στο μεγαλύτερο τμήμα της Χρυσής Τομής της απόστασης μεταξύ Ολυμπίας και Δήλου.
● Η απόσταση μεταξύ Επιδαύρου και Δελφών αντιστοιχεί στο μεγαλύτερο τμήμα της Χρυσής Τομής της απόστασης μεταξύ Επιδαύρου και Δήλου.
● Η απόσταση μεταξύ Επιδαύρου και Σπάρτης αντιστοιχεί στο μεγαλύτερο τμήμα της Χρυσής Τομής της απόστασης μεταξύ Επιδαύρου και Ολυμπίας.
● Η απόσταση μεταξύ Δήλου και Ελευσίνας αντιστοιχεί στο μεγαλύτερο τμήμα της Χρυσής Τομής της απόστασης μεταξύ Δήλου και Δελφών.
● Η απόσταση μεταξύ Κνωσού και Δήλου αντιστοιχεί στο μεγαλύτερο τμήμα της Χρυσής Τομής της απόστασης μεταξύ Κνωσού και Χαλκίδας.
● Η απόσταση μεταξύ Σπάρτης και Ολυμπίας αντιστοιχεί στο μεγαλύτερο τμήμα της Χρυσής Τομής της απόστασης μεταξύ Σπάρτης και Αθηνών.
ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΜΑΓΝΗΤΙΚΟ ΠΛΕΓΜΑ ΤΗΣ ΓΗΣ
   Γύρω από τη Γη υπάρχει ένα ηλεκτρομαγνητικό πλέγμα, τα κομβικά σημεία του οποίου βρίσκονται σε γεωμετρικές αποστάσεις μεταξύ τους. Τα ελληνικά ιερά βρίσκονται σε γεωμετρικές αποστάσεις μεταξύ τους γιατί είναι χτισμένα σε κομβικά σημεία του ηλεκτρομαγνητικού πλέγματος της Γης.
   Τα κομβικά σημεία και οι γραμμές, οι οποίες ονομάζονται τελλουρικά ρεύματα, του ηλεκτρομαγνητικού πλέγματος της Γης συμπίπτουν με περιοχές, όπως:
● Περιοχές ηλεκτρομαγνητικών διαταραχών.
● Περιοχές όπου το γεωμαγνητικό πεδίο και η ηλιακή ακτινοβολία έχουν μέγιστη ή ελάχιστη ένταση.
● Περιοχές πλούσιες σε ορυκτά, μεταλλεύματα και πετρέλαιο.
● Περιοχές της ατμόσφαιρας με υψηλή ή χαμηλή βαρομετρική πίεση.
● Πλανητικές ζώνες με έντονη σεισμική δραστηριότητα.
● Κεντρικά σημεία ωκεάνιων ρευμάτων και δινών.
● Πορείες μεταναστεύσεως πτηνών, ζώων και ψαριών.
● Τόπους αναπαραγωγής ζωντανών πλασμάτων.
● Κέντρα συγκεντρώσεως ανθρώπινου πληθυσμού.
● Περιοχές αναδείξεως θρησκειών, φιλοσοφιών, επιστημών, τεχνών και κτισμάτων ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής.
   Τα κομβικά αυτά σημεία είναι ισχυρά ηλεκτρομαγνητικά πεδία, τα οποία, σύμφωνα με τον λεξαριθμικό κώδικα της ελληνικής γλώσσας, όταν μεταβάλλονται δημιουργούν ανοίγματα στον χωροχρόνο που ονομάζονται χρονοπύλες, ή αστροπύλες, ή ενεργειακές πύλες, ή ενεργειακοί δίαυλοι:
ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΙΣ ΑΣΤΡΙΚΗΣ ΠΥΛΗΣ = 2368
ΤΟ ΜΕΤΑΒΑΛΛΟΜΕΝΟΝ ΗΛΕΚΤΡΟΜΑΓΝΗΤΙΚΟΝ ΠΕΔΙΟΝ = 2368
Τα ηλεκτρομαγνητικά αυτά πεδία μεταβάλλονται όταν ταλαντώνεται το ηλεκτρομαγνητικό πλέγμα της Γης:
ΤΟ ΔΟΝΟΥΜΕΝΟΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟΝ ΠΛΕΓΜΑ ΤΗΣ ΓΗΣ = 2376
Η ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΙΣ ΑΣΤΡΙΚΗΣ ΠΥΛΗΣ = 2376
   Δώδεκα σημεία του ηλεκτρομαγνητικού πλέγματος της Γης παρουσιάζουν ιδιαίτερα ισχυρές ηλεκτρομαγνητικές διαταραχές. Τα σημεία αυτά είναι:
● Στον Ειρηνικό Ωκεανό, έξω από την Ιαπωνία.
● Στη νότια περιοχή του Θιβέτ, στα σύνορα της Ινδίας και της Κίνας.
● Στη Μεσόγειο θάλασσα, ανάμεσα στη Λιβύη και στην Κρήτη.
● Στον Ατλαντικό Ωκεανό, ανάμεσα στη Φλόριντα, στη νήσο Μπαχάμες και στη νήσο Βερμούδες (το σημείο αυτό είναι γνωστό ως Τρίγωνο των Βερμούδων).
● Στον Ειρηνικό Ωκεανό, έξω από το Σαν Φραντζίσκο.
● Στον Ειρηνικό Ωκεανό, μεταξύ Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας.
● Στον Ινδικό Ωκεανό, δυτικά της Αυστραλίας και νότια της Ινδίας.
● Στη θαλάσσια περιοχή, νότια του ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας.
● Στον Ατλαντικό Ωκεανό, έξω από την Ουρουγουάη.
● Στον Ειρηνικό Ωκεανό, έξω από τη νήσο του Πάσχα.
● Στον Βόρειο Πόλο.
● Στον Νότιο Πόλο.
   Στα σημεία αυτά κατά καιρούς έχουν εξαφανιστεί δεκάδες πλοία και αεροπλάνα. Ας δούμε έναν κατάλογο πλοίων και αεροπλάνων που εξαφανίστηκαν τα τελευταία χρόνια μόνο στο Τρίγωνο των Βερμούδων:
1975
25 Φεβρουαρίου: `Ενα αεροπλάνο τύπου Piper Comanche
22 Απριλίου: Το αλιευτικό Dawn
30 Απριλίου: Το πλοιάριο Magnum, το οποίο βρέθηκε εγκαταλελειμμένο με αναμμένη τη μηχανή
2 Μαΐου: `Ενα αεροπλάνο τύπου Cessna 337D
24 Ιουνίου: Το ιστιοφόρο Meridian
2 Δεκεμβρίου: Το ρυμουλκό Boundless
9 Δεκεμβρίου: Cessna 172
10 Δεκεμβρίου: Το ακτοπλοϊκό Speed Artist
18 Δεκεμβρίου: Το τάνκερ Imbros
1976
Απρίλιος: Η μηχανότρατα High Flight
4 Ιουνίου: `Ενα αεροπλάνο τύπου Beech Bonanza
Οκτώβριος: Το ιστιοφόρο Sylvia L. Ossa
24 Οκτωβρίου: `Ενα Beech Bonanza
28 Δεκεμβρίου: `Ενα αεροπλάνο τύπου Piper Cherokee
1977
20 Νοεμβρίου: Το πλοίο L’ Avenir
1978
22 Φεβρουαρίου: Το στρατιωτικό αεροπλάνο Ιπτάμενος Τίγρης 524
25 Μαρτίου: `Ενα αεροπλάνο τύπου Aerocommander 680
27 Απριλίου: `Ενα αεροπλάνο τύπου Ted Smith 601
30 Απριλίου: Cessna 172
19 Μαΐου: `Ενα αεροπλάνο τύπου Cherokee Arrow 3
26 Μαΐου: `Ενα αεροπλάνο τύπου Beech Queen Air
18 Ιουλίου: `Ενα αεροπλάνο τύπου Piper Navajo
Σεπτέμβριος: `Ενα Piper Chieftain
21 Σεπτεμβρίου: `Ενα αεροπλάνο Douglas DC-3
Οκτώβριος: `Ενα Piper Aztec
1979
2 Ιανουαρίου: Το ρυμουλκό King Cobre
18 Ιανουαρίου: `Ενα Beech Musketeer
2 Απριλίου: `Ενα Beech E18s
24 Απριλίου: `Ενα Cherokee Arrow
30 Ιουνίου: `Ενα Cessna 150j
4 Οκτωβρίου: `Ενα Aerocommander 500
27 Οκτωβρίου: `Ενα Piper Aztec
19 Νοεμβρίου: `Ενα Beech D50b
21 Δεκεμβρίου: `Ενα Piper Aztec
1980
Ιανουάριος: `Ενα Beech 58 Baron
12 Ιανουαρίου: Το ιστιοφόρο Sea Quest
Απρίλιος: Το ιστιοφόρο Polymer 3
Μάιος: `Ενα Ercoupe 415D
28 Οκτωβρίου: Το φορτηγό πλοίο Poet
1981
Απρίλιος: `Ενα Beech Bonanza
1982
Ιανουάριος: `Ενα Piper turbo Arrow
26 Ιουλίου: Το ιστιοφόρο Penetration
28 Σεπτεμβρίου: `Ενα Beech Η 35
20 Οκτωβρίου: `Ενα Piper Navajo
5 Νοεμβρίου: `Ενα Beech Queen Air
1983
26 Φεβρουαρίου: Το αλιευτικό Sea Lure
4 Οκτωβρίου: `Ενα Cessna T210j
Δεκέμβριος: `Ενα Cessna 340A
1984
Απρίλιος: `Ενα Cessna 402B
4/5 Νοεμβρίου: Το αλιευτικό Real Fine
22 Νοεμβρίου: Μία μηχανότρατα με 4 άτομα
1985
14 Ιανουαρίου: `Ενα Cessna 337 Skymaster
Φεβρουάριος: `Ενα Cessna Centurion
Απρίλιος: `Ενα Piper Cherokee Lance
3 Μαΐου: 6 άτομα εξαφανίστηκαν σε παραλία της Νότιας Καρολίνας
Νοέμβριος: `Ενα Piper Cherokee
1986
Απρίλιος: `Ενα Piper Navajo
4 Αυγούστου: Το αεροπλάνο Twin Otter
1987
Ιανουάριος: `Ενα Cessna 402C
Αύγουστος: `Ενα Cessna 401
Νοέμβριος: `Ενα Cessna 152
1988
Φεβρουάριος: `Ενα Beech Queen Air
1990
Ιανουάριος: `Ενα Cessna 152
Απρίλιος: `Ενα Piper Cherokee
1991
Οκτώβριος: `Ενα Piper Comanche
Νοέμβριος: `Ενα Grumman Cougar
1992
27 Οκτωβρίου: Το φορτηγό πλοίο Mae Doris
1993
Ιανουάριος: `Ενα Cessna 152
1994
Ιανουάριος: `Ενα Piper Cherokee 6
Νοέμβριος: `Ενα Piper Aztec
Δεκέμβριος: `Ενα Cherokee Warrior 2
1995
19 Δεκεμβρίου: Το αλιευτικό Fou de Bassan 3
1996
Ιανουάριος: `Ενα Aerocommander 500b
14 Οκτωβρίου: Το ιστιοφόρο Interpid
1997
Δεκέμβριος: Το ιστιοπλοϊκό σκάφος Robalo
1998
2 Ιανουαρίου: Το φορτηγό πλοίο Grumpy
Φεβρουάριος: `Ενα Piper Cherokee
1 Μαΐου: Το αλιευτικό Miss Charlotte
10 Αυγούστου: Το ιστιοφόρο Erica Lynn
Νοέμβριος: Το σκάφος Carolina
Νοέμβριος: Το ιστιοπλοϊκό Interlude
1999
15 Απριλίου: Το κότερο Miss Fernandina
23 Απριλίου: Το φορτηγό πλοίο Genesis
15 Νοεμβρίου: 2 άτομα σε ένα σκάφος 9 μέτρων
Δεκέμβριος: `Ενα Aerocommander 500
   Στα δώδεκα σημεία του ηλεκτρομαγνητικού πλέγματος της Γης όπου εξαφανίζονται πλοία και αεροπλάνα συχνά παρατηρείται μία φωτεινή πρασινωπή ομίχλη. Μία τέτοια φωτεινή πρασινωπή ομίχλη παρατηρήθηκε και στο πείραμα της Φιλαδέλφειας, κατά το οποίο εξαφανίστηκε και επαναϋλοποιήθηκε το πολεμικό πλοίο Eldridge. Η ιστορία σχετικά με το πείραμα της Φιλαδέλφειας ξεκινάει όταν το αμερικανικό ναυτικό έκανε πειράματα σχετικά με τη δημιουργία ενός ισχυρού ηλεκτρομαγνητικού πεδίου γύρω από τα πολεμικά πλοία, ώστε οι εχθρικές τορπίλες όχι μόνο να μην έφταναν ποτέ στο μεταλλικό τους περίβλημα, αλλά και να γύριζαν από εκεί που ήρθαν. Στα πειράματα που πραγματοποίησε το αμερικανικό ναυτικό ένας τεράστιος ηλεκτρομαγνήτης, ο οποίος φορτιζόταν από τις ηλεκτρογεννήτριες του πλοίου, άλλαζε τη μαγνητική συμπεριφορά του πλοίου, παραπλανώντας τις τορπίλες. Τότε παρατηρήθηκε για πρώτη φορά μία φωτεινή πρασινωπή ομίχλη λόγω του ιονισμού των μορίων της ατμόσφαιρας από ισχυρά ηλεκτρομαγνητικά πεδία. Ο επόμενος στόχος του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού ήταν να κάνει τα πολεμικά πλοία αόρατα από τα εχθρικά ραντάρ, με τη δημιουργία ενός ισχυρού ηλεκτρομαγνητικού πεδίου που θα τα εξαφάνιζε από το ορατό φάσμα του φωτός. `Ομως, το αποτέλεσμα του πειράματος, που έγινε στη ναυτική βάση της Φιλαδέλφειας το 1943 πάνω στο πλοίο Eldridge, ήταν να εξαφανιστεί το πλοίο από το λιμάνι της Φιλαδέλφειας και να επαναϋλοποιηθεί την ίδια σχεδόν στιγμή στο λιμάνι του Νόρφολκ της Βιρτζίνια, 350 χιλιόμετρα νοτιότερα. Αμέσως μετά το πλοίο ξαναεμφανίστηκε στο λιμάνι της Φιλαδέλφειας. Λίγο πριν εξαφανιστεί το πλοίο, εμφανίστηκε μία φωτεινή πρασινωπή ομίχλη, η οποία κάλυψε ολόκληρο το πλοίο. Από τα παραπάνω προκύπτει, λοιπόν, ότι τόσο η εξαφάνιση του πλοίου `Ελντριντζ, η οποία συνοδεύτηκε από μία φωτεινή πρασινωπή ομίχλη, όσο και οι εξαφανίσεις πλοίων και αεροπλάνων σε σημεία του ηλεκτρομαγνητικού πλέγματος της Γης που παρουσιάζουν ιδιαίτερα ισχυρές ηλεκτρομαγνητικές διαταραχές, οι οποίες επίσης συνοδεύονται από μία φωτεινή πρασινωπή ομίχλη, συνδέονται με το άνοιγμα χωροχρονικών πυλών.
   Το ότι η εξαφάνιση του πλοίου `Ελντριντζ συνδέεται με το άνοιγμα χωροχρονικής πύλης δηλώνεται και από τον λεξαριθμικό κώδικα της ελληνικής γλώσσας:
ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΕΙΣ ΤΟ ΣΚΑΦΟΣ ΕΛΝΤΡΙΝΤΖ = 3035
ΕΠΙΔΡΑΣΙΣ ΤΟΥ ΗΛΕΚΤΡΟΜΑΓΝΗΤΙΣΜΟΥ = 3035
ΑΝΟΙΓΜΑ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΥ = 3035
   Μέσα σε έναν ενεργειακό δίαυλο η ύλη μετατρέπεται σε κύμα φωτονίων, δηλαδή ένα υλικό σώμα αποϋλοποιείται και μεταπίπτει ή σε άλλα σημεία του Σύμπαντος ή σε άλλα σημεία του χωροχρόνου ή σε παράλληλες διαστάσεις.
ΟΙ ΠΥΛΕΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ
   Σύμφωνα με την Ιλιάδα του Ομήρου, μέσω των ουράνιων διαύλων μετακινούνται οι θεοί με τα ιπτάμενα άρματά τους (ραψωδία Ε, στίχοι 749-751): «Αυτόματες οι πύλες μυκήθηκαν τ’ ουρανού, που τις έχουν οι `Ωρες, γιατί σ’ αυτές έχει ανατεθεί τον μεγάλο ουρανό και τον `Ολυμπο, ν’ ανοίγουν με πυκνό νέφος και να κλείνουν». Ως προς την περίπτωση, χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία του Θεόφιλου Καΐρη για αγνώστης ταυτότητας ιπτάμενα αντικείμενα που είδε τον Απρίλιο του 1822 στην περιοχή του Ολύμπου, την οποία κατέγραψε στο ημερολόγιό του: «Εφθάσαμεν εις τόπον ονομαζόμενον Μπούρσανη, όπου εμείναμε και το υπόλοιπον της νυκτός. Είδομεν δε και περίεργον βολίδος φαινόμενον, της οποίας η φαινομένη διάμετρος ήταν ως σπιθαμιαία. Διηρέθη εις δύο σφαίρας και η μεν μείζων ην λαμπρά και κυανώδης και ταχύτατη, η δε μικρά ην πυρώδης, διήρκεσε δε ως τρία δεύτερα».
   Επίσης, σύμφωνα με το Βιβλίο της Γενέσεως, μέσω των ουράνιων διαύλων οι θεοί έρχονται σε επαφή με τους ανθρώπους (Γένεσις, κεφάλαιον 28, στίχοι 10-19): «Ο Ιακώβ έφυγε από τη Βέερ Σεβά και πήγαινε προς τη Χαρράν. `Οταν έδυε ο ήλιος έφτασε σ’ έναν τόπο όπου και έμεινε για να διανυκτερεύσει. `Εβαλε ένα λιθάρι για προσκέφαλό του και κοιμήθηκε εκεί. Στον ύπνο του τη νύχτα είδε μία σκάλα, που στηριζόταν στη γη και η κορυφή της άγγιζε τον ουρανό. Πάνω της ανέβαιναν και κατέβαιναν άγγελοι του Θεού. Κι ο Κύριος στάθηκε πάνω της και του είπε, ‘‘Εγώ είμαι ο Κύριος, ο Θεός των πατέρων σου Αβραάμ και Ισαάκ. Αυτή τη χώρα που κοιμάσαι θα τη δώσω σε σένα και στους απογόνους σου. Πλήθος θα είναι οι απόγονοί σου όπως οι κόκκοι της σκόνης στη γη. Θα επεκταθείς δυτικά και ανατολικά, βόρεια και νότια, και θα ευλογηθούν στο πρόσωπό σου και μέσω των απογόνων σου όλα τα έθνη της γης. Εγώ θα είμαι μαζί σου και θα σε φυλάω όπου κι αν πηγαίνεις, και θα σε φέρω πίσω σ’ αυτήν εδώ τη χώρα. Δεν θα σε αφήσω ώσπου να πραγματοποιήσω την υπόσχεσή μου’’. Ο Ιακώβ ξύπνησε τρομαγμένος και είπε, ‘‘Αλήθεια, ο Κύριος είναι σ’ αυτόν τον τόπο κι εγώ δεν το ήξερα! Τί φοβερός τόπος! Εδώ δεν είναι παρά ο οίκος του Θεού, κι αυτή είναι η πύλη του ουρανού’’. Το πρωί που σηκώθηκε, πήρε το λιθάρι που το είχε για προσκέφαλό του, το έστησε ως ιερή στήλη, κι έχυσε λάδι πάνω στην κορυφή της. Και ονόμασε τον τόπο εκείνο Βαιθήλ (Οίκος Θεού), ενώ πρωτύτερα ονομαζόταν Λουζ».
   `Οπου υπάρχουν ναοί, θέατρα, ασκληπιεία, πυραμίδες, συγκεκριμένες εκκλησίες, ιερές στήλες ή πέτρες και ιερά σπήλαια υπάρχουν κομβικά σημεία του ηλεκτρομαγνητικού πλέγματος της Γης. Τα ιερά χτίστηκαν σε κομβικά σημεία του ηλεκτρομαγνητικού πλέγματος της Γης, είτε μετά την επαφή ανθρώπων με θεούς σε τέτοια σημεία, όπως στην περίπτωση του Ιακώβ, είτε μετά από υπόδειξη των Μαντείων, όπως αναφέρει ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά (βιβλίον 7, παράγραφος 1331), τα οποία ήταν κι αυτά χτισμένα σε τέτοια σημεία ώστε να υπάρχει επικοινωνία με τους θεούς: ΜΑΝΤΕΙΟΝ = Η ΠΥΛΗ = 526.
   `Οσον αφορά την ύπαρξη κομβικών σημείων σε ιερά σπήλαια, χαρακτηριστική είναι η αναφορά του Ευαγγελιστή Ιωάννη στην ύπαρξη χρονοπύλης εντός του σπηλαίου της Πάτμου (Αποκάλυψις Ιωάννου, κεφάλαιον 4, στίχος 1): «`Υστερα απ’ αυτά, είδα πύλη ανοιχτή στον ουρανό. Και η φωνή που άκουσα προηγουμένως ν’ αντηχεί σαν σάλπιγγα απευθύνθηκε σ’ εμένα και μου είπε, ‘‘Ανέβα εδώ πάνω για να σου δείξω τί θα συμβεί στο μέλλον’’».
   Ενώ όσον αφορά την ύπαρξη κομβικών σημείων σε συγκεκριμένες εκκλησίες χαρακτηριστικά είναι τα εξής παραδείγματα: Στην κορυφή της πυραμίδας του Ταϋγέτου βρίσκεται το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, στο οποίο εμφανίζεται γύρω στα μεσάνυχτα, μεταξύ 10 και 1, μία φωτεινή σφαίρα. Στο σημείο αυτό πρέπει να σημειωθεί ότι η πύλη του Ταϋγέτου, εντός της οποίας επιτυγχάνεται και η αθανασία του ανθρώπινου σώματος, βρίσκεται εντός της πυραμίδας και ότι Λακωνία σημαίνει κωνικός λίθος (λάας = λίθος + κώνος). Κάτω από το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία στον Υμηττό, υπάρχει ένα βάραθρο, το οποίο παλαιότερα φαινόταν να φωτίζεται. Το εκκλησάκι του Αγίου Παταπίου στα Γεράνεια όρη είναι χτισμένο σε ένα σπήλαιο από όπου εμφανίζονταν φώτα. Η Παναγία η Τρυπητή στο Αίγιο χτίστηκε στο σημείο όπου είχε δει ένας Γάλλος ναυτικός μέσα στη νύχτα να βγαίνει μέσα από τη γη ένα φως όταν ναυάγησε εκεί. Στη μέση του χωριού Πέτρα της Λέσβου υπάρχει ένας τεράστιος βράχος, πάνω στον οποίο είναι χτισμένο το εκκλησάκι της Παναγίας της Πέτρας. Το εκκλησάκι αυτό είναι χτισμένο πάνω σε μία τρύπα που οδηγεί βαθιά μέσα στον βράχο και χτίστηκε εκεί γιατί τις νύχτες εμφανιζόταν από το βάθος της τρύπας ένα λαμπρό φως.
Η ΑΠΟΫΛΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ
   Το ανθρώπινο σώμα βρισκόμενο μέσα σε έναν ενεργειακό δίαυλο μπορεί να αποϋλοποιηθεί, δηλαδή να μετατραπεί σε κύμα φωτονίων, και να μεταβεί ακαριαία ή σε άλλα σημεία του Σύμπαντος ή σε άλλα σημεία του χωροχρόνου ή σε παράλληλες διαστάσεις:
ΑΠΟΫΛΟΠΟΙΗΣΙΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ = 5180
Ο ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΥΛΗΣ ΕΙΣ ΦΩΤΟΝΙΑ Γ΄ = 5180
   Επίσης, μέσα σε έναν ενεργειακό δίαυλο μπορεί να επιτευχθεί και η αθανασία του ανθρώπινου σώματος. Το ανθρώπινο σώμα μπορεί να γίνει αθάνατο όταν μετατραπεί σε κύμα φωτονίων, διότι με τη μετατροπή του σε κύμα φωτονίων μετασχηματίζεται σε ενέργεια.
   Για να επιτευχθεί η αποϋλοποίηση του ανθρώπινου σώματος μέσα σε έναν ενεργειακό δίαυλο, κατ’ αρχήν αυτό θα πρέπει να βρίσκεται στο κέντρο του, σε συγκεκριμένες ώρες της ημέρας (12 η ώρα το μεσημέρι ή 12 η ώρα τα μεσάνυχτα) και σε συγκεκριμένες ημέρες του χρόνου: Κατά την εαρινή ισημερία (21 Μαρτίου), κατά το θερινό ηλιοστάσιο (21 Ιουνίου), κατά τη φθινοπωρινή ισημερία (23 Σεπτεμβρίου) και κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο (22 Δεκεμβρίου).
   Επίσης, για να μπορέσει να αποϋλοποιηθεί ο άνθρωπος μέσα σε έναν ενεργειακό δίαυλο θα πρέπει να ανέλθει σε υψηλότερες συχνότητες ώστε να μπορέσει να συντονιστεί με τις υψηλές συχνότητες του ενεργειακού χώρου.
   Τα άτομα από τα οποία αποτελούνται τα κύτταρα του ανθρώπινου σώματος δονούνται σε συχνότητες μεταξύ 62 και 68 MHZ, δηλαδή σε συχνότητες μεταξύ 62.000.000 και 68.000.000 HZ, αφού 1 MHZ είναι 1.000.000 HZ. Τα άτομα έχουν ηλεκτρικό φορτίο. `Οταν ένα ηλεκτρικό φορτίο ταλαντώνεται παράγει ηλεκτρομαγνητικό κύμα. Καθώς τα άτομα από τα οποία αποτελούνται τα κύτταρα του ανθρώπινου σώματος πάλλονται ταλαντώνεται το ηλεκτρικό τους φορτίο και η ταλάντωση του ηλεκτρικού τους φορτίου δημιουργεί ηλεκτρομαγνητικό πεδίο γύρω από το σώμα. Αυτή η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία που εκπέμπει το ανθρώπινο σώμα είναι η λεγόμενη αύρα ή βιοενέργεια.
   `Οταν το ανθρώπινο σώμα δονείται σε υψηλότερες συχνότητες εκπέμπει περισσότερη ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία με αποτέλεσμα η αύρα να γίνεται φωτεινότερη.
   Το φωτοστέφανο των αγίων δεν είναι παρά η αύρα του σώματός τους που έχει γίνει φωτεινότερη επειδή κατάφεραν να ανέλθουν σε υψηλότερες συχνότητες. Αυτός είναι και ο λόγος που οι άγιοι είχαν φτάσει στο σημείο να θεραπεύουν, να μετεωρίζονται, να γίνονται αόρατοι, να κινούν αντικείμενα εξ αποστάσεως, να διαβάζουν τις σκέψεις των άλλων και να βλέπουν το μέλλον.
   Η μεταβολή των δονήσεων της ύλης εξηγεί όλα τα λεγόμενα παραφυσικά φαινόμενα. Για παράδειγμα, η αορατότητα επιτυγχάνεται όταν τα κύτταρα του ανθρώπινου σώματος δονούνται σε υψηλότερες συχνότητες. Το ίδιο και η μετεώρηση, διότι όταν τα κύτταρα του ανθρώπινου σώματος δονούνται σε υψηλότερες συχνότητες αραιώνει η μοριακή τους δομή με αποτέλεσμα να μειώνεται το βάρος του ανθρώπινου σώματος. Επίσης, όταν ο άνθρωπος δονεί τα κύτταρα του σώματός του σε υψηλότερες συχνότητες με αποτέλεσμα να αραιώνει η μοριακή του δομή και να μειώνεται το βάρος του μέχρι το σημείο που να γίνεται το σώμα του ελαφρύτερο από το νερό, μπορεί να περπατάει πάνω στην επιφάνεια της θάλασσας. Τέλος, όταν τα άτομα από τα οποία αποτελούνται τα κύτταρα του ανθρώπινου σώματος δονούνται σε υψηλότερες συχνότητες, πάλλεται σε υψηλότερες συχνότητες και το ηλεκτρικό τους φορτίο. Το παλλόμενο σε υψηλότερες συχνότητες ηλεκτρικό φορτίο των ατόμων παράγει μεγαλύτερης ενέργειας ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, ικανή να δημιουργήσει ηλεκτρομαγνητικό πεδίο γύρω από ένα κοντινό υλικό σώμα. `Ετσι, το κοντινό αυτό υλικό σώμα θα κινείται με τη δύναμη του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου που θα υπάρχει γύρω του. Ακόμα και η αυτόματη ανθρώπινη ανάφλεξη (το φαινόμενο κατά το οποίο ένας άνθρωπος απανθρακώνεται μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα χωρίς εμφανή λόγο) οφείλεται στη μεταβολή των δονήσεων της ύλης. Ο άνθρωπος μπορεί να αυταναφλεχθεί όταν τα άτομα από τα οποία αποτελούνται τα κύτταρα του σώματός του δονηθούν σε υψηλές συχνότητες, καθώς κίνηση σημαίνει θερμότητα.
   Ο Ιησούς Χριστός και ο Απολλώνιος ο Τυανέας είχαν την ικανότητα να θεραπεύουν και να ανασταίνουν νεκρούς, να εξαϋλώνονται και να γίνονται αόρατοι, να διαβάζουν τις σκέψεις των ανθρώπων (τηλεπάθεια), να κινούν εξ αποστάσεως υλικά αντικείμενα (τηλεκίνηση), να μετεωρίζονται και να βρίσκονται ταυτόχρονα σε δύο σημεία (πολυστασία). Ο Πυθαγόρας είχε την ικανότητα της πολυστασίας. Ο Ιάμβλιχος όταν προσευχόταν ανυψωνόταν δέκα πήχεις πάνω από τη γη και το σώμα του έπαιρνε μία χρυσή απόχρωση. Ο Πάτερ Παΐσιος είχε την ικανότητα της διόρασης και της αορατότητας. Ο `Αγιος Φραγκίσκος της Ασίζης (1181-1226), ο `Αγιος Θωμάς ο Ακινάτης (1225-1274), η Αγία Θηρεσία (1515-1582) και ο `Αγιος Ιωσήφ του Κοπερτίνο (1603-1663) είχαν την ικανότητα της μετεώρησης.
   Η κραδασμιακή συχνότητα των ατόμων του ανθρώπινου σώματος αλλάζει με τον διαλογισμό και την προσευχή, αφού και η προσευχή διαλογισμός είναι. Με τον συνεχή διαλογισμό ο εγκέφαλος αρχίζει να ανεβάζει σταδιακά τη συχνότητα των κραδασμών των κυττάρων του ανθρώπινου σώματος. `Οταν η συχνότητα των κραδασμών φθάσει τη συχνότητα του λευκού φωτός, ο άνθρωπος αρχίζει και βλέπει αιθερική ενέργεια. `Οταν οι συχνότητες των κραδασμών ξεπεράσουν τη συχνότητα του λευκού φωτός, ο άνθρωπος αποκτάει υπερβατικές ιδιότητες.
   Απαραίτητη προϋπόθεση για να ανέλθει ο άνθρωπος σε υψηλότερες συχνότητες όταν διαλογίζεται και προσεύχεται είναι η νηστεία (αποφυγή ζωικών τροφών) και η αποχή από οινοπνευματώδη ποτά, τσιγάρα και ναρκωτικά, ώστε να αλαφρύνει ο οργανισμός του. Οι ζωικές τροφές, τα οινοπνευματώδη ποτά, τα τσιγάρα και τα ναρκωτικά χαμηλώνουν τη βιοενέργειά του.
   `Οσον αφορά την αποφυγή ζωικών τροφών, ο Απολλώνιος ο Τυανέας έλεγε (Φιλόστρατος, Τα ες τον Τυανέα Απολλώνιον): «Η τροφή μου είναι ελαφριά και πολύ καλύτερη από την πολυτελή τροφή των άλλων. Ακριβώς αυτή η ιδιομορφία, που χαρακτηρίζει τον τρόπο της ζωής μου, φυλάσσει τις αισθήσεις μου μέσα σε απερίγραπτη καθαρότητα και δεν αφήνει τίποτα να τις θολώνει. `Ετσι μπορώ να διαβλέπω τα πάντα που συμβαίνουν ή πρόκειται να συμβούν, σαν μέσα σε γυαλιστερό καθρέφτη».
   Αν και για να ανέλθει ο άνθρωπος σε υψηλότερες συχνότητες είναι απαραίτητο να διαλογίζεται πολλές ώρες και σε καθημερινή βάση, οι αλλαγές που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια του διαλογισμού από τις πρώτες κι όλας στιγμές που θα αρχίσει ο άνθρωπος να διαλογίζεται είναι σημαντικές τόσο για το σώμα του όσο και για τη ψυχολογία του και είναι οι εξής: Ο εγκέφαλος εκπέμπει κύματα Α και Θ και το σώμα χαλαρώνει βαθιά. Πέφτει το επίπεδο του γαλακτικού οξέος στο αίμα από 11mg σε 7mg/100ml, πράγμα που καταδεικνύει τη μυϊκή χαλάρωση. Μειώνεται η αγωγιμότητα του δέρματος (ο δείκτης της σχετικής κατάστασης ηρεμίας ή έντασης του ανθρώπου) μέχρι και 300%. Υπάρχει πτώση της κατανάλωσης οξυγόνου κατά 16%. Χαλαρώνει και ξεκουράζεται ο καρδιακός μυς και μειώνεται ο αριθμός των αναπνοών από 16 σε 7 ανά λεπτό. Μειώνεται η πίεση του αίματος στους υπερτασικούς, σε μέσο όρο από 15-9 σε 13-8. Αυξάνεται η δραστηριότητα του αριστερού προμετωπιαίου λοβού, ο οποίος σχετίζεται με την παραγωγή θετικών και αισιόδοξων συναισθημάτων.
   Επίσης, όταν ο άνθρωπος διαλογίζεται συχνά αυξάνεται ο δείκτης ευφυίας του, έχει μειωμένους δείκτες άγχους, λιγότερους καρδιακούς παλμούς και χρειάζεται λιγότερο ύπνο για να ξεκουραστεί καθημερινά, ενώ σε περίπτωση που ξενυχτήσει, δεν χρειάζεται επιπλέον ύπνο από τον κανονικό για να συνέλθει.
ΛΕΞΑΡΙΘΜΙΚΕΣ ΙΣΟΨΗΦΙΕΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟΥΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟΥΣ ΔΙΑΥΛΟΥΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
Η ΑΣΤΡΟΠΥΛΗ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΟΥ = ΥΛΙΚΗ ΤΡΟΠΗ ΕΙΣ ΦΩΤΟΝΙΑ ΓΑΜΜΑ = 3057, Η ΠΥΛΗ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ = Η ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΙΣ ΤΗΣ ΠΥΛΗΣ ΤΗΣ ΔΗΛΟΥ = Η ΥΛΙΚΗ ΤΡΟΠΗ ΕΙΣ ΦΩΤΟΝΙΑ ΓΑΜΜΑ = 3065, Η ΑΣΤΡΙΚΗ ΠΥΛΗ ΤΟΥ ΤΑΫΓΕΤΟΥ = ΤΟ ΚΥΜΑ ΦΩΤΟΝΙΩΝ Γ΄ = 3414, Η ΑΣΤΡΟΠΥΛΗ ΤΩΝ ΜΥΚΗΝΩΝ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΕΙΤΑΙ = ΤΟ ΥΛΙΚΟΝ ΣΩΜΑ ΕΤΡΑΠΗ ΕΙΣ ΦΩΤΟΝΙΑ Γ΄ = 4434, ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΑΣΤΡΟΠΥΛΗΣ ΤΗΣ ΔΩΔΩΝΗΣ = Η ΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΕΙΣ ΦΩΤΟΝΙΑ Γ΄ = 4896, ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΚΟΡΥΚΕΙΟΥ ΑΝΤΡΟΥ = ΤΟ ΚΥΜΑ ΦΩΤΟΝΙΩΝ = 3411, ΤΟ ΚΟΡΥΚΕΙΟΝ ΑΝΤΡΟΝ = Ο ΑΣΤΡΙΚΟΣ ΔΙΑΥΛΟΣ = ΗΛΕΚΤΡΟΜΑΓΝΗΤΙΚΑΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ = 1686, Η ΔΩΔΩΝΗ = ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΜΑΓΝΗΤΙΚΟΝ ΠΕΔΙΟΝ = 1674, Ο ΠΑΡΘΕΝΩΝ = Η ΑΣΤΡΙΚΗ ΠΥΛΗ = 1165, ΣΠΗΛΑΙΟΝ ΠΕΝΤΕΛΗΣ = Η ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΗ ΠΥΛΗ = 1127, ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΠΥΛΗΣ ΤΟΥ ΤΑΫΓΕΤΟΥ = ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΑΣΤΡΟΠΥΛΗΣ ΤΗΣ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ = Η ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΗΣΙΣ ΤΩΝ ΚΥΤΤΑΡΩΝ = 4100, ΕΝΤΟΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΩΝ ΔΙΑΥΛΩΝ = ΑΙ ΔΟΝΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΤΟΜΩΝ = 2969, Ο ΔΙΑΥΛΟΣ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ = Η ΔΟΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΗΛΕΚΤΡΟΜΑΓΝΗΤΙΚΟΥ ΠΕΔΙΟΥ = 3324, Η ΠΥΛΗ ΤΗΣ ΠΥΡΑΜΙΔΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ = ΑΙ ΔΟΝΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΗΛΕΚΤΡΟΜΑΓΝΗΤΙΚΟΥ ΠΕΔΙΟΥ = 3332, Η ΠΥΛΗ ΤΗΣ ΤΡΟΙΖΗΝΟΣ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΕΙΤΑΙ = ΤΟ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟΝ ΠΛΕΓΜΑ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΟΥ ΓΗ = 2568, Η ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΙΣ ΤΟΥ ΑΣΤΡΙΚΟΥ ΔΙΑΥΛΟΥ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ = ΑΙ ΤΑΛΑΝΤΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΗΛΕΚΤΡΟΜΑΓΝΗΤΙΚΟΥ ΠΛΕΓΜΑΤΟΣ = 4842, ΑΙ ΔΟΝΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΗΛΕΚΤΡΟΜΑΓΝΗΤΙΚΟΥ ΠΛΕΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΓΗΣ = Η ΕΙΚΟΣΤΗ ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΙΟΥΝΙΟΥ = 4211, Η ΔΟΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΗΛΕΚΤΡΟΜΑΓΝΗΤΙΚΟΥ ΠΛΕΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΓΗΣ = ΕΙΚΟΣΤΗ ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΙΟΥΝΙΟΥ = 4203, Η ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΙΣ ΤΗΣ ΠΥΛΗΣ ΤΗΣ ΟΛΥΜΠΙΑΣ = Η ΕΙΚΟΣΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ = 3384, Η ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΙΣ ΤΗΣ ΑΣΤΡΟΠΥΛΗΣ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΟΥ = ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΙΚΟΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗΝ ΗΜΕΡΑΝ ΤΟΥ ΜΑΡΤΙΟΥ = 4576, Ο ΑΣΤΡΙΚΟΣ ΔΙΑΥΛΟΣ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΕΙΤΑΙ = Η ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΙΣ ΤΟΥ ΑΣΤΡΙΚΟΥ ΔΙΑΥΛΟΥ ΤΗΣ ΟΛΥΜΠΙΑΣ = ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΙΚΟΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗΝ ΗΜΕΡΑΝ ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΜΑΡΤΙΟΥ = 4944, Η ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΙΣ ΤΟΥ ΔΙΑΥΛΟΥ ΤΗΣ ΟΛΥΜΠΙΑΣ = Η ΕΙΚΟΣΤΗ ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΙΟΥΝΙΟΥ = Η ΕΙΚΟΣΤΗ ΤΡΙΤΗ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ = 3843, Η ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΙΣ ΤΗΣ ΔΕΛΦΙΚΗΣ ΠΥΛΗΣ = ΕΙΚΟΣΤΗ ΠΡΩΤΗ ΜΑΡΤΙΟΥ = 2822.
«Μόνο τα μικρά μυστικά χρειάζονται προστασία.
Τα μεγάλα προστατεύονται από τη δημόσια δυσπιστία».
Μάρσαλ ΜακΛούαν

Η σπάνια διέλευση της Αφροδίτης από τον Ήλιο θα εκτοξεύσει την συνείδηση σε υψηλότερα επίπεδα

Διαβάστε επίσης: Η διέλευση της Αφροδίτης θα φέρει αγάπη και φως

Μία σπάνια διέλευση του πλανήτη Αφροδίτη που θα βρεθεί ανάμεσα από τη Γη και τον Ήλιο στις 5 με 6 Ιουνίου 2012, θα παράγει ένα ισχυρό δίκτυο μεταφοράς ενέργειας που θα εκτοξεύσει την ανθρώπινη συνείδηση της ευαισθητοποίησης και της αντίληψης σε μοναδική επίπεδα δημιουργικότητας.

Η διέλευση της Αφροδίτης είναι ένα εκ των σπανιότερων αστρονομικών γεγονότων, ακόμα και από αυτό του κομήτη του Χάλεϋ που συμβαίνει ανά 76 χρόνια. Μόνο έξι διελεύσεις έχουν παρατηρηθεί πρωτύτερα και αυτές ήταν το 1639, 1761, 1769, 1874, 1882 και η πιο πρόσφατη το 2004. Η αρχή θα είναι ορατή από όλη τη Βόρεια Αμερική, τη Γροιλανδία, τα πιο ακραία σημεία της Βορείου και Δυτικής Αμερικής, Χαβάη, βόρεια και ανατολικά τμήματα της Ασίας και της Ιαπωνίας , Νέα Γουινέα, βόρεια και ανατολικά τμήματα της Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας. Το τέλος θα είναι ορατό πάνω από την Αλάσκα, όλη της Ασία και την Ινδονησία, την Αυστραλία, την Ανατολική Ευρώπη,  το ανατολικό 1/3 της Αφρικής και το νησί της Μαδαγασκάρης.

Το 2004 η διάβαση της Αφροδίτης δημιούργησε μία δόνηση ενεργειών, κατά την οποία διεξήχθη ένα πείραμα με περιστρεφόμενα δίκρανα. Αυτό που διαπιστώθηκε ήταν ότι η μέτρηση δεν ήταν μόνο δυναμικά προφανής αλλά και εκπληκτική. Δεδομένου ότι η Αφροδίτη διέσχισε τον Ηλιακό δίσκο, τα δίκρανα δονούνταν πιο γρήγορα και αυτό επειδή λάμβαναν περισσότερη ενέργεια μέσω του αιθέρα από τις επιδράσεις της μεταφοράς ενέργειας.

Στο παρελθόν αυτά τα περάσματα της Αφροδίτης, έχουν προκαλέσει την ανάληψη των ανθρώπινων συνειδήσεων σε ένα παγκόσμιο επίπεδο μεταμόρφωσης. Μία άμεση και ακριβής ουράνια ευθυγράμμιση συνοδεύεται πάντα από ένα ισχυρό δίκτυο μεταφοράς ενέργειας. Παράλληλα με τις ραγδαίες αλλαγές στον πλανήτη μας, η διέλευση προσφέρει μία ώθηση , ένα καταπληκτικό άλμα ενέργειας που θα εκτινάξει την συνείδηση σε ένα μία νέα σφαίρα υλοποίησης ενισχύοντας τόσο την αντιληπτική συνειδητότητα όσο και τα μοναδικά επίπεδα της δημιουργικότητας με έναν πρωτοφανή τρόπο.

Η πρώτη διέλευση του ζεύγους συνέβη στις 8 Ιουνίου 2004 ενώ η δεύτερη στις 6 Ιουνίου 2012 , περίπου έξι μήνες πριν από το χειμερινό ηλιοστάσιο και την ευθυγράμμιση με το κέντρο του γαλαξία. Το 8 αποτελεί βασικό αριθμό που συμβολίζει το άπειρο αλλά και την ισορροπία. Και μεταξύ αυτών των 8 ετών η ανθρωπότητα θα υπέστη αλλαγές που διέλυσαν τις κοινωνίες δίνοντας αφορμή για ένα εντελώς νέο σύνολο αξιών για τη γέννηση ενός νέου παραδείγματος της ισορροπίας που βασίζεται στην κατανόηση της δύναμης της συνείδησης. Αυτό το ζεύγος των περασμάτων της Αφροδίτης θα πυροδοτήσει τη λαμπρότητα του νου που είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση των μεγάλων τμημάτων της συνείδησης και της διάδοσης των ψεμάτων και της απάτης που παρέλυσαν την ανθρωπότητα. Αν η ανάγκη είναι η μητέρα της εφεύρεσης, τότε η Αφροδίτη, η Γη και ο Ήλιος στις συνόδους τους θα παραδώσουν τους κωδικούς της συνείδησης για περαιτέρω αφύπνιση και επέκταση του ανθρώπινου μυαλού. Ωστόσο είναι στο χέρι μας να κάνουμε χρήση οποιασδήποτε πληροφορίας.

Το παρακάτω βίντεο δείχνει μία προσομοίωση της διέλευσης για το 2012.

consciouslifenews / Μετάφραση Επιστημονικός