ΔΟΚΤΩΡ Ε. ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ: ΓΟΡΓΟΝΕΙΟΝ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ ΤΟΥ ΔΟΚΤΩΡΟΣ Ε. ΛΑΜΠΡΑΚΗ 
ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΑΡΙΣΤΟΓΛΟΥ ΣΤΟ ΕΓΓΥΣ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ SORRAS FM 23/01/2014


ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ & ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: 
ΟΜΑΔΑ EI-END ΜΝΗΜΟΣΥΝΗ 
 
lamprakis-1.png
ΔΟΚΤΩΡ Ε. ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ: ΓΟΡΓΟΝΕΙΟΝ 
 
alexander.jpg


Δόκτωρ Λαμπράκης: Για να κεντρίσω λίγο την περιέργεια, αλλά και να ενδυναμώσω την υπερηφάνειά σας θα σας μιλήσω για δυο λεπτά για ένα και μόνον μέταλλο το οποίον ονομάζεται «Γοργόνειον». Αυτό δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον πλανήτη, υπάρχει μόνο σε ένα σημείο γεωφυσικό της Ελλάδος.
Το γοργόνειο είναι ένα μέταλλο το οποίο συντονίζει τις δονήσεις του με τις δονήσεις του ανθρώπου που το κρατάει. Εάν δηλαδή εκείνος ο οποίος φέρει το γοργόνειο στο σώμα του έχει καλές προθέσεις, παίρνει υπερβολικές δυνατότητες. Είναι κάτι το οποίο είχε πάντα μαζί του ο Μέγας Αλέξανδρος. 
 
Θυμάστε ότι πριν από μερικές ημέρες, περίπου ή επτά ή οκτώ ημέρες, βγήκε στο διαδίκτυο και πάλι μια καινούργια θεωρία για το πώς απέθανε ο Μέγας Αλέξανδρος. Απέθανε, λέει, από ένα φυτό το οποίο ήταν στην Βαβυλώνα και κάτι τέτοιες αηδίες. Τι σημαίνει αυτό. Ότι ουδείς γνωρίζει πώς απέθανε ο Μέγας Αλέξανδρος. Εάν είχαν πεισθεί για τον τρόπο του θανάτου του Μεγάλου Αλεξάνδρου, δεν θα το ψάχνανε ακόμα εν έτη 2014. Αυτή είναι η πρώτη διαπίστωσις. Η δεύτερη διαπίστωσις είναι η εξής: εάν το μέταλλο το οποίο σας είπα, το οποίο θα το διαπιστώσετε αν πάτε στο ψηφιδωτό της Πομπηίας. 
 
Στην Πομπηία λοιπόν, στο δάπεδο της Πομπηίας σε ψηφιδωτό είναι η μάχη της Ισσού. Εκεί λοιπόν φαίνεται ο Αλέξανδρος επάνω στον Βουκεφάλα και μπροστά στο στήθος του έχει μία μέδουσα, την κεφαλή της Μεδούσης. Αυτή λοιπόν η κεφαλή της Μεδούσης ήταν φτιαγμένη από αυτό το υλικό. 
 
pompei.jpg
 
Ο Αλέξανδρος, να μην απατόμεθα, δεν κέρδισε όλους τους στρατούς της υφηλίου επειδή το κοντάρι του ήταν τρία πόδια, δηλαδή 10 μέτρα παραπάνω από των υπολοίπων, ούτε επειδή η μακεδονική φάλαγγα από 35.000 ανθρώπους αντιμετωπίζοντας στρατούς 300.000 και 500.000 τους κατετρόπωνε χωρίς να υπάρχει κανένα, βεβαίως με δυσκολία, αλλά έχοντας πάντα το πάνω χέρι, όπως λέμε στην λαϊκή γλώσσα. 
 
Είναι σαφές ότι ο Αλέξανδρος είχε πάρα πολλά υπερόπλα στην διάθεσή του, είχε όμως και ένα πολύ σημαντικό και αυτό έχει μεγάλη σημασία για αυτό που συζητάμε σήμερα. 


ΟΙ ΑΛΧΗΜΙΣΤΕΣ


Ο Μέγας Αλέξανδρος είχε τους πιο τέλειους αλχημιστές που έζησαν ποτέ στον πλανήτη. Δεν θέλω να σας παραπέμψω στην διδασκαλία του Αριστοτέλους, πρέπει να σας πω όμως οτι η στρατιωτική διοίκησις του Αλεξάνδρου, δηλαδή ο τρόπος που οργάνωσε την εκστρατεία σε οικονομική βάση είναι μία τρομερή πραγματεία που θα έπρεπε να απασχολήσει όλους τους Έλληνες και ιδιαίτερα τους στρατιωτικούς οι οποίοι σχεδιάζουν την άμυνα του ελληνικού γεωφυσικού χώρου. 
 
Ο Αλέξανδρος λοιπόν είχε μία τρομερή επιτυχία στην οργάνωση και την χρηματοδότηση όλου του στρατού του γιατί για σκεφτείτε να ξεκινήσεις από την Μακεδονία την εποχή εκείνη, να βρίσκεσαι χιλιάδες μίλια μακριά από τον τόπο σου πώς αυτοί οι στρατιώτες, πως καταρχήν οι οικογένειές τους, τόσα χρόνια που πολεμούσαν πώς οι οικογένειές τους θα συντηρούνταν πίσω στην Μακεδονία, και αν δείτε την μισθοδοσία τόσο των στρατηγών αλλά και των απλών οπλιτών των πελταστών, των ακοντιστών, των τοξοβόλων, θα δείτε ότι οι μισθοί ήταν υπερβολικοί ακόμα και για τα σημερινά δεδομένα. Γιατί έπρεπε με κάθε τρόπο οι οικογένειες τουλάχιστον, οι στρατιώτες να μην έχουν στο μυαλό τους ότι οι οικογένειές τους λιμοκτονούν πίσω στην Μακεδονία. 
 
Νομίζετε λοιπόν ότι ο Αλέξανδρος κουβαλούσε τσουβάλια χρυσό ή βασιζόταν στο αν καταλάμβανε χρυσό στις χώρες που περνούσε; Βεβαίως όχι. Είχε τους μηχανισμούς του πώς να δημιουργεί μέσω των αλχημιστών. Και τι είναι οι αλχημιστές: Για να πάμε σιγα σιγά να μπαίνουμε στο πνεύμα του ελληνισμού τι είναι ο αλχημιστής; Είναι εκείνος που μπορεί να επηρεάσει την πυκνότητα της ύλης. Δεν είναι τίποτε άλλο ο αλχημιστής. 
 
Για σκεφτείτε, εάν πάρετε έναν γλύπτη σήμερα και του πείτε θα σου δώσουμε όσα χρήματα θέλεις να μας κάνεις τη Νίκη της Σαμοθράκης ή τον ξυλευόμενο του Λυσίππου ή τον δισκοβόλο του Μύρωνος, μα να μας τον κάνεις ακριβώς όπως είναι το αρχικό γλυπτό ή να μας κάνεις μια κολόνα του Παρθενώνα. Δεν υπάρχει πιθανότητα να τα καταφέρει, ούτε μία στο εκατομμύριο. Τι σημαίνει αυτό; Δηλαδή είχε περισσότερη τεχνολογία ο Μνησικλής, ο Φειδίας, ο Πραξιτέλης; είχαν καλύτερη τεχνολογία από ότι έχουμε σήμερα και έφτιαξαν αυτά τα αριστουργήματα από ένα σκληρό υλικό όπως το μάρμαρο; πως γίνεται αυτό; πώς κατ’αρχήν επέτυχαν την λείανση των προσώπων, τα χαρακτηριστικά; 
 
alt


ΟΙ ΜΥΣΤΕΣ


Παρατηρώντας τον Ηνίοχο θα δεις ότι ξεχωρίζεις και τις φλέβες κάτω από το δέρμα. Καταλαβαίνετε ότι για να γίνουν αυτά τα πράγματα έπρεπε να υπάρχει ένας συγκεκριμένος τρόπος. Πώς γίνονταν λοιπόν αυτό; με την επήρεια της πυκνότητος του υλικού. 
 
Εάν πάρουμε δηλαδή έναν μύστη ή έναν, όπως η Αναγέννηση αποφάσισε να τους ονομάσει «αλχημιστές», εάν πάρουμε έναν μύστη της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας, του ελληνισμού, ο μύστης αυτός είχε την δυνατότητα να επηρεάζει την πυκνότητα της ύλης. 
 
Όταν ομιλούμε περί ανελίξεως του ανθρωπίνου γένους και ομιλούμε περί ελληνισμού, πάντα να θυμόμαστε ότι οι Έλληνες της εποχής είχαν την δυνατότητα μέσω των μυστών να επηρεάζουν την ύλη. Να κάνουν δηλαδή το μάρμαρο εύπλαστο και κατόπιν αφού του έδιναν το σχήμα που είχαν κατά νουν να το επαναφέρουν στην αρχική του πυκνότητα.
 
Σας τα λέω πολύ απλά για να αντιληφθούν οι ακροατές πώς είναι δυνατόν! Τι είναι το χρυσάφι; είναι ένα κομμάτι σιδήρου που με μια συγκεκριμένη χημική διεργασία μπορεί να γίνει χρυσάφι. Αυτό είναι, σίδηρος είναι βασικά. Έτσι λοιπόν μπορεί ο μύστης να μετατρέψει ένα μέταλλο σε χρυσό. Ακούτε τώρα για θησαυρούς των Αζτέκων, θησαυρούς των Μάγιας, θησαυρούς εκείνων, ο μεγαλύτερος θησαυρός όλων των εποχών ήτο ο θησαυρός του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Διότι είχε τους τελειότερους μύστες και τους τελειότερους αλχημιστές της εποχής. 
 
Επομένως από την εποχή εκείνη ακόμα- θέλω να ειδοποιήσω και να πληροφορήσω τον αγαπητό δήμαρχο ο οποίος θέλει βοήθεια από τον Σόρο ή από τον Σώρρα όπως αυτές τις μέρες γίνεται η αντιπαράθεσις στον ελληνικό χώρο- να τον ειδοποιήσω ότι από την εποχή εκείνη ακόμα υπάρχει ένας τεράστιος θησαυρός στον πλανήτη βάση του οποίου δημιουργούνται τα χρήματα σήμερον. 
 
inioxos.jpg
ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ


Υπάρχει ένα συγκεκριμένο δαχτυλίδι, θα έλεγα, το οποίον πάντα σηματοδοτεί εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια την Αρχή του πλανήτη, καθαρά ελληνικό, σε χέρια καζάρων. Μεταβιβάζεται από τους καζάρους από τον έναν στον άλλον, ενώ είναι επάνω σε αυτό το δακτυλίδι χαραγμένα ένα ακόντιο, ο τρίποδας του Απόλλωνος και ένα σκήπτρο
 
Αυτό λοιπόν το δακτυλίδι μεταβιβάζεται χωρίς καν ο ελληνισμός να γνωρίζει ποιός ακριβώς τον έχει κατακλέψει, ποιός είναι ο επικυρίαρχος, από τον ένα επικυρίαρχο στον άλλον για χιλιάδες χρόνια τώρα και κρατούν τον ελληνισμό δέσμιο κάτω από την επιφανειακή, θα έλεγα, επικυριαρχία ιδεωδών, ιδεών και πρακτικών οι οποίες αντίκειται προς τον ελληνισμό. 
 
Πρέπει να δώσουμε ένα μήνυμα με την καθολική μας στάση όλοι οι Έλληνες οτι αναγνωρίζουμε το δικαίωμα όλων των εμβίων όντων στον πλανήτη να ζουν μια ειρηνική ζωή, πρέπει όμως να αναγνωρίσουν όμως και αυτοί το δικαίωμά μας να κάνουμε το ίδιο και δεν θέλουμε να πάρουμε κάτι από αυτούς που είναι δικό τους. Να μας δώσουν μόνον τα δικά μας και είναι αρκετά για να επανέλθει ο ελληνισμός στο χρυσούν γένος! 


Γιώργος Αρίστογλου: Αυτό το δακτυλίδι κύριε Λαμπράκη είναι των Ελλήνων; 
 


Ο Μ1


Δόκτωρ Λαμπράκης: Ναι, αυτό προέρχεται από την εποχή των Ολυμπίων και μεταβιβάζεται ακόμα και σήμερα. Αυτή την στιγμή δε θέλω να σας αποκαλύψω στα χέρια ποιανού είναι γιατί θα βγείτε από τα ρούχα σας, πρέπει να σας πω όμως ότι ο προηγούμενος κάτοχος και φορέας του δακτυλιδιού αυτού, ο οποίος στην γλώσσα των οικονομολόγων ονομάζεται Μ1. Εάν και όσοι από τους Έλληνες που ισχυρίζονται ότι είναι οικονομολόγοι γνωρίζουν πώς πραγματικά δουλεύει η παγκόσμια οικονομία, θα ξέρουν τι σημαίνει Μ1.
Ο Μ1 λοιπόν, ο οποίος μεταβίβασε το συγκεκριμένο δακτυλίδι θα μπορούσα να πω ότι δεν ήταν μακριά από τις αρχές του ελληνισμού. Ο άνθρωπος αυτός έχει εξασφαλίσει την ανεξαρτησία όλων των λαών της γης- το τονίζω αυτό- έχει εξασφαλίσει την ανεξαρτησία και την οικονομική ευμάρεια όλων των λαών της γης, αλλά μπήκαν στη μέση οι διαχειριστές τραπεζίτες και έχουν αλλάξει όλο το σύστημα το οποίο είχε δημιουργήσει.
Το σύστημα αυτό το οποίο είχε δημιουργήσει αυτός ο άνθρωπος απέδιδε πλήρη οικονομική ελευθερία σε όλα τα έθνη της γης, σε όλα τα συντεταγμένα κράτη. Τα χρήματα δηλαδή τα οποία οι λαοί «δανείζονται» σήμερα- και δεν μιλάω μόνο για τον ελληνικό λαό- δεν είναι χρήματα που ανήκουν σε κάποιον άλλον. Είναι δικά τους χρήματα τα οποία έχουν δημιουργηθεί διαχρονικά.


Η ΤΤΤGC (ΤΡΙΜΕΡΗΣ ΤΡΙΣΧΙΛΙΕΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΧΡΥΣΟΥ)


Έχουμε αναλύσει σε άλλη στιγμή ότι από το 1944 και μέχρι και το 1995 την διαχείριση του χρηματοοικονομικού συστήματος όλου του πλανήτη την είχε αναλάβει μία επιτροπή η οποία ονομαζόταν TTTGC, δηλαδή η Tριμερής, Tribaltate, τα τρία πρόσωπα, Trilenium δηλαδή τρισχιλιετής επιτροπή χρυσού. Διερωτάται λοιπόν κάποιος γιατί να την ονομάσουν τρισχιλιετή επιτροπή χρυσού. 
 
Ο λόγος είναι ότι από την εποχή ακόμα του Σολομώντος, ο οποίος πρέπει να σας πω ότι η αλήθεια όταν ακουστεί Σολομών σαν φυσικό πρόσωπο δεν υπήρξε ποτέ, όμως για την ρύμην του λόγου εμείς λέμε ότι υπήρξε. Λέμε λοιπόν ότι από την εποχή εκείνην ακόμη τα περιουσιακά στοιχεία του πλανήτη ήσαν κάτω από την κατοχή και την διαχείριση- όχι βέβαια με τον συντεταγμένο τρόπο τον σημερινό, γιατί την εποχή εκείνη η ανθρωπότητα ήταν πολύ διασπαρμένη και θα έλεγα κατακερματισμένη- πάντως υπήρχε ένας κεντρικός άξονας ο οποίος ήλεγχε την οικονομία όλης της γης, με την έννοια ότι ήλεγχε τον χρυσό, τα πολύτιμα μέταλλα και τα λοιπά. 
 
Να θυμίσω στους αγαπητούς μας συνέλληνες ότι οι Ολύμπιοι έχουν επιτελέσει οκτώ αποστολές στον πλανήτη μας. Η πρώτη από αυτές άρχισε 128.000 χρόνια πριν. Εαν και όποιος θέλει να τα συνδυάσει μπορεί.
 
ΟΙ ΕLDERS


Επανέρχομαι όμως στις σημερινές καταστάσεις. Αυτή λοιπόν η επιτροπή είναι η οποία έφερε τον πλανήτη στο κατώτατο σημείο στο οποίο βρίσκεται σήμερα. Διότι οι υγιείς δυνάμεις αντέδρασαν όταν οι τρεις αντιπρόσωποι Αγγλίας, Γαλλίας και Αμερικής καταλύστευσαν και κατέκλεψαν τα παγκόσμια ταμεία με σκοπό να επιβάλουν την Νέα Τάξη Πραγμάτων και να επιφέρουν τον έναν κυβερνήτη τον οποίο οπωσδήποτε γνωρίζετε από τα πρωτόκολλα των σοφών της Σιών
 
Η μετάφρασις των πρωτοκόλλων των σοφών της Σιών- οι σοφοί στην αγγλική γλώσσα ονομάζονται Elders. Οι Elders αυτοί, όπως επίσης σας φέρνω και την αγγλική λέξη τι κάνουμε για τις εκλογές, λέγονται elections, δηλαδή το πρόθεμα el (ελ) το έχουν κλέψει από τον Φοίβο Απόλλωνα, ο οποίος ήτο ο νοητός ήλιος της γνώσης του ελληνισμού και το απέδωσαν στον Κρόνο. 
 
Ετσι λοιπόν οι Εlders (Έλντερς) των κρονίων δυνάμεων στον πλανήτη έχουν κλέψει το όνομα του Φοίβου Απόλλωνα που λεγόταν Αέλιος ή Ήλιος ή ‘Ελιος και το έχουν αποδώσει στον Κρόνο. Για αυτό υπάρχει και μία επιτροπή θα σας έλεγα, μία επιτροπή να μην την πούμε «αθανάτων», αλλά όντων στον πλανήτη τα οποία έχουν πολύ μεγάλη επιβίωση, εκατοντάδες αν όχι χιλιάδες χρόνια. Αυτοί λοιπόν ονομάζονται Elders. Αυτοί οι elders είναι εκείνοι οι οποίοι υποτίθεται επιβλέπουν το ανθρώπινο γένος. 
alt


Η ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ


Να μην πάμε στα μεταφυσικά, θέλω να μείνουμε λίγο στην οικονομία και στους δήμους, αλλά θέλω με αυτά να σας πω ότι η συνολική οικονομία του πλανήτη δεν είναι τωρινή. Άπτεται του Μεγάλου Αλεξάνδρου και παλαιότερων, του Απόλλωνος, του Διονύσου, του Μίνωα.
Έχουμε λοιπόν μεγάλη ιστορία όσον αφορά στα περιουσιακά στοιχεία του πλανήτη. Μέσα σε αυτά τα περιουσιακά στοιχεία πρέπει να σας πληροφορήσω υπάρχουν μερικά μέταλλα τα οποία μέταλλα δεν υπάρχουν πουθενά στον πλανήτη, δηλαδή δεν είναι γήινης προελεύσεως. Η εξήγησις της υπάρξεως αυτών των μετάλλων είναι ότι όταν από την Γη, από τον πλανήτη μεταφέρεται ένα τμήμα χρυσού εκτός του πλανήτη, ανταλλάσσεται με αυτά τα μέταλλα. Όπως ακριβώς κάνουμε τις συναλλαγές μας επί της Γης έτσι ακριβώς γίνεται και αυτή η συναλλαγή.
alt
Γιώργος Αρίστογλου: Μεταφέρονται εκτός πλανήτη, πώς γίνεται, τι εννοείτε;


Δόκτωρ Λαμπράκης: Το έχουμε αναλύσει και παλαιότερα. Ο λόγος που οι Ανουνάκι κατέβηκαν στη γη και έφτιαξαν τον Homo Sapiens ήταν γιατί ήθελαν να πάρουν το χρυσάφι από τη Γη όπως το έχουν κάνει και από τον Άρη. Ο Άρης υποτίθεται ότι είναι εγκαταλελειμμένος αφού βέβαια για χιλιάδες χρόνια πήραν όλο το χρυσάφι που υπήρχε στον Άρη. Στη Γη λοιπόν η διαδικασία αυτή δεν είναι τόσο εύκολη όπως στον Άρη διότι υπάρχει ο ελληνισμός.
 
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ ΤΟΥ ΔΟΚΤΩΡΟΣ Ε. ΛΑΜΠΡΑΚΗ 
ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΑΡΙΣΤΟΓΛΟΥ ΣΤΟ ΕΓΓΥΣ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ SORRAS FM 23/01/2014


ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ & ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: 
ΟΜΑΔΑ EI-END ΜΝΗΜΟΣΥΝΗ 
Advertisements

Πως ο Ισημερινός πέταξε έξω το ΔΝΤ

Σύνθημα του, «Πρώτα ο Λαός και μετά το χρέος»Είπε το μεγάλο «όχι» στους ξένους πιστωτές, τα έβαλε με τις πολυεθνικές και εξοικονόμησε χρήματα για να τα επενδύσει σε κοινωνικές δαπάνες.Οι ρηξικέλευθες κινήσεις του τον έκαναν «ήρωα» στα μάτια των περισσότερων συμπατριωτών του και σύμβολο αντίστασης στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στις αδυσώπητες χρηματαγορές.Ο Ισημερινός από χώρα που την εξαθλίωναν οι αγορές μετατράπηκε σε χώρα με ραγδαία ανάπτυξη και. άνοδο του βιοτικού επιπέδου της χώρας.Ο λόγος για τον πρόεδρο του Ισημερινού Ραφαέλ Κορέα, ο οποίος χάρη στις γνώσεις του
στην οικονομία και -κυρίως- στην πολιτική τόλμη του πέτυχε να χαλαρώσει τον βραχνά του δημόσιου χρέους, που έσφιγγε τον λαιμό της χώρας του. Σήμερα, ο 49χρονος πολιτικός διανύει τη δεύτερη θητεία του στο ανώτατο αξίωμα της χώρας του. Επτά χρόνια νωρίτερα ήταν υπουργός Οικονομικών, τίτλος όχι και τόσο… δημοφιλής, ιδιαίτερα για μια φτωχή χώρα όπως ο Ισημερινός (Εκουαδόρ). Ωστόσο, από τη θέση αυτή κατάφερε να δημιουργήσει τις βάσεις για να ανέλθει στην εξουσία και να πραγματοποιήσει τη στροφή που επαγγελλόταν στην οικονομία της χώρας του.

Ο Κορέα, με εξαιρετικές σπουδές στα οικονομικά σε Πανεπιστήμια της Ευρώπης και των Ηνωμένων Πολιτειών, διορίστηκε υπουργός Οικονομικών το 2005 από τον τότε πρόεδρο Αλφρέδο Παλάσιο. Κατά τη διάρκεια της σύντομης θητείας του τάχθηκε υπέρ της καταπολέμησης της φτώχειας και της ανάκτησης της οικονομικής κυριαρχίας της χώρας, αρνήθηκε να ακολουθήσει την οικονομική πολιτική του ΔΝΤ και δούλεψε για τη στενότερη συνεργασία με τις άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Ύστερα από μια σοβαρή διαφωνία με τον πρόεδρο, υπέβαλε την παραίτησή του.

Ο παραιτηθείς υπουργός, που μιλούσε υπέρ του λαού, έγινε εξαιρετικά δημοφιλής και σύντομα ξεκίνησε την προετοιμασία για τη διεκδίκηση της εξουσίας.

Παρακολουθήστε το απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ DEBTOCRACY του Άρη Χατζηστεφάνου και της Κατερίνας Κιτίδη .

ΤΟ ΑΝΟΜΟ ΧΡΕΟΣ

Τον Δεκέμβριο του 2006 ο Ραφαέλ Κορέα κέρδισε τις εκλογές και ορκίστηκε πρόεδρος.

Λίγους μήνες μετά την ανάληψη της εξουσίας, δεν δίστασε να απελάσει τον εκπρόσωπο της Παγκόσμιας Τράπεζας και να απομακρύνει τις ναυτικές βάσεις των ΗΠΑ.

Το 2010 επιχειρήθηκε πραξικόπημα για την πτώση του από την εξουσία το οποίο απέτυχε, όταν διαπιστώθηκε πως πρωτεργάτης του πραξικοπήματος ήταν η πρέσβης των ΗΠΑ στον Ισημερινό την απέλασε Το σημαντικότερο όμως ήταν ότι συνέστησε Διεθνή Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου(από ανεξάρτητους οικονομολόγους ξένων χωρών) για να εξετάσει τη νομιμότητα του δημόσιου χρέους της χώρας για την περίοδο 1976-2006, συνολικού ύψους 10,2 δις. δολαρίων.

Μετά τον έλεγχο που έκαναν τα μέλη της επιτροπής, διαπίστωσαν διάφορες παρανομίες σε σχέση με τις συμβάσεις, δίνοντας στον πρόεδρο του Ισημερινού τη νομική βάση να κηρύξει άνομο μεγάλο μέρος του δημόσιου χρέους και να προχωρήσει σε στάση πληρωμών άνω των 3 δισ. ευρώ. Η στάση πληρωμών συνοδεύτηκε από αναδιάρθρωση του χρέους και τον Μάιο του 2009 ο Κορέα ανακοίνωσε ότι αγόρασε το 91% των ομολόγων πληρώνοντας 35 σεντς ανά δολάριο

Ο Ισημερινός είναι πετρελαιοπαραγωγός χώρα και μέλος του ΟΠΕΚ. Ήρθε λοιπόν και η σειρά των ξένων εταιριών πετρελαίου που είχαν συμβόλαια εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων να περάσουν από το… ταμείο. Με την απειλή της εθνικοποίησης, οι πολυεθνικές δέχτηκαν τελικά να καταβάλουν στο κράτος το 25% των ακαθάριστων εσόδων από τις πωλήσεις πετρελαίου και φυσικού αερίου.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΔΑΠΑΝΕΣ

Χωρίς να προβεί σε οικονομικές ακρότητες, ο Ραφαέλ Κορέα πέτυχε να εξοικονομήσει σημαντικά ποσά που επενδύθηκαν στην υγεία, την παιδεία και σε άλλες δαπάνες υπέρ των πολιτών.

Το μέρος του κρατικού προϋπολογισμού που πήγαινε στην αποπληρωμή του χρέους μειώθηκε στο μισό, ενώ οι πόροι για τις κοινωνικές δαπάνες υπερδιπλασιάστηκαν. Φυσικά, ο φτωχός λαός του Ισημερινού είδε για πρώτη φορά έπειτα από πολλά χρόνια την κυβέρνησή του να κοντράρει τους ισχυρούς και να κάνει μεταρρυθμίσεις προς το συμφέρον του, ενώ η οικονομία συνήλθε σταδιακά από το σοκ της πτώχευσης του 2008 και μπήκε σε τροχιά ραγδαίας οικονομικής ανάπτυξης μέχρι και σήμερα.

Το 2009 ο Ραφαέλ Κορέα έγινε ο πρώτος πρόεδρος που επανεκλέχθηκε στη χώρα την τελευταία τριακονταετία, κερδίζοντας μάλιστα απόλυτη πλειοψηφία από τον πρώτο γύρο.

ΜΕΛΕΤΗΜΕΝΗ ΚΙΝΗΣΗ

Σχολιάζοντας τη διαχείριση του δημόσιου χρέους του Ισημερινού από τον Ραφαέλ Κορέα, ο αναπληρωτής καθηγητής Οικονομικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Δημήτρης Μάρδας ανέφερε ότι ήταν μια κίνηση που πέτυχε επειδή ήταν μελετημένη, έγινε στον σωστό χρόνο και σε συνεργασία με έναν στρατηγικό εταίρο, την Κίνα.

«Όταν όλοι τούς γύρισαν την πλάτη για τα τρία και πλέον δισ. που δεν επέστρεψαν στις αγορές, ήρθε η Κίνα και έκλεισε πετρέλαια από τον Ισημερινό της τάξης των 3 δισ. και τους κάλυψε» τονίζει ο κ. Μάρδας, προσθέτοντας ότι ένα άλλο πλεονέκτημα ήταν το γεγονός ότι σημαντικό τμήμα του χρέους ήταν αυταπόδεικτα «απεχθές», αφού είχε συνομολογηθεί από δικτατορίες και όχι από δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις.

Ο Ισημερινός από χώρα που την εξαθλίωναν οι «αγορές» και το ΔΝΤ μετατράπηκε μέσα σε λίγα χρόνια σε χώρα με ραγδαία ανάπτυξη και άνοδο του βιοτικού επιπέδου της χώρας.

Απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ DEBTOCRACY του Άρη Χατζηστεφάνου και της Κατερίνας Κιτίδη .

Πώς εκλέγανε οι Αθηναίοι τους άρχοντες τους

Η Αθηναϊκή Δημοκρατία έφτασε στον κολοφώνα της στα μέσα του 5ου αιώνα και η ακμή αυτή κράτησε τριάντα περίπου χρόνια, περίοδος που έμεινε στην ιστορία σαν ο χρυσός αιώνας του Περικλή. Όμως το πολίτευμα με τους ξεχωριστούς θεσμούς του υπήρχε ήδη σαράντα χρόνια πριν από τον Περικλή και θα επιβίωνε ως την εποχή των Μακεδόνων, διακόσια χρόνια αργότερα. Έζησε δηλαδή σχεδόν τρεις αιώνες, όσο καμιά άλλη σύγχρονη ή αρχαία δημοκρατία. Τη μεγάλη αντοχή στο χρόνο της αθηναϊκής δημοκρατίας την αποδίδουν οι μελετητές όχι μόνο στους σωστούς θεσμούς αλλά και στη μεγάλη προσαρμοστικότητα και εξελικτικότητα τους. Οι θεσμοί γεννήθηκαν από τις ανάγκες της ζωής και γιαυτό προσαρμόζονταν εύκολα στις μεταβαλλόμενες συνθήκες. Δεν υπήρξαν εγκεφαλικά δημιουργήματα κάποιας σοφής κεφαλής, έστω κι αν αυτή ανήκε στο Σόλωνα.

Η προσαρμοστικότητα των θεσμών φαίνεται από την εξέλιξη του θεσμού του βασιλιά. Σε πλήρη δημοκρατία, τον καιρό του Περικλή, κληρωνόταν κάθε χρόνο ο άρχων βασιλεύς, μακρυνός απόηχος των μυκηναίων ανάκτων, που τελευταίος τους υπήρξε ο Κόδρος. Ο θεσμός δεν καταργήθηκε. Εξελίχτηκε σε ένα ανώδυνο για τη δημοκρατία αξίωμα με θρησκευτικές τελετουργικές αρμοδιότητες.

Μπορεί να θεωρείται ο Κλεισθένης ιδρυτής της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, βασίστηκε όμως στη νομοθεσία που θέσπισε ο Σόλων, που είναι χωρίς αμφιβολία ο πατέρας της Δημοκρατίας. Όταν ο Σόλων συνέταξε τους νόμους του δεν είχε και πολλές αυταπάτες για την αποτελεσματικότητα τους. “Ο νόμος” έλεγε “μοιάζει με τον ιστό της αράχνης. Τα μικρά και τα αδύνατα πιάνονται σ’αυτόν, ενώ τα ισχυρά τον σχίζουν και περνούν”. Ακόμα ένα δείγμα ευθύτητας και παρρησίας, που χαρακτήριζαν το αρχαίο ελληνικό πνεύμα.

Η Δημοκρατία που καθιέρωσε ο Κλεισθένης, μετά την εκδίωξη των Πεισιστρατιδών, ήταν σχετικά πλουτοκρατικό και ολιγαρχικό σύστημα, είχε όμως σωστούς και εξελίξιμους θεσμούς και με τις μεταρρυθμίσεις που έκαναν ο Εύβουλος, ο Εφιάλτης και ο Περικλής, μεταμορφώθηκε σε πραγματικά «λαοκρατικό» καθεστώς.

Το πολίτευμα λοιπόν της αρχαίας Αθήνας όπως διαμορφώθηκε μετά τις ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένη, του Εφιάλτη και του Περικλή, ήταν η Άμεση Δημοκρατία.
Η Εκκλησία του Δήμου ήταν η κύρια Δημοκρατική Συνέλευση στην αρχαία Αθήνα, και πραγματοποιούνταν στο λόφο της Πνύκας, στην Αγορά ή στο Θέατρο του Διονύσου. Η Συνέλευση ήταν ανοιχτή σε όλους τους άρρενες πολίτες (που είχαν πολιτικά δικαιώματα) με ηλικία μεγαλύτερη των 20 ετών

Η Εκκλησία του Δήμου ήταν η κύρια Δημοκρατική Συνέλευση στην αρχαία Αθήνα, και πραγματοποιούνταν στο λόφο της Πνύκας, στην Αγορά ή στο Θέατρο του Διονύσου. Η Συνέλευση ήταν ανοιχτή σε όλους τους άρρενες πολίτες (που είχαν πολιτικά δικαιώματα) με ηλικία μεγαλύτερη των 18 ετών

Η Εκκλησία του Δήμου, δηλαδή η Λαϊκή Συνέλευση όλων των Αθηναίων πολιτών από 18 χρονών και πάνω, μετά το 462 πΧ είχε συγκεντρώσει όλες τις εξουσίες και τις ασκούσε με τα διάφορα όργανα, που αυτή όριζε ή έλεγχε. Είχε όχι μόνο νομοθετικές εξουσίες αλλά και εκτελεστικές και σε ορισμένες περιπτώσεις, (εσχάτη προδοσία, ασέβεια κ.α,), μεταβαλλόταν σε ανώτατο δικαστήριο, πράγμα πού έκανε τον Αριστοτέλη να τη χαρακτηρίσει «μυριοκέφαλη τυραννία».

Στην Εκκλησία του Δήμου, που συνεδρίαζε 40 φορές το χρόνο, μπορούσε να πάρει το λόγο ο κάθε πολίτης και όσο μιλούσε και ό,τι κι αν έλεγε, κανείς δε μπορούσε να τον διακόψει ή να τον σταματήσει. Ήταν η περίφημη ισηγορία..

Η Εκκλησία του Δήμου εξέλεγε τα 500 μέλη της Βουλής. Οι βουλευτές βγαίναν με κλήρο από 1000 εκπρόσωπους των 170 δήμων της Αττικής, (100 για κάθε φυλή), που ονομάζονταν πρόκριτοι και εκλέγονταν με μυστική ψηφοφορία για ένα χρόνο. Οι 500 που δεν κληρώνονταν βουλευτές, μέναν αναπληρωματικοί και ονομάζονταν επιλαχόντες.

Από τους 500 βουλευτές, που παίρναν μια μικρή χρηματική αποζημίωση τριών οβολών τη μέρα, κληρωνόταν η πρυτανεία, από 50 μέλη, η οποία για διάστημα 35 ημερών αποτελούσε την κυβέρνηση της αθηναϊκής δημοκρατίας. Οι πρυτάνεις όσο καιρό ασκούσαν τα καθήκοντα τους έμεναν στο Πρυτανείο με έξοδα του κράτους. Ένας από αυτούς οριζόταν για μια ή δυο το πολύ μέρες Γραμματεύς της Βουλής, δηλαδή πρωθυπουργός.

Η Βουλή ήταν το συμβουλευτικό όργανο της Εκκλησίας του Δήμου. Κάθε νόμος για να ψηφιστεί από την τελευταία έπρεπε να προετοιμαστεί και να συζητηθεί από τη Βουλή, που έβγαζε το προβούλευμα. Γιαυτό τα νομοθετήματα που ψήφιζε η Εκκλησία του Δήμου άρχιζαν πάντα με τη φράση: ΕΔΟΞΕ Τωι ΔΗΜΩι ΚΑΙ Τηι ΒΟΥΛΗι, (δηλαδή, φάνηκε σωστό στο Λαό και στη Βουλή).
Ένα από τα δύο κύρια όργανα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Η Βουλή των 500. Αυτή αποτελεί την επιτροπή του Συλλόγου και έχει διάρκεια ενός έτους. Είναι η προϊστάμενη αρχή και λογοδοτεί στην Εκκλησία του Δήμου στο τέλος της θητείας της. Δεν ελέγχεται από καμία άλλη αρχή. Κύριο μέλημά της είναι η κατάρτιση προβουλευμάτων, θεμάτων δηλαδή προς συζήτηση στην Εκκλησία του Δήμου και διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Εκτός αυτού εποπτεύει και ελέγχει την εκτέλεση των αποφάσεων της Εκκλησία. Τα μέλη της βουλευτές έχουν ηλικία 30 και άνω αφού απαιτείται σχετική ωριμότητα και πείρα για να φέρουν σε πέρας το έργο της. Κληρώνεται και ένα αναπληρωματικό σε περίπτωση που κάποια θέση μείνει κενή κατά την διάρκεια του έτους. Βουλευτής μπορεί να κληρωθεί κάθε μέλος μέχρι δύο φορές. Η Βουλή αρχικά στοχεύει σε 50 μέλη. Από κάθε φυλή θα κληρώνονται 5 μέλη με εποπτεία του ετήσιου άρχοντα της φυλής.

Ένα από τα δύο κύρια όργανα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Η Βουλή των 500. Αυτή αποτελεί την επιτροπή του Συλλόγου και έχει διάρκεια ενός έτους. Είναι η προϊστάμενη αρχή και λογοδοτεί στην Εκκλησία του Δήμου στο τέλος της θητείας της. Δεν ελέγχεται από καμία άλλη αρχή. Κύριο μέλημά της είναι η κατάρτιση προβουλευμάτων, θεμάτων δηλαδή προς συζήτηση στην Εκκλησία του Δήμου και διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Εκτός αυτού εποπτεύει και ελέγχει την εκτέλεση των αποφάσεων της Εκκλησία. Τα μέλη της βουλευτές έχουν ηλικία 30 και άνω αφού απαιτείται σχετική ωριμότητα και πείρα για να φέρουν σε πέρας το έργο της. Κληρώνεται και ένα αναπληρωματικό σε περίπτωση που κάποια θέση μείνει κενή κατά την διάρκεια του έτους. Βουλευτής μπορεί να κληρωθεί κάθε μέλος μέχρι δύο φορές. Η Βουλή αρχικά στοχεύει σε 50 μέλη. Από κάθε φυλή θα κληρώνονται 5 μέλη με εποπτεία του ετήσιου άρχοντα της φυλής.

Ανακεφαλαιώνοντας βλέπουμε ότι πηγή και φορέας όλων των εξουσιών ήταν η Λαϊκή Συνέλευση, η Εκκλησία του Δήμου.

Ότι όλα τα αξιώματα ήταν συνήθως ενιαύσια και προσιτά σε όλους τους πολίτες.
Ότι πολλοί άρχοντες βγαίναν με κλήρωση, που σημαίνει ότι από τη στιγμή που κάποιος γεννήθηκε Αθηναίος πολίτης είχε εν δυνάμει εκλεγεί σε πολλά αξιώματα και απλά περίμενε πότε θα κληρωθεί σε ένα από αυτά.
Σημαίνει επίσης ότι όλοι οι πολίτες, πλούσιοι ή φτωχοί, θα ερχόταν κάποτε η ώρα να κληρωθούν ή να εκλεγούν σε κάποιο αξίωμα

Τις δικαστικές αρχές αποτελούσαν δύο μεγάλα δικαστήρια, ο Άρειος Πάγος, το παλιό ανώτατο δικαστήριο, που στα χρόνια της δημοκρατίας είχε χάσει πολλές από τις αρμοδιότητές του και η Ηλιαία το λαϊκό δικαστήριο, που το απάρτιζαν 6000 μέλη τα οποία βγαίναν με κλήρωση από όλους τους πολίτες για ένα χρόνο και παίρναν επίσης ημερήσια αποζημίωση τριών οβολών.

Η Ηλιαία χωριζόταν σε δέκα τμήματα από 600 δικαστές το καθένα και επιλαμβανόταν με όλες τις ποινικές και αστικές περιπτώσεις. Υπήρχαν όμως και μικρότερα ή και ειδικά δικαστήρια.

Τις διοικητικές αρχές της Αθηναϊκής Δημοκρατίας τις όριζε επίσης, με κλήρωση ή με ψηφοφορία, η Εκκλησία του Δήμου. Τις αποτελούσαν:

Οι εννέα άρχοντες, που που μετά το 462 πΧ είχαν χάσει κάθε ουσιαστική εξουσία και ασκούσαν μόνο τελετουργικά καθήκοντα. Οι εννέα άρχοντες κληρώνονταν ανάμεσα στους πλούσιους, (πεντακοσιομέδιμνους) και ήταν: Ο επώνυμος άρχων, ο άρχων βασιλεύς, ο πολέμαρχος και οι έξι θεσμοθέται. Μετά τη θητεία τους, που ήταν για ένα χρόνο, γίνονταν ισόβια μέλη του Αρείου Πάγου.

Οι δέκα αστυνόμοι, που είχαν καθήκοντα τήρησης της τάξης και είχαν υπό τις διαταγές τους ένοπλα τμήματα σκυθών ή θρακών δούλων.

Οι δέκα επισκευασταί των ιερών, που φρόντιζαν για τη συντήρηση των ναών, οι πέντε οδοποιοί, οι πέντε νεωροί, ο επιμελητής των κρηνών, υπεύθυνος για την ύδρευση της πόλης και οι αρχιτέκτονες επί τας ναυς, που ευθύνονταν για τη ναυπήγηση και συντήρηση των πολεμικών σκαφών.

Οι οικονομικές αρχές της αθηναϊκής δημοκρατίας ορίζονταν επίσης με κλήρωση για ένα χρόνο από την Εκκλησία του Δήμου και ήταν:

Οι δέκα ελληνοταμίαι
Οι δέκα ταμίαι της Αθηνάς
Οι δέκα ταμίαι των άλλων θεών
Ο επί των θεωρικών
Οι δέκα σιτοφύλακες
Οι δέκα πωληταί και
Οι δέκα αποδέκται.

Τέλος τις στρατιωτικές αρχές τις αποτελούσαν οι δέκα στρατηγοί, που εκλέγονταν, (ένας για κάθε φυλή), για ένα χρόνο χωρίς δικαίωμα επανεκλογής, (αυτό το τελευταίο καταργήθηκε μετά το 440 πΧ), οι δέκα ταξίαρχοι, οι δέκα φύλαρχοι, οι δύο ίππαρχοι και ο ταμίας των στρατιωτών.

Στρατηγοί μπορούσαν να εκλεγούν από όλες τις τάξεις. Σε σπάνιες περιπτώσεις μεγάλων εθνικών κινδύνων, ένας στρατηγός περιβαλλόταν με μεγάλες, σχεδόν δικτατορικές, εξουσίες, πάντα με απόφαση της Εκκλησίας του Δήμου και για πολύ μικρό χρονικό διάστημα και τότε ονομαζόταν στρατηγός αυτοκράτωρ.

Τα κύρια θεσμικά γνωρίσματα της δημοκρατίας όμως δεν ήταν τα αξιώματα αλλά οι λειτουργίες της:

Η μικρή διάρκεια της εξουσίας (το πολύ ένα χρόνο, αν και οι πρυτάνεις κυβερνούσαν μονάχα λίγες βδομάδες και ο γραμματέας της Βουλής, δηλαδή ο πρωθυπουργός, μια ή δύο μέρες!).

Η συνεχής εναλλαγή προσώπων στην εξουσία.

Το προσιτό της εξουσίας σε όλους τους πολίτες ανεξάρτητα από καταγωγή ή περιουσία.

Η αιρετότητα των αρχόντων, με μυστική ψηφοφορία ή κλήρωση.

Η γραπτή νομοθεσία, με νόμους που επεξεργαζόταν η Βουλή και ψήφιζε η λαϊκή συνέλευση.

Η ανεξαρτησία και η λαϊκή βάση της δικαιοσύνης

KLIROTIDA

Κληρωτίδες με μηχανισμό χοανοειδή σωλήνα και χρωματιστές μπάλες

Το σημείο G της αυθεντικής Δημοκρατίας

Υπήρχαν όμως κι άλλοι θεσμοί που δίναν στην Αθηναϊκή Δημοκρατία τα χαρακτηριστικά της πολιτείας του δικαίου και της ευνομίας.
Ένας από αυτούς ήταν ο θεσμός των δοκιμασιών: Κανείς πολίτης δε μπορούσε να βάλει υποψηφιότητα για να εκλεγεί σε κάποιο αξίωμα αν προηγουμένως δεν περνούσε ευνοϊκά από έξι δοκιμασίες.

Συγκεκριμένα έπρεπε να αποδείξει:
– Ότι είναι γνήσιος Αθηναίος πολίτης.
– Ότι υπηρέτησε στο στρατό και πήρε μέρος σε εκστρατείες.
– Ότι πλήρωνε ταχτικά τους φόρους.
– Ότι ήταν έντιμος και δεν είχε καταδικαστεί ποτέ για ατιμωτικό αδίκημα.
– Ότι ήταν ευσεβής.
– Ότι η συμπεριφορά του προς τους γονείς του ήταν άψογη.

Οι δοκιμασίες αυτές ήταν ουσιαστικές και εξονυχιστικές και γίνονταν οι τρεις πρώτες από τη Βουλή και οι άλλες τρεις από τα δικαστήρια. Με τις δοκιμασίες αυτές είναι φανερό πως πολλοί φαύλοι αποκλείονταν εξ αρχής από τη δυνατότητα να εκλεγούν.

Ένας άλλος σημαντικός θεσμός ήταν των λειτουργιών, που ήταν ένα είδος τιμητικής φορολογίας. Η Εκκλησία του Δήμου ανέθετε σε κάποιον πλούσιο πολίτη να εξοπλίσει ένα πολεμικό σκάφος, να χρηματοδοτήσει το ανέβασμα μιας τραγωδίας (από εκεί βγήκε και όρος χορηγός) και γενικά να κάνει κάποιο κοινωφελές έργο χωρίς ελπίδα κέρδους εκτός από την αναγραφή του ονόματός του σε τιμητική στήλη.
Ο οριζόμενος είχε δικαίωμα να αρνηθεί, αλλά με τον όρο να υποδείξει άλλον, πλουσιότερο κατά τη γνώμη του, που κι αυτός με τη σειρά του μπορούσε να ζητήσει την ανταλλαγή των περιουσιών τους αν ισχυριζόταν πως δεν ήταν τόσο πλούσιος. Η ανταλλαγή αυτή λεγόταν αντίδοσις.

Τρίτος τέλος θεσμός ήταν ο οστρακισμός, με τον οποίον μπορούσε η Δημοκρατία να απομακρύνει από την πολιτική σκηνή όποιον η κοινή γνώμη θεωρούσε πως με την πολιτεία του ή και απλώς λόγω εξαιρετικής δημοφιλίας, μπορούσε να γίνει επικίνδυνος για τους θεσμούς και το πολίτευμα.

Ο οστρακισμός καθιερώθηκε το 508 από τον Κλεισθένη για να αποκλείσει την επανάληψη της τυραννίας. Αποφασιζόταν ύστερα από σχετική δημόσια καταγγελία από την Εκκλησία του Δήμου, που εκτάκτως συνεδρίαζε στην Αγορά και όχι στην Πνύκα. Ακολουθούσε ψηφοφορία όλων των πολιτών που γράφανε το όνομα του υποψήφιου για οστρακισμό πάνω σε κομμάτια πήλινων σκευών, (όστρακα).
Οστρακισμός : Κάθε πολίτης κατέγραφε σε όστρακο το όνομα όποιου θεωρούσε επικίνδυνο για το πολίτευμα της δημοκρατίας. Σε ειδική συνεδρίαση της Εκκλησίας του Δήμου, με μυστική ψηφοφορία, αποφάσιζαν οι Αθηναίοι την απομάκρυνση ή όχι για δέκα (10) χρόνια από την πόλη εκείνου που το όνομά του είχε γραφεί στο μεγαλύτερο αριθμό οστράκων.

Οστρακισμός : Κάθε πολίτης κατέγραφε σε όστρακο το όνομα όποιου θεωρούσε επικίνδυνο για το πολίτευμα της δημοκρατίας. Σε ειδική συνεδρίαση της Εκκλησίας του Δήμου, με μυστική ψηφοφορία, αποφάσιζαν οι Αθηναίοι την απομάκρυνση ή όχι για δέκα (10) χρόνια από την πόλη εκείνου που το όνομά του είχε γραφεί στο μεγαλύτερο αριθμό οστράκων.

Αν τα γραμμένα όστρακα ήταν περισσότερα από το μισό των ψηφισμάτων ο καταδικασμένος έπρεπε να φύγει σε τρεις μέρες από την Αττική και να μείνει σε υπερορία για δέκα χρόνια, μετά τα οποία ξαναγύριζε, χωρίς άλλες συνέπειες στα πολιτικά του δικαιώματα, στην περιουσία ή στην οικογένειά του.
***

Ήταν λοιπόν ο Δήμος Αθηναίων αληθινή Δημοκρατία; Πολλοί το αρνούνται, προβάλλοντας ισχυρά επιχειρήματα. Όμως τί είναι Δημοκρατία; Στο ερώτημα αυτό απαντά ο Περικλής στον “Επιτάφιο”:

“Το να κυβερνάν όχι οι λίγοι αλλά οι πολλοί, αυτό το λέμε Δημοκρατία”,

( τὸ μὴ ἐς ὀλίγους ἀλλ’ ἐς πλείονας οἰκεῖν δημοκρατία κέκληται).

Το ζήτημα είναι τι εννοούμε λέγοντας “πολλοί”.

Το αντίθετο της Δημοκρατίας είναι η ολιγαρχία, στην οποία κυβερνούν οι λίγοι. Η αντίληψη ότι δεν είναι σωστό να κυβερνούν την πολιτεία οι πολλοί, ο όχλος, ο αδαής λαός, αλλά οι λίγοι εκλεκτοί, οι άριστοι, είναι πανάρχαιη και εκφράστηκε πιο καθαρά από τον Πλάτωνα.

Το θέμα είναι ποιοι είναι αυτοί οι άριστοι, από πού αντλούν το δικαίωμα να κυβερνούν και βάσει ποιας λογικής αρνούνται το δικαίωμα αυτό στον απλό λαό.

Οι κάθε είδους και ονομασίας ολιγαρχικοί δέχονται ως κριτήριο για να καταταγεί κάποιος στους αρίστους είτε την καταγωγή είτε τον πλούτο είτε τη μόρφωση και υποστηρίζουν ότι το δικαίωμα να κυβερνούν οι άριστοι το παίρνουν είτε από τους θεούς, είτε από την ιστορική ή κοινωνική αναγκαιότητα είτε από άλλες εξ ίσου νεφελώδεις και αυθαίρετες πηγές. Στην πραγματικότητα μοναδική πηγή της εξουσίας των αρίστων ήταν από αρχαιοτάτων χρόνων η απροκάλυπτη ή συγκεκαλυμμένη βία.

Στις διάφορες μορφές Δημοκρατίας αντίθετα, αυτοί που κυβερνούν εκλέγονται από κάποιους άλλους. Ο τρόπος που εκλέγονται και ο αριθμός αυτών που έχουν το δικαίωμα εκλογής ποικίλει φυσικά, ανάλογα με τη μορφή της Δημοκρατίας, πάντως όσο πιο μεγάλος είναι ο αριθμός των εκλεγόντων, όσο πιο μεγάλη είναι η δυνατότητα επιλογής ανάμεσα σε πολλούς υποψήφιους κι όσο πιο εύκολη είναι η διαδικασία, τόσο πλατύτερη είναι η Δημοκρατία.

Βέβαια η Αθηναϊκή Δημοκρατία δεν ήταν κάποιο ιδανικό πολίτευμα. Είχε πολλά και σοβαρά τρωτά και μειονεκτήματα, όχι όμως αυτά που τονίζουν ο Αριστοτέλης, ο Πλάτωνας ή ο Ξενοφώντας. Ο πρώτος ήταν προκατειλημμένος εναντίον της κι οι άλλοι δύο απροκάλυπτοι εχθροί της.

Αυτούς τους ενοχλούσε η παντοδυναμία της Εκκλησίας του Δήμου, το ευμετάβλητο των διαθέσεων και αποφάσεων του λαού και το νεωτεριστικό πνεύμα που κυριαρχούσε παντού.

Τα πραγματικά μειονεκτήματα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, που την οδήγησαν τελικά στην ήττα, με δραματικές συνέπειες για όλον τον ελληνισμό ήταν άλλα.

Πρώτα πρώτα ήταν ο αποκλεισμός των γυναικών από κάθε είδους κοινωνική και πολιτική δραστηριότητα. Οι Αθηναίες δεν είχαν κανένα πολιτικό και ελάχιστα κοινωνικά δικαιώματα, σε αντίθεση με τις γυναίκες της Σπάρτης, του Άργους, της Λέσβου, της Κρήτης και άλλων ελληνικών περιοχών.

Ακόμα η Αθηναϊκή Δημοκρατία ήταν φιλοπόλεμη και επεκτατική. Δε μπορούσε να κάνει αλλιώς. Στην αρχαιότητα το κυριότερο μέσο παραγωγής ήταν η γη. Η Πολιτεία έχοντας για στήριγμα της τους ελεύθερους μικροκαλλιεργητές, έπρεπε να φροντίζει να έχουν όλοι τους επαρκείς κλήρους γης. Όταν η γη της Αττικής δεν επαρκούσε πια, η Δημοκρατία έκανε πολέμους, προσαρτούσε νέα εδάφη και εγκαθιστούσε σ’αυτά Αθηναίους κληρούχους. Οι συνεχείς όμως πόλεμοι, που δεν τους έκανε με μισθοφορικά στρατεύματα αλλά με δικό της στρατό από Αθηναίους πολίτες, υπονόμευε την ίδια την κοινωνική της βάση, γιατί οδηγούσαν τους πολίτες στην οικονομική καταστροφή.

Τέλος η Αθηναϊκή Δημοκρατία ήταν υπερβολικά τοπικιστική. Μολονότι της δόθηκε η ευκαιρία να συνενώσει σε μια πολιτική ενότητα το σύνολο σχεδόν της Ελλάδας, δεν είχε την διορατικότητα, την ευρύτητα του πνεύματος και την οργανωτική ικανότητα να το κάνει, αρετές που αργότερα μόνο η Ρώμη επέδειξε. Ακόμα και οι ξένοι που είχαν εγκατασταθεί μόνιμα στην Αθήνα και που στο τέλος του 5ου αιώνα αποτελούσαν σχεδόν τους μισούς κατοίκους του Άστεως, δεν απόχτησαν ποτέ δικαιώματα Αθηναίου πολίτη.

Αυτά τα σοβαρά μειονεκτήματα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας την οδήγησαν σε αδιέξοδα και προκάλεσαν την παρακμή της. Παρ’όλα αυτά ήταν το πιο γόνιμο σε θεσμούς και ιδέες, (που γνώρισαν παγκόσμια ακτινοβολία και έχουν διαχρονική ισχύ), πολιτικό και κοινωνικό καθεστώς της ιστορίας.

Πηγή

Η μεγάλη συγκέντρωση των Ελλήνων πλησιάζει! Κυριακή 9 Φεβρουαρίου στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρον στις 5 το απόγευμα!

Σύσσωμος ο οργανισμός EI-END θα ενημερώσουν τους Έλληνες! Η απελευθέρωση του έθνους ξεκινά από την Θεσσαλονίκη!