Είμαστε τηλεπαθητικοί; Επιστήμονες πιστεύουν πως τα ζώα και οι άνθρωποι διαθέτουν συλλογική συνείδηση

Είμαστε τηλεπαθητικοί; Οι επιστήμονες πιστεύουν πως τα ζώα και οι άνθρωποι διαθέτουμε συλλογική συνείδηση

Συμπεριφορές βρέθηκε να εξαπλώνονται σε όλες τις κοινωνίες τηλεπαθητικά. Αυτές οι συμπεριφορές προέρχονται από άλλες ομάδες και κοινωνίες με τις οποίες δεν υπήρξε ποτέ συνάντηση. Έτσι οι επιστήμονες οδηγήθηκαν στο ότι οι συνήθειες εξαπλώνονται μέσω της συλλογικής συνείδησης. Έκθεση του 2010 υποστηρίζει πως οι άνθρωποι διαθέτουν ψυχικές ικανότητες ωστόσο αυτοί οι ισχυρισμοί έχουν απορριφθεί από άλλες πρόσφατες εκθέσεις.

Από κάποιους μπορεί να χαρακτηριστεί ως σύμπτωση , ενώ άλλοι το αποκαλούν ως 6η αίσθηση, αλλά γιατί οι άνθρωποι σκέφτονται για κάποιον πριν επικοινωνήσουν ή «έχουν την αίσθηση» ότι κάτι πρόκειται να συμβεί πριν αυτό γίνει;

Μπορεί να οφείλεται σε κάτι που ονομάζεται «συλλογική συνείδηση» (για συντομία ΣΣ) ένας όρος που χρησιμοποιείται από μία μερίδα επιστημόνων για να περιγράψει την πρακτική των ανθρώπων και των ζώων , την ανταλλαγή συμπεριφορών και ιδεών μεταξύ τους , τηλεπαθητικά.

Μία έκθεση του 2010 υποστηρίζει πως έχει αποδειχθεί η παρουσία της ΣΣ καθώς και ψυχικών ικανοτήτων στον άνθρωπο. Πιο πρόσφατες όμως έρευνες απορρίπτουν αυτούς τους ισχυρισμούς ως ανοησίες.

Η ιδέα μίας ΣΣ παρουσιάστηκε για πρώτη φορά από τον Γάλλο κοινωνιολόγο EmileDurkheim το 1893. Ο ορισμός του σχετίζεται περισσότερο με μία κοινή κατανόηση ορισμένων ηθών και κοινωνικών προτύπων που βασίζονται σε ανθρώπους, είτε μοιάζουν με άλλους περνώντας αυτές τις συμπεριφορές σε κάποιους άλλους ή απλά στο να υπάρχει συμφωνία σε κάποια ιδανικά ώστε να αισθάνονται αποδοχή του συνόλου. Ωστόσο την δεκαετία του 1970, οι επιστήμονες άρχισαν να δείχνουν πως αυτή η ΣΣ θα μπορούσε να αναπτυχθεί μέσω ειδών με μη ρητό τρόπο, μέσω τηλεπάθειας και υπερφυσικών ικανοτήτων.

Το φαινόμενο του 100στού πιθήκου για παράδειγμα ήταν μία ιδέα που προέβαλε ο ζωολόγος της Νότιας Αφρικής, ηθικολόγος και επιστημονικός συγγραφέας LyallWatson μαζί με τον συνάδελφό του LawrenceBlair το 1975. Οι 2 ειδικοί χρησιμοποίησαν τις συμπεριφορές των ιαπωνικών πιθήκων για να υποστηρίξουν τους ισχυρισμούς τους.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 , οι πίθηκοι στο νησί Koshima έμαθαν να πλένουν τις γλυκοπατάτες και πέρασαν αυτή την ικανότητα και σε νεότερα μέλη της ομάδας. Σύμφωνα με τους ερευνητές αυτή η συμπεριφορά εξαπλώθηκε και παρατηρήθηκε σε γειτονικά νησιά μεταξύ των ομάδων των πιθήκων που δεν είχαν έρθει φαινομενικά σε επαφή με τις άλλες ομάδες.

Αυτό αποδόθηκε στους πιθήκους ως μία ΣΣ, που συχνά αναφέρεται ως «κοινή γνώμη», ή «συλλογική νοημοσύνη» στις οποίες οι πρακτικές μοιράστηκαν τηλεπαθητικά. Μία παρόμοια πρακτική παρατηρήθηκε πρόσφατα σε πτηνά τα οποία αυτοδιδάχθηκαν να σπάνε το αλουμινένιο κάλυμμα από γυάλινα μπουκάλια γάλακτος και να πίνουν το γάλα από την πάνω μεριά του μπουκαλιού.

Αν και η πρακτική αυτή παρατηρήθηκε πρώτη φορά στο Southampton το 2011, παρόμοιες ομάδες του ίδιου είδους παρουσίαζαν τα ίδια προσόντα σε άλλες χώρες σε όλη την Ευρώπη και την Ασία. Αυτό συνέβη παρά το ότι τα σύνολα δεν είχαν ποτέ συναντηθεί και ήταν μη αποδημητικά.

Ένα επιστημονικό περιοδικό το 2010 δημοσίευσε ισχυρισμούς του καθηγητή Daryl Bem, ενός φυσικού από το πανεπιστήμιο Cornell που είχε αποδείξει πως οι άνθρωποι έχουν παρόμοιες ψυχικές ικανότητες οι οποίες παρατηρήθηκαν σε πτηνά και πιθήκους. Ο καθηγητής έθεσε ως στόχο να διερευνήσει την παραψυχολογία μέσα από μία σειρά 9 πειραμάτων.

Σε μία δοκιμή , ζητήθηκε από μαθητές να μνημονεύσουν μία λίστα από λέξεις. Αργότερα ζητήθηκε να ανακαλέσουν όσες περισσότερες μπορούσαν και τελικά δόθηκε μία τυχαία επιλογή των λέξεων που πληκτρολογήθηκαν. Όπως ήταν αναμενόμενο οι περισσότεροι θυμήθηκαν ορισμένες λέξεις σε σχέση με άλλες , αλλά αυτές οι λέξεις ζητήθηκε να πληκτρολογηθούν αργότερα , γεγονός που υποδηλώνει ότι μία μελλοντική πράξη είχε επηρεάσει την ικανότητά τους να θυμούνται.

Σε ένα άλλο πείραμα, οι μαθητές παρατήρησαν μία εικόνα από 2 κουρτίνες σε μία οθόνη υπολογιστή και ενημερώθηκαν πως η μία αποκρύπτει μία ερωτική εικόνα. Οι μαθητές επέλεξαν την κουρτίνα που έκρυβε την εικόνα «πιο συχνά από ότι θα μπορούσε να εξηγηθεί ως απλή τύχη», σύμφωνα με τον καθηγητή Bem.

Η θέση της εικόνας ήταν τυχαία από τον υπολογιστή και ο μαθητής επέλεγε μία από τις 2 κουρτίνες. Για τους πιστούς των μεταφυσικών, αυτό που πρότειναν οι μαθητές ήταν στην πραγματικότητα ένας επηρεασμός μελλοντικών γεγονότων και πιθανοτήτων κατά του συνδυασμένου αποτελέσματος με την πιθανότητα στατιστικού λάθους να είναι 74 δισεκατομμύρια προς 1.

Ο καθηγητής πραγματοποίησε 9 διαφορετικά πειράματα στα οποία συμμετείχαν πάνω από 1000 εθελοντές και όλοι επιβεβαίωσαν τις θεωρίες περί τηλεπάθειας και ψυχικών ικανοτήτων.

Σε μία άλλη έρευνα ο επιστήμονας Rubert Sheldrake δημιούργησε πειράματα που δοκιμάζουν την ΣΣ και την θεωρία τηλεπάθειας σε απευθείας σύνδεση από το τηλέφωνο. Ο ίδιος πιστεύει πως δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδε ς άνθρωποι σε όλο τον κόσμο εμφανίζουν παρόμοια συναισθήματα ότι παρακολουθούνται.

Ωστόσο πολλοί είναι επιφυλακτικοί. Σε ότι αφορά τους πιθήκους, ο συγγραφέας Rom Amundson απέρριψε τις υπερφυσικές αξιώσεις , υποδηλώνοντας ότι ήταν αδύνατο να γνωρίζουμε με βεβαιότητα αν οι διαφορετικές κοινωνίες πιθήκων είχαν συναντηθεί. Πρόσθεσε πως η ανθρώπινη παρέμβαση μπορεί να έπαιξε κάποιο ρόλο στην ανάπτυξη των δεξιοτήτων επειδή οι πίθηκοι δεν είχαν δει , ή μάθει να πλένουν τις πατάτες πριν τους δοθούν από τους επιστήμονες. Θεωρείται επίσης ότι οι πίθηκοι δεν μοιράζονται μία ΣΣ αλλά έχουν διαδικασίες σκέψης και μυαλού που λύνουν τα προβλήματα με τον ίδιο τρόπο. Αυτή είναι μία μικρή διαφορά αλλά δείχνει ότι όταν έρχονται αντιμέτωποι με το ίδιο θέμα, οι πίθηκοι θα ακολουθούν την καταλληλότερη δυνατή διαδρομή. Έτσι εξηγήθηκε και το μυστήριο με τα πτηνά που ήθελαν το γάλα και βρήκαν τρόπο να το πιουν.

Στη συνέχεια , το 2012 , ερευνητές από το πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου μαζί με τον καθηγητή Stuart Ritchie, θέλησαν να εξετάσουν τις αξιώσεις του καθηγητή Bem σχετικά με την ανθρώπινη τηλεπάθεια και να αντικρούσουν τις διαπιστώσεις τους.

Επανέλαβαν τα πειράματα του καθηγητή Bem χρησιμοποιώντας το ίδιο πρόγραμμα στον υπολογιστή αλλά δεν ήταν σε θέση να επαναλάβουν τα αποτελέσματά του. Ωστόσο ο καθηγητής Ritchie δεν ήταν σε θέση να εξηγήσει ακριβώς γιατί τα αποτελέσματά του ήταν τόσο διαφορετικά.

Πηγή / Μετάφραση Επιστημονικός

Advertisements