Φωτογραφίες selfie: μία ψυχική διαταραχή

sss1Σικάγο
Η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρία (APA) έχει επίσημα επιβεβαιώσει αυτό που πολλοί άνθρωποι πίστευαν. Η λήψη selfies αποτελεί μία ψυχική διαταραχή.

Η επιβεβαίωση πραγματοποιήθηκε κατά την ετήσια συνάντηση του διοικητικού συμβουλίου της APA στο Σικάγο. Η διαταραχή ονομάζεται selfitis και ορίζεται ως η ψυχαναγκαστική επιθυμία για λήψη προσωπικών αυτοπορτραίτων και την δημοσίευσή τους στα κοινωνικά δίκτυα ως ένας τρόπος να αντισταθμιστεί η έλλειψη αυτοεκτίμησης και να καλυφθούν κενά στις στενές σχέσεις.

Η APA ορίζει 3 επίπεδα διαταραχής:
1. Οριακή selfitis: η λήψη αυτοπορτραίτων τουλάχιστον 3 φορές ανά μέρα δίχως δημοσίευση στα κοινωνικά δίκτυα.
2. Οξεία selfitis: αυτοπορτραίτα 3 φορές την μέρα και δημοσίευση καθεμιάς φωτογραφίας στα social media.
3. Χρόνια selfitis: η ανεξέλεγκτη επιθυμία για λήψη φωτογραφιών και δημοσίευση αυτών πάνω από 6 φορές την ημέρα.

Σύμφωνα με την APA , προς το παρόν δεν υπάρχει θεραπεία για αυτή την διαταραχή , αλλά μία προσωρινή φροντίδα είναι διαθέσιμη μέσω της Γνωστικής Συμπεριφορικής Θεραπείας (CBT). Η εν λόγω φροντίδα καλύπτεται από την νομοθεσία Obamacare στις ΗΠΑ.

Πηγή/Μετάφραση Επιστημονικός

Σούπερ – υδροφοβικό μέταλλο που αυτοκαθαρίζεται

Επιστήμονες στις ΗΠΑ κατάφεραν να δημιουργήσουν μεταλλικές επιφάνειες τόσο υδροφοβικές, που όταν πέφτουν πάνω τους σταγόνες νερού, αυτές αναπηδούν και απομακρύνονται.

Με αυτό τον τρόπο, το μέταλλο αυτοκαθαρίζεται (καθώς οι σταγόνες, προτού απομακρυνθούν, παίρνουν μαζί τους τη σκόνη), δεν πιάνει πάγο, ούτε σκουριάζει στον ίδιο βαθμό.

Οι ερευνητές του Ινστιτούτου Οπτικής του Πανεπιστημίου του Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης, με επικεφαλής τον καθηγητή φυσικής Τσουνλέι Γκούο, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό εφαρμοσμένης φυσικής «Journal of Applied Physics», σύμφωνα με το BBC, χρησιμοποίησαν τη βοήθεια ενός ισχυρού λέιζερ για να διαμορφώσουν κατάλληλα μικρά τμήματα μεταλλικών επιφανειών από τιτάνιο, πλατίνα και ορείχαλκο.

Αν καταστεί εφικτό η ίδια τεχνική να εφαρμοστεί όχι μόνο στο εργαστήριο, αλλά σε μεγάλη κλίμακα, τότε θα είναι δυνατό να παραχθούν νέα υλικά κάθε είδους, από ηλιακούς συλλέκτες έως είδη μπάνιου, τα οποία δεν θα σκουριάζουν, ούτε θα λερώνονται εύκολα.

Η νέα μελέτη εντάσσεται σε μια ολοένα εντεινόμενη προσπάθεια των επιστημόνων και μηχανικών σε όλο τον κόσμο να ανακαλύψουν νέα σούπερ-υδροφοβικά (ή γενικότερα υγροφοβικά) υλικά. Πολλές πρόοδοι έχουν γίνει μέχρι σήμερα σε αυτό το πεδίο.

Η νέα τεχνική, όπως είπε ο Τσουνλέι Γκούο, «κάνει το υλικό τόσο έντονα υδροφοβικό, που οι σταγόνες του νερού αναπηδούν, μετά προσγειώνονται πάλι στην επιφάνεια του υλικού, στη συνέχεια αναπηδούν ξανά, ώσπου τελικά απλώς κυλάνε μακριά».

Πηγή: ΑΠΕ/ΜΠΕ

Το «μυστικό» βρίσκεται στη δημιουργία με το λέιζερ μικροσκοπικών παράλληλων αυλακώσεων στο μέταλλο, οι οποίες απέχουν μεταξύ τους ελάχιστα. Αυτές οι αυλακώσεις καλύπτονται από πολύπλοκες νανοδομές που δίνουν τελικά στην επιφάνεια τις μοναδικές υδροφοβικές ιδιότητές της.

Το νέο υλικό είναι ακόμη πιο «γλιστερό» και από το Τεφλόν, ένα υγροφοβικό υλικό γνωστό από την χρήση του σε αντικολλητικά σκεύη κουζίνας. Όμως για να γλιστρήσουν οι σταγόνες του νερού από μια επιφάνεια Τεφλόν, αυτή πρέπει να έχει κλίση σχεδόν 70 μοιρών, ενώ για τα νέα μεταλλικά υλικά δεν χρειάζεται κλίση μεγαλύτερη των τεσσάρων μοιρών.

Ακόμη το νέο υλικό έχει εντυπωσιακές ιδιότητες αυτοκαθαρισμού. Οι ερευνητές σκέπασαν με σκόνη μια υδροφοβική μεταλλική επιφάνεια και διαπίστωσαν ότι αρκούσαν δέκα έως 15 σταγόνες νερού (αφότου αναπήδησαν) για να την αφήσουν τελείως καθαρή και στεγνή.

Για να έχει όμως πρακτικές εφαρμογές η τεχνική δημιουργίας του υδροφοβικού μετάλλου, σύμφωνα με τους επιστήμονες, πρέπει να γίνει πιο γρήγορη και πιο φτηνή. Προς το παρόν, για την υδροφοβική διαμόρφωση ενός μετάλλου με επιφάνεια μιας τετραγωνικής ίντσας χρειάζεται μία ώρα. Πάντως, δεν αναμένεται ότι σύντομα θα γίνει δυνατή η βιομηχανική αξιοποίηση της νέας τεχνολογίας.

Πηγή

Ο περίεργος κόσμος της κβαντικής φυσικής μπορεί να κυριαρχήσει στη ζωή

Οι παράξενοι κανόνες της κβαντικής φυσικής πιστεύεται ότι συχνά περιορίζονται στον μικρόκοσμο, αλλά οι επιστήμονες υποψιάζονται ότι μπορεί να αποτελέσει σημαντικό ρόλο στη βιολογία της ζωής. Τα αποδεικτικά στοιχεία αυξάνονται για τη συμμετοχή της σε ένα ευρύ φάσμα βιολογικών διεργασιών, όπως είναι η φωτοσύνθεση , η μετανάστευση των πτηνών, η όσφρηση και ενδεχομένως και η προέλευση της ζωής.

Η κβαντομηχανική από την άλλη, αναφέρεται στο παράξενο σύνολο των κανόνων που διέπει τη συμπεριφορά των υποατομικών σωματιδίων τα οποία μπορούν να ταξιδέψουν μέσα από τοίχους και να συμπεριφέρονται σαν κύματα παραμένοντας συνδεδεμένα σε μεγάλες αποστάσεις. Αυτές οι παραδοξότητες γενικά δεν επηρεάζουν τα καθημερινά μικροσκοπικά αντικείμενα που πιστεύεται ότι είναι πολύ ζεστά και υγρά ώστε να αντέξουν σε κβαντική κατάσταση. Φαίνεται όμως ότι η φύση έχει βρει τρόπους να αξιοποιήσει την κβαντομηχανική για να τροφοδοτήσει κάποια από τα πιο πολύπλοκα και ζωτικά της συστήματα.

«Η ζωή προκύπτει από άτομα και τα άτομα συμπεριφέρονται κβαντομηχανικά» , δήλωσε ο κοσμολόγος Πολ Ντέιβις του πανεπιστημίου της Αριζόνα. «Η ζωή στη Γη υπάρχει εδώ και 3,5 δισεκατομμύρια χρόνια τουλάχιστον και υπάρχει άφθονος χρόνος για να μάθουμε κάποιες μεθόδους της κβαντικής εφόσον όμως παρέχουν πλεονεκτήματα.

Οι εγκέφαλοι των πτηνών

Ένας τομέας όπου τα στοιχεία που εμπλέκουν την κβαντομηχανική είναι οι εσωτερικές πυξίδες των πτηνών και άλλων αποδημητικών ζώων. Πολλά είδη πουλιών αποδημούν κάθε χρόνο όχι μόνο για να επιστρέψουν στις ίδιες περιοχές, αλλά και στο ακριβές σημείο αναπαραγωγής.

Για αιώνες οι επιστήμονες προβληματίζονται πως τα πτηνά θα μπορούσαν να επιτύχουν ένα τέτοιο κατόρθωμα στην πλοήγηση υπό την προϋπόθεση να διαθέτουν την ικανότητα να ανιχνεύουν την κατεύθυνση με βάση το γήινο μαγνητικό πεδίο. «Βλέπουμε ξεκάθαρα ότι μπορούν να ανιχνεύσουν το μαγνητικό πεδίο» ανέφερε ο βιοφυσικός Thorsten Ritz από το πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια. «Αυτό που δεν μπορούμε να πούμε είναι «ορίστε το μαγνητικό όργανο»».

Πληθαίνουν οι ενδείξεις πως τα πουλιά βασίζονται στην κβαντική διεμπλοκή, η οποία είναι η περίεργη ικανότητα των σωματιδίων να μοιράζονται τις ιδιότητες ακόμα και όταν απομακρυνθούν έτσι ώστε αν συντελεστεί μία ενέργεια σε ένα, το άλλο να αισθάνεται τις συνέπειες. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι η διαδικασία έχει καταστεί δυνατή από μία πρωτείνη που βρίσκεται μέσα στα κύτταρα των ματιών των πτηνών που ονομάζεται cryptochrome.

Όταν το πράσινο φως περνά μέσα από το μάτι του πουλιού, ερεθίζει την πρωτείνη η οποία δίνει μία ώθηση της ενέργειας σε ένα από τα ηλεκτρόνια ενός πεπλεγμένου ζεύγους που το χωρίζει από το συντροφικό του. Στη νέα του θέση, το ηλεκτρόνιο βιώνει ένα ελαφρώς διαφορετικό μέγεθος από το γήινο μαγνητικό πεδίο και αυτό του μεταβάλλει το σπιν. Τα πουλιά μπορούν να χρησιμοποιήσουν αυτές τις πληροφορίες για να δημιουργήσουν έναν χάρτη του μαγνητικού πεδίου και να καταλάβουν τη θέση και την κατεύθυνσή τους.

Η άνωθεν θεωρία έλαβε υποστήριξη από ένα πρόσφατο πείραμα με μύγες των φρούτων που διαθέτουν την ίδια πρωτείνη.

Μυρωδιές

Μία άλλη περίπτωση είναι η αίσθηση της όσφρησης. Στην αρχή οι βιολόγοι πίστευαν ότι μπορούν να κατανοήσουν τη μυρωδιά μέσα από ένα απλό μοντέλο. Τα μόρια της οσμής εισέρχονταν στη μύτη και συνδέονταν με μόρια υποδοχέων και αναγνωρίζονταν με βάση το σχήμα τους. Έγινε όμως αντιληπτό ότι μερικά μόρια μυρωδιάς που έχουν τα ίδια σχήματα, έχουν εντελώς διαφορετικές μυρωδιές που οφείλονται σε χημικές αλλαγές του ενός λεπτού όπως το μονό άτομο του υδρογόνου να αντικατασταθεί από μια βαρύτερη έκδοση του , που ονομάζεται δευτέριο. Αν και αυτό επηρεάζει το βάρος του μορίου, το σχήμα παραμένει ίδιο και εισέρχεται στον υποδοχέα με τον ίδιο τρόπο.

Το οσφρητικό σύστημα ανιχνεύει τη διαφορά μέσω των κβαντικών σωματιδίων που δρουν σαν κύματα.

Κομμάτια που υπολείπονται

Οι φυσικοί μελετούν όλο και περισσότερο άλυτα μυστήρια της βιολογίας ελπίζοντας πως η κβαντική μηχανική μπορεί να παρέχει το κομμάτι που λείπει από το παζλ. Όμως στον ενθουσιασμό τους να δοκιμάσουν το κβαντικό κλειδί στην κλειδαριά της βιολογίας , αρκετοί παραμένουν επιφυλακτικοί στην υπέρβαση που αναζητούν.

Η κβαντική μηχανική είναι παράξενη και μυστηριώδης όπως το μυστήριο της προέλευσης της ζωής. Όλα τα παράξενα και μυστηριώδη έχουν την ίδια καταγωγή.

livescience / Μετάφραση Επιστημονικός

Υπήρξε ένας επιπλέον πλανήτης στο ηλιακό μας σύστημα;

 

Μία προσομοίωση σε υπολογιστή έχει δείξει πως το ηλιακό μας σύστημα δε θα μπορούσε να σχηματιστεί χωρίς έναν επιπλέον πλανήτη. Αν η θεωρία αληθεύει, τι συνέβη σε αυτόν τον πλανήτη;

Μία νέα μελέτη βασισμένη σε προσομοίωση υπολογιστή έδειξε πως από το ηλιακό μας σύστημα απουσιάζει ένας πλανήτης. Στην πραγματικότητα, δίχως αυτόν, θα ήταν απίθανο να έχει σχηματιστεί σύμφωνα με τις εκθέσεις του physorg.com.

Η εντυπωσιακή ανακάλυψη δείχνει πως ο Δίας, Κρόνος, Ουρανός και Ποσειδώνας δεν ήταν οι μόνοι πλανήτες γίγαντες αερίων κατά τη διάρκεια δημιουργίας του ηλιακού μας συστήματος. Έπρεπε να υπάρχει και ένας 5ος γίγαντας, παρόμοιος με τον Ουρανό και τον Ποσειδώνα σε τροχιά σχεδόν 15 φορές μεγαλύτερη σε σύγκριση με αυτή της Γης από τον ήλιο.

Ο DavidNesvorny από το Νοτιοδυτικό Ινστιτούτο Ερευνών του Κολοράντο, κατέληξε σε συμπέρασμα έπειτα από 6000 προσομοιώσεις σε υπολογιστή. Σχεδόν σε όλες τις προσομοιώσεις οι γίγαντες αεριών αλληλοκαταστρέφονταν. Στις λίγες δε που επιβίωναν οι γίγαντες,  μερικοί βραχώδεις πλανήτες όπως η Γη καταστρέφονταν. Μετά την προσθήκη του 5ου πλανήτη, ο Nesvorny ήταν σε θέση να βελτιώσει σημαντικά τις πιθανότητες σχηματισμού του ηλιακού μας συστήματος όπως το γνωρίζουμε σήμερα. Το ερώτημα όμως παραμένει: Αν από το ηλιακό μας σύστημα, λείπει ένας πλανήτης, τι του συνέβη;

Οι προσομοιώσεις εξηγούν τη μοίρα του 5ου πλανήτη. Στις περισσότερες από τις καλύτερες προσομοιώσεις, οι 5 γίγαντες αερίων ξεκίνησαν όλοι μαζί ενωμένοι σε μία μονάδα. Αλλά σύντομα οι ελαφρύτεροι πλανήτες , Ποσειδώνας και Ουρανός, εκδιώχθηκαν σε μία μεγαλύτερη τροχιά από τον Δία και τον Κρόνο και έτσι ο 5ος πλανήτης εκτινάχθηκε τελείως από το ηλιακό σύστημα μετά την στενή του επαφή με το Δία.

Εάν αυτό όντως συνέβη τότε κάπου εκεί έξω μπορεί να υπάρχει ένας γίγαντας αερίων που προέρχεται από το ηλιακό μας σύστημα και περιφέρεται άσκοπα στο χώρο. Το σενάριο αυτό ενισχύεται από τις πρόσφατες ανακαλύψεις της ελεύθερης διακύμανσης των πλανητών στο διαστρικό διάστημα που πιθανόν εκδιώχθηκαν από τα ηλιακά τους συστήματα. Με λίγη τύχη και έρευνα, ίσως κάποια μέρα ανακαλύψουμε τον δικό μας 5ο γίγαντα με τον ίδιο τρόπο.

mnn / Μετάφραση epistimonikos

Η 4η διάσταση

Ο χώρος και ο χρόνος του Νεύτωνα
Ο νευτώνειος χρόνος ήταν διαχωρισμένος από τον χώρο, σα ν’ αποτελούσε μια σιδηροδρομική γραμμή η οποία εκτιενόταν επ’ άπειρον και προς τις δύο κατευθύνσεις της.
Όταν θέλουμε να ορίσουμε ένα δυναμικό σχήμα, οι τρείς γνωστές μας χωρικές διαστάσεΙς – μήκος, πλάτος, ύψος, δεν είναι αρκετές. Ένα δυναμικό σχήμα εξελίσσεται στον χρόνο. Χρειαζόμαστε λοιπόν και μία τέταρτη, χρονική, η οποία θα περιγράφει την εξέλιξη του σχήματος στον χρόνο.
Τι είναι ο χρόνος ; Κανείς δεν μπορεί στην πραγματικότητα να το πει. Ο Charles Lamp, συγγραφέας του 19ου αιώνα, είχε γράψει : » Τίποτε δεν θεωρώ μεγαλύτερο αίνιγμα από τον χρόνο και τον χώρο. Εντούτοις, τίποτε δεν με απασχολεί λιγότερο από τον χρόνο και το χώρο, επειδή ποτέ δεν τα σκέφτομαι. » Οι περισσότεροι από μας δεν ανησυχούμε για τον χρόνο και τον χώρο τον περισσότερο καιρό, ότι κι αν σημαίνει αυτό, όμως όλοι μερικές φορές αναρωτιόμαστε τι είναι ο χρόνος, πως ξεκίνησε και που μας οδηγεί.
Το 1687, ο Ισαάκ Νεύτων παρουσίασε το πρώτο μαθηματικό μοντέλο για τον χρόνο και τον χρόνο στο έργο του » Philosophiae Naturalis Principia Matematica « ( Μαθηματικές αρχές της φυσικής φιλοσοφίας ).
Στο μοντέλο του, ο χρόνος και ο χώρος συνιστούσαν ένα υπόβαθρο όπου διαδραματιζόταν τα γεγονότα, το οποίο όμως δεν επηρεαζόταν από αυτά. Ο χώρος ήταν διαχωρισμένος από το χώρο και θεωρούνταν ως μία ανεξάρτητη γραμμή, κάτι σαν σιδηροδρομική γραμμή, η οποία εκτεινόταν επ’ άπειρον και προς τις δύο κατευθύνσεις της ( πάνω ). Θεωρούνταν επίσης παντοτινός, υπό την έννοια ότι είχε υπάρξει από πάντα και θα υπήρχε για πάντα.
.

Ο χώρος και ο χρόνος του Αϊνστάιν
Η θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν, η οποία βρίσκεται σε συμφωνία με τ’ αποτελέσματα μεγάλου πλήθους πειραμάτων, καταδεικνύει ότι ο χώρος και ο χρόνος είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι. Ο χώρος δεν μπορεί να καμπυλωθεί χωρίς να εμπλακεί σ’ αυτό ο χρόνος. Άρα, ο χρόνος έχει σχήμα. Φαίνεται, ωστόσο, ότι ο χρόνος ρέει προς μία μόνο κατεύθυνση – όπως οι ατμομηχανές της εικόνας.
Το 1915, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν πρότεινε ένα εντελώς νέο μαθηματικό μοντέλο για τον χώρο και τον χρόνο : τη γενική θεωρία της σχετικότητας.
Η γενική θεωρία της σχετικότητας συνδυάζει τη διάσταση του χρόνου με τις τρείς διαστάσεις του χώρου για να σχηματίσει τον επονομαζόμενο χωροχρόνο ( πάνω ). Το φαινόμενο της βαρύτητας ενσωματώνεται στη θεωρία μέσω της θεώρησης ότι η κατανομή ύλης και ενέργειας ατο Σύμπαν στρεβλώνει το χωροχρόνο με αποτέλεσμα αυτός να μην είναι επίπεδος. Τα αντικείμενα μέσα στον χωροχρόνο τείνουν να κινηθούν κατά μήκος ευθείων γραμμών, επειδή όμως αυτός είναι καμπυλωμένος, οι διαδρομές τους εμφανίζονται κυρτωμένες. Μέσα στο χωροχρόνο, τα αντικείμενα κινούνται σαν να επηρεάζονται από ένα βαρυτικό πεδίο.
Η γενική σχετικότητα επιβεβαιώθηκε με θεαματικό τρόπο το 1919, όταν μια βρετανική αποστολή στη δυτική Αφρική παρατήρησε, κατά τη διάρκεια κάποιοας έκλειψης, μια μικρή κύρτωση των φωτεινών ακτίνων που διερχόταν κοντά από τον Ήλιο. Η εν λόγω παρατήρηση αποτελούσε σαφή ένδειξη ότι ο χώρος και ο χρόνος είναι στρεβλωμένοι – ιδέα που πυροδότησε τη μεγαλύτερη αλλαγή στην αντίληψή μας για το Σύμπαν το οποίο ενοικούμε από την εποχή που ο Ευκλείδης συνέγραψε τα Στοιχεία, γύρω στο 300π. Χ.
Το τηλεσκόπιο Hooker
Το τηλεσκόπιο Hooker, με κάτοπτρο διαμέτρου 2.56 μέτρων, το οποίο βρίσκεται στο αστεροσκοπείο του Όρους Ουϊλσον, στην Καλιφόρνια.
Η γενική θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν μετέτρεψε τον χώρο και τον χρόνο από παθητικό υπόβαθρο στο οποίο λάμβαναν χώρα τα γεγονότα σε ενεργούς μετόχους της δυναμικής του Σύμπαντος. Αυτό φώτισε ένα μεγάλο πρόβλημα, το οποίο παραμένει στην πρώτη γραμμή της φυσικής του 21ου αιώνα.
Το Σύμπαν είναι γεμάτο με ύλη, και η ύλη στρεβλώνει τον χωροχρόνο έτσι ώστε τα σώματα να πλησιάζουν το ένα το άλλο. Ο Αϊνστάιν βρήκε ότι οι λύσεις στις εξισώσεις του δεν περιέγραφαν ένα στατικό κι αμετάβλητο Σύμπαν : καταδείκνυαν αντίθετα ότι ο χρόνος, άρα και το ίδιο το Σύμπαν, έπρεπε να είχαν μια ελάχιστη ή μέγιστη τιμή, με άλλα λόγια μια αρχή ή ένα τέλος. Αντί όμως ν’ απορρίψει αυτό το παντοτινό σύμπαν – για την ύπαρξη του οποίου η πεποίθηση τόσο του ιδίου όσο και των περισσότερων ήταν πολύ ισχυρή, – τροποποίησε τις εξισώσεις προσθέτοντας έναν όρο τον οποίο ονόμασε κοσμολογική σταθερά. Ο όρος αυτός στρέβλωνε το χωροχρόνο κατά την αντίθετη έννοια, έτσι ώστε τα σώματα ν’ απομακρύνονται μεταξύ τους. Η απωστική δράση της κοσμολογικής σταθεράς μπορούσε να εξισορροπήσει την ελκτική δράση της ύλης, επιτρέποντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, μια στατική λύση για το Σύμπαν.
Το γεγονός αποτέλεσε μία από τις χαμένες μεγάλες ευκαιρίες της θεωρητικής φυσικής. Αν ο Αϊνστάιν είχε μείνει πιστός στις αρχικές εξισώσεις του, θα μπορούσε να είχε προβλέψει ότι το Σύμπαν θα πρέπει είτε να διαστέλλεται είτε να συστέλλεται. Όπως είχαν τα πράγματα, η προοπτική ενός χρονοεξαρτώμενου Σύμπαντος δεν λαμβανόταν σοβαρά υπόψη μέχρις ότου, κατά τη δεκαετία του 1920, πραγματοποιήθηκαν παρατηρήσεις από το διαμέτρου 2.56 μ. τηλεσκόπιο του Όρους Ουϊλσον.
.

Η διαστολή του σύμπαντος

Παρατηρήσεις των γαλαξιών υποδεικνύουν ότι το σύμπαν διαστέλλετσι : η απόσταση μεταξύ δύο σχεδόν οποιωνδήποτε γαλαξιών διαρκώς αυξάνει.
Οι παρατηρήσεις αυτές αποκάλυψαν ότι όσο μακρύτερα βρίσκονται οι άλλοι γαλαξίες από εμάς τόσο ταχύτερα απομακρύνονται. Το Σύμπαν διαστέλλεται με τέτοιον τρόπο ώστε η απόσταση μεταξύ των δύο οποιονδήποτε γαλαξιών ν’ αυξάνεται σταθερά με τον χρόνο ( πάνω ). Αυτή η ανακάλυψη ήρε την ανάγκη για μιά κοσμολογική σταθερά η οποία να επιτρέπει την ύπαρξη στατικής λύσης για το Σύμπαν. Ο Αϊνστάιν χαρακτήρισε αργότερα την κοσμολογική σταθερά ως το μεγαλύτερο σφάλμα της ζωής του. Ωστόσο, σήμερα διαφαίνεται ότι η επιλογή του μάλλον δεν ήταν εντελώς λανθασμένη : πρόσφατες παρατηρήσεις, οι οποίες όμως θ’ αποτελέσουν θέμα μιας άλλης ενότητας, υποδεικνύουν ότι ενδεχομένως υπάρχει όντως μια μικρή κοσμολογική σταθερά.

Παρότι από την εποχή του Αϊνστάιν μέχρι σήμερα έχουν προστεθεί κάποια νέα στοιχεία, το μοντέλο για το χώρο και το χρόνο ουσιαστικά στηρίζεται στην γενική θεωρία της σχετικότητας. Μεγάλο πλήθος επιστημόνων αναπτύσσουν κι επαληθεύουν τις ιδέες της ριζοσπαστικής αυτής εργασίας του Αϊνστάιν. Μεταξύ αυτών κι ο Stephen Hawking, ο οποίος, στο βιβλίο του απ’ όπου άντλησα τα παραπάνω στοιχεία, γράφει : » Πρόκειται για ένα επίπονο έργο και προσωπικά αισθάνομαι υπερήφανος για την δική μου μικρή συνεισφορά στο έργο αυτό.»

sp-naturalsciences

Πιο κοντά στην αντιύλη φτάνει η επιστημονική ομάδα του επιταχυντή Tevatron

Αμερικανοί φυσικοί που μελετούν σωματίδια φτάνουν πιο κοντά στο συμπέρασμα σχετικά με το γιατί υπάρχει το σύμπαν στη σημερινή του μορφή, φτιαγμένο εξ ολοκλήρου από ύλη. Οι φυσικοί υποστηρίζουν πως κατά τη μεγάλη έκρηξη θα έπρεπε να είχαν δημιουργηθεί ίσες ποσότητες ύλης και αντιύλης.

Το 2010, ερευνητές από τις εγκαταστάσεις του επιταχυντή Tevatron*, ισχυρίστηκαν πως τα προκαταρκτικά αποτελέσματα δείχνουν μία μικρή υπέρβαση της ύλης έναντι της αντιύλης. Η ομάδα έχει υποβάλλει έγγραφο που δείχνει πως τα αποτελέσματα αυτά έχουν ισχυρή βάση. Κάθε ένα από τα γνωστά θεμελιώδη σωματίδια έχει ένα αντίστοιχο αδερφικό αντιύλης , με τα ίδια χαρακτηριστικά , αλλά με αντίθετο ηλεκτρικό φορτίο. Όταν ένα σωματίδιο συναντά το αντισωματίδιό του, το ένα εξολοθρεύει το άλλο και εξαφανίζονται σε μία υψηλής ενέργειας λάμψη φωτός.

Το ερώτημα παραμένει: γιατί δε συνέβη αυτό στην αρχή του σύμπαντος με τις ίσες ποσότητες ύλης και αντιύλης, έχοντας ως αποτέλεσμα ένα σύνολο που στερείται και των δύο; Μήπως διδασκόμαστε λάθος φυσική; Τα αποτελέσματα του Tevatron προέρχονται από ένα σύνολο σωματιδίων που παρήχθησαν στη μονάδα κατά τη συντριβή πρωτονίων σε αντιπρωτόνια. Η σύγκρουση αυτή δημιούργησε έναν αριθμό διαφορετικών μορίων και η ομάδα που χειριζόταν τον ανιχνευτή DZero παρατήρησε για πρώτη φορά διαφορά στη διάσπαση των σωματιδίων που ονομάζονται μεσόνια** Β.

Αυτά διασπόνται σε ζευγάρια σωματιδίων που ονομάζονται μιόνια*** μαζί με τις εκδόσεις αντιύλης, τα αντιμιόνια. Η ομάδα ανέφερε το Μάϊο του 2010 σε ένα έγγραφο του PhysicalReviewLetters πως τα υλικά σωματίδια υπερίσχυαν κατά 1%. Ωστόσο το αποτέλεσμα αυτό αποτελεί ένα τυχαίο περιστατικό και όχι μία νέα φυσική. Οι ερευνητές έχουν πλέον 50% περισσότερα δεδομένα για να εργαστούν και έχουν προσπαθήσει να αποδείξουν πως το πρώιμο αποτέλεσμά τους στην πραγματικότητα προήλθε από διασπάσεις σωματιδίων που προτάθηκαν για δοκιμή σε πείραμα. Όπως ανέφεραν την περασμένη Πέμπτη, έχει μειωθεί η αβεβαιότητα στο πείραμα κατά 0.005%. Η σωματιδιακή φυσική διαθέτει έναν αυστηρό ορισμό για το τι μπορεί να οριστεί ως ανακάλυψη , την πιθανότητα κατά 0.00003% πως το αποτέλεσμα δεν είναι πραγματικό το οποίο η ομάδα πρέπει να αποδείξει πριν μπορέσει να ισχυριστεί πως έχουν επιλυθεί  τα μακροχρόνια μυστήρια ύλης/αντιύλης.

tevatron είναι ένας κυκλικός επιταχυντής σωματιδίων στις ΗΠΑ, στο εθνικό εργαστήριο επιταχυντών Fermi

**Τα μεσόνια είναι αδρόνια που αποτελούνται από ένα κουάρκ και ένα αντικουάρκ

**Τα μιόνια είναι στοιχειώδη σωματίδια παρόμοια με τα ηλεκτρόνια, με αρνητικό ηλεκτρικό φορτίο και σπιν 1/2

BBC / Μετάφραση epistimonikos

Δημόκριτος (460 π.Χ. – 370 π.Χ.)

Ο Δημόκριτος ήταν προσωκρατικός φιλόσοφος που γεννήθηκε στα Άβδηρα της Θράκης. Μαθητής του Λεύκιππου. Πίστευε ότι η ύλη αποτελείτo από αδιάσπαστα, αόρατα στοιχεία, τα άτομα. Επίσης ήταν ο πρώτος που αντιλήφθηκε ότι ο Γαλαξίας είναι το φως από μακρινά αστέρια.

Ήταν ανάμεσα στους πρώτους που ανέφεραν ότι το σύμπαν έχει και άλλους «κόσμους» και μάλιστα ορισμένους κατοικημένους. Ο Δημόκριτος ξεκαθάριζε ότι το κενό δεν ταυτίζεται με το τίποτα («μη ον«), είναι δηλαδή κάτι το υπαρκτό.

Ο Δημόκριτος γεννήθηκε στα Άβδηρα της Θράκης γύρω στα 460 π.Χ. από οικογένεια αριστοκρατικής καταγωγής, δημοκρατικών όμως πεποιθήσεων. Τα Άβδηρα , ανατολικά του ποταμού Νέστου στην ακτή της Θράκης, υπήρξαν ιωνική αποικία που ιδρύθηκε το 654 π.Χ. από κατοίκους των μικρασιατικών Κλαζομενών. Ήταν η τρίτη πλουσιότερη πόλη της Αθηναϊκής Συμμαχίας -έδινε φόρο 15 τάλαντα- και όφειλε τον πλούτο της στην άφθονη παραγωγή σιτηρών και στο γεγονός ότι αποτελούσε λιμάνι για τη διεξαγωγή του εμπορίου με το εσωτερικό της Θράκης.

Στα Άβδηρα ο Ξέρξης ξεκούρασε το στρατό του το 480 π.Χ. κατεβαίνοντας προς τη νότια Ελλάδα. Σύμφωνα, μάλιστα, με μια μαρτυρία αυτός που φιλοξένησε τον Ξέρξη στην πόλη ήταν ο πατέρας του Δημόκριτου, αλλά γενικά η ιστορία αυτή θεωρείται από τους μελετητές ως πλαστή: το ανέκδοτο φαίνεται να προέκυψε από μια γενικότερη προσπάθεια σύνδεσης της ελληνικής φιλοσοφίας με την Ανατολή, αφού σύμφωνα μ’ αυτό ο Ξέρξης άφησε στον πατέρα του Δημόκριτου κάποιους Μάγους, οι οποίοι μύησαν το Δημόκριτο στα μυστικά δόγματα της «φιλοσοφίας» τους .

Όπως αναφέρει ο ίδιος ο Δημόκριτος στο Μικρό διάκοσμο, ήταν νέος όταν ο Αναξαγόρας ήταν γέρος. Με βάση αυτό το στοιχείο η ημερομηνία γεννήσεως που παραδίδει ο Απολλόδωρος (80η ολυμπιάδα=460-456 π.Χ.) φαίνεται λογικότερη από άλλες χρονολογίες που μας παραδόθηκαν. Από τη νεανική του ηλικία ο Δημόκριτος έδειξε την κλίση του προς τη μελέτη και την έρευνα της φύσης. Χαρακτηριστικό είναι το ανέκδοτο που παραδίδει ο Διογένης Λαέρτιος (9, 36) και το οποίο φανερώνει το βαθμό αφοσίωσης του Δημοκρίτου στο στοχασμό: «(Ο Δημήτριος) αναφέρει ότι ήταν τόσο φιλόπονος, ώστε χώρισε ένα δωμάτιο στον κήπο του σπιτιού και κλείστηκε εκεί μέσα. Όταν κάποτε ο πατέρας του οδήγησε ένα βόδι για να το θυσιάσει και το έδεσε σ’ εκείνο το μέρος, ο Δημόκριτος για αρκετή ώρα δεν τον αντιλήφθηκε, έως ότου ο πατέρας του τον σήκωσε με πρόφαση τη θυσία και του ανέφερε τα σχετικά με το βόδι».

Κατά τη μοιρασιά της πατρικής περιουσίας ανάμεσα στο Δημόκριτο και τα δύο αδέρφια του ο πρώτος, σύμφωνα με μια μαρτυρία, προτίμησε να λάβει το μικρότερο μερίδιο σε χρήματα (100 τάλαντα). Αυτά τα χρήματα τα ξόδεψε ταξιδεύοντας σε όλο σχεδόν τον τότε γνωστό κόσμο. Τα ταξίδια του στην Αίγυπτο, την Περσία και τη Βαβυλώνα θεωρούνται σχεδόν σίγουρα, ενώ τα ταξίδια στην Αιθιοπία και την Ινδία είναι λιγότερο βέβαιο ότι πραγματοποιήθηκαν. Όπως αναφέρει και ο ίδιος: «Εγώ, λοιπόν περιπλανήθηκα σε περισσότερους τόπους της γης απ’ τους ανθρώπους της εποχής μου, ερευνώντας τα πιο μακρινά μέρη, και γνώρισα πάρα πολλές χώρες και κλίματα και άκουσα πάρα πολλούς μορφωμένους ανθρώπους, αλλά στη σύνθεση σχημάτων που συνοδεύονται από απόδειξη κανείς ως τώρα δε με ξεπέρασε, ούτε ακόμη και αυτοί από τους Αιγυπτίους που ονομάζονται Αρπεδονάπτες. Μαζί και με την παραμονή μου σ’ αυτούς, έζησα συνολικά οχτώ χρόνια σε ξένη χώρα».

Στη διάρκεια αυτών των περιπλανήσεων θα πρέπει σίγουρα να επισκέφτηκε τα μεγάλα πνευματικά κέντρα της Ιωνίας, κυρίως την Έφεσο και τη Μίλητο, όπου θα γνώρισε από κοντά τη φιλοσοφία του Θαλή, του Αναξίμανδρου, του Αναξιμένη και του Ηράκλειτου. Στη Μίλητο ίσως να συνάντησε για πρώτη φορά τον άνθρωπο που έμελλε να σημαδέψει η ζωή του, το Λεύκιππο. Απ’ αυτόν θα πρέπει να διδάχτηκε τη φιλοσοφία του Παρμενίδη, του Εμπεδοκλή, του Πυθαγόρα. Μάλιστα, για τον τελευταίο θα συντάξει ο Δημόκριτος αργότερα ειδική πραγματεία.

Δεν παρέλειψε να επισκεφτεί και το μεγαλύτερο πνευματικό κέντρο της εποχής του, την Αθήνα, φαίνεται όμως ότι η παρουσία του εκεί πέρασε σχετικά απαρατήρητη. Σύμφωνα με μια εκδοχή αυτό αποτελούσε επιλογή του ίδιου του Δημόκριτου, επειδή ένιωθε μεγάλη περιφρόνηση προς τη δόξα. Η επίσκεψη του Δημόκριτου στην Αθήνα ήταν κάτι φυσιολογικό, αφού η πόλη αποτελούσε την πνευματική πρωτεύουσα της Ελλάδας, ενώ και τα Άβδηρα ήταν μέλος της Αθηναϊκής Συμμαχίας. Ίσως, όμως, η εμπόλεμη κατάσταση, στην οποία βρισκόταν τότε η Αθήνα λόγω του Πελοποννησιακού πολέμου, να οδήγησε το Δημόκριτο στην απόφαση να ιδρύσει τη σχολή του στα Άβδηρα. Πάντως, ο φιλόσοφος σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να περιφρονούσε την Αθήνα, αφού ο ίδιος ήταν δημοκρατικός, ενώ πολλές από τις απαντήσεις που έδωσε σε φιλοσοφικά προβλήματα υποβάλλουν την εντύπωση ότι γνώριζε καλά τη φιλοσοφία του Σωκράτη, του Πλάτωνα, του Αντισθένη, του Αρίστιππου και του Αναξαγόρα.

Όταν ο Δημόκριτος επέστρεψε κάποτε στα Άβδηρα, είχε αναλώσει πια όλο το μερίδιό του της πατρικής κληρονομιάς. Τη φροντίδα του και τη συντήρησή του ανέλαβε ο αδερφός του Δάμασος. Ο Δημόκριτος αποδείχτηκε χρήσιμος για τον αδερφό του: σύμφωνα με μια μαρτυρία προέβλεψε επικείμενη νεροποντή και τον συμβούλεψε να μαζέψει την παραγωγή του από τους αγρούς. Όσοι από τους Αβδηρίτες τον πίστεψαν έσωσαν τις περιουσίες τους, οι άλλοι καταστράφηκαν. Το ανέκδοτο αυτό φαίνεται ότι πλάστηκε, για να απαντήσει στις κατηγορίες ότι η μελέτη της φιλοσοφίας είναι άχρηστη σε πρακτικά ζητήματα της ανθρώπινης ζωής. Το ίδιο φαίνεται να ισχύει και για την ακόλουθη ιστορία: ο Δημόκριτος προέβλεψε μελλοντική ανατίμηση του λαδιού και αγόρασε όλη την ντόπια ελαιοπαραγωγή πολύ φθηνά. Όταν η ανατίμηση πράγματι έγινε, ο ίδιος απέδωσε τα κέρδη του στους συμπολίτες του, επειδή περιφρονούσε τα πλούτη.

Φαίνεται ότι η εκτίμηση που απολάμβανε ο Δημόκριτος από τους συμπατριώτες του προκάλεσε το φθόνο ορισμένων απ’ αυτούς, οι οποίοι σκέφτηκαν να ζητήσουν στην περίπτωση του φιλοσόφου την ενεργοποίηση ενός πατροπαράδοτου νόμου, ο οποίος προέβλεπε την απαγόρευση της ταφής στην πατρίδα όποιου είχε σπαταλήσει την πατρική περιουσία. Ο Δημόκριτος απάντησε διαβάζοντας στους συμπολίτες του το Μέγα διάκοσμο. Το έργο αποτιμήθηκε από τους συμπολίτες του στα 500 τάλαντα, ενώ ορίστηκε να του αφιερωθούν και 20 ανδριάντες από χαλκό. Και η ιστορία αυτή φαίνεται πλαστή, αφού ο Μέγας διάκοσμος πρέπει να είναι έργο του Λεύκιππου. Η δημιουργία της ίσως να αποτελεί και πάλι μια απάντηση στην κατηγορία ότι η μελέτη της φιλοσοφίας είναι άχρηστη: ο Δημόκριτος όχι μόνο δε σπατάλησε την πατρική περιουσία, αλλά την πολλαπλασίασε (από 100 την έκανε 500 τάλαντα), αφού δημιούργησε ένα πολύτιμο φιλοσοφικό έργο.

Στα Άβδηρα ο Δημόκριτος αφοσιώθηκε στη διδασκαλία και τη συγγραφή των έργων του. Η προκοπή του στη σοφία ήταν τέτοια, ώστε αποκλήθηκε Σοφία ή Φιλοσοφία. Ονομάστηκε επίσης Γελασίνος (=ο γελαστός), αφού αντιμετώπιζε τη ζωή πάντα με αισιοδοξία, γαλήνη και καρτερία. Κατά μια εκδοχή ονομάστηκε έτσι, επειδή περιγελούσε τις καθημερινές θλίψεις και ελπίδες που απασχολούσαν τους άλλους ανθρώπους. Το πιθανότερο είναι ο χαρακτηρισμός να προέρχεται από την άποψη του Δημόκριτου ότι η ευθυμία αποτελεί στόχο για τη ζωή του κάθε ανθρώπου.

Σύμφωνα με μια άλλη φανταστική ιστορία ο Δημόκριτος αυτοτυφλώθηκε καίγοντας τα μάτια του με την αντανάκλαση του ήλιου πάνω σε μια χάλκινη ασπίδα. Το κίνητρο που δινόταν γι’ αυτήν την πράξη δύσκολα μπορεί να ανταποκρίνεται στις διαθέσεις του ίδιου του φιλοσόφου: ήθελε τάχα να επιδοθεί απερίσπαστος από τη μαγεία της όρασης στο στοχασμό και την ερμηνεία των νόμων της φύσης. Αυτή η περιφρόνηση της αίσθησης φαίνεται ότι έχει ως πηγή της την πλατωνική παράδοση παρά τη γνήσια διδασκαλία του Δημόκριτου. Ο ίδιος ο φιλόσοφος θεωρούσε πολύτιμες τις εντυπώσεις των αισθήσεων ως πρώτη ύλη για την ερμηνεία της φύσης, αρκεί αυτές οι εντυπώσεις να διυλίζονταν από την κριτική ικανότητα του ανθρώπινου νου.

Φαίνεται ότι πέθανε σε πολύ προχωρημένη ηλικία, αφού κατατασσόταν στους μακροβιότερους Έλληνες στοχαστές. Διάφορες πηγές παραδίδουν ότι έζησε από 90 ως και 109 χρόνια. Δε γνωρίζουμε την ακριβή χρονολογία του θανάτου του, η οποία τοποθετείται συμβατικά στο 370 ή 360 π.Χ. Και για το τέλος του φιλοσόφου υπάρχουν διάφοροι θρύλοι. Σύμφωνα με έναν απ’ αυτούς ήθελε να αυτοκτονήσει, όντας σε βαθιά γεράματα, με αποχή από την τροφή. Επειδή, όμως, ήταν οι ημέρες των Θεσμοφορίων και οι γυναίκες της οικογένειας ήθελαν να τις γιορτάσουν, τον παρακάλεσαν να αναβάλλει το θάνατό του για λίγες μέρες. Διέταξε τότε να του φέρουν κοντά ένα αγγείο με μέλι (ή ζεστά ψωμιά κατά άλλη εκδοχή) και έζησε, ώσπου να περάσουν οι γιορτές, μόνο με τη μυρωδιά του μελιού. Όταν πέρασαν οι μέρες, παραδόθηκε στο θάνατο.

Τα έργα του Δημόκριτου

Τα ενδιαφέροντα του Δημόκριτου ήταν εξαιρετικά πλατιά. Ασχολήθηκε σχεδόν με όλους τους τομείς της ανθρώπινης γνώσης: μαθηματικά, φυσική, κοσμολογία, αστρονομία, βιολογία, γεωλογία, γεωγραφία, λογική, ηθική, θεολογία, αισθητική, ιστορία, παιδεία. Από αυτήν την άποψη υπήρξε κατά κάποιο τρόπο πρόδρομος του Αριστοτέλη, ένας καθολικός νους, ένα πνεύμα εγκυκλοπαιδικό. Μεταγενέστεροι μελετητές του στην αρχαιότητα (ίσως ήδη ο Καλλίμαχος) χώρισαν το έργο του σε δεκατρείς τετραλογίες, ενταγμένες σε πέντε ομάδες έργων: τα ηθικά (δύο τετραλογίες), τα φυσικά (τέσσερις τετραλογίες), τα μαθηματικά (τρεις), τα μουσικά (δύο), τα τεχνικά (δύο). Σ’ αυτές τις τετραλογίες πρέπει να προστεθούν εννιά αταξινόμητα έργα και εννιά που φέρουν τον τίτλο Αιτίαι, σύνολο 70 έργα. Κατάλογο των έργων του μας παραδίδει ο Διογένης Λαέρτιος, ενώ κάποιοι επιπλέον τίτλοι σώζονται στη Σούδα, το Σέξτο και τον Απολλώνιο Δύσκολο.

Από τα αποδιδόμενα στο Δημόκριτο έργα είναι σχεδόν βέβαιο ότι ο Μέγας διάκοσμος ήταν στην πραγματικότητα έργο του Λεύκιππου. Η πληροφορία αυτή προέρχεται από την Περιπατητική Σχολή και μπορεί να θεωρηθεί έγκυρη, αφού έχει την αφετηρία της στις ειδικές πραγματείες για το Δημόκριτο, που συνέταξαν τόσο ο Αριστοτέλης όσο και ο Θεόφραστος. Στο Λεύκιππο αποδίδεται από τον Αέτιο και ένα άλλο έργο, το Περί νου. Δεν έχουμε λόγους να αμφιβάλλουμε γι’ αυτήν την πληροφορία. Το περιεχόμενο του έργου μπορεί να αποτελούσε μια επίθεση κατά της αναξαγόρειας θεωρίας για το Νου που διακοσμεί τα πράγματα.

Αν κρίνουμε από τον αριθμό των έργων του Δημόκριτου, η συγγραφική του δραστηριότητα πρέπει να εκτεινόταν σε μια μεγάλη χρονική περίοδο. Δεν μπορούμε, ωστόσο, να αποδώσουμε διαφορετικά έργα σε διαφορετικές περιόδους της ζωής του, αφού κανένα απ’ αυτά τα έργα δε σώθηκε ακέραιο. Ούτε και η δήλωσή του ότι έγραψε το Μικρό διάκοσμο 730 χρόνια μετά την πτώση της Τροίας (απ. Ι) μας βοηθά ιδιαίτερα στη χρονολόγηση του έργου, αφού αγνοούμε πότε τοποθετούσε τον τρωικό πόλεμο ο φιλόσοφος. Το ύφος του Δημόκριτου επαινούνταν πολύ στην αρχαιότητα και αξιολογούνταν στο ίδιο επίπεδο μ’ αυτό του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη. Ήταν ποιητικό, αν και όχι σε στίχο, γοργό και με διαυγή εκφραστικά μέσα, διακρινόταν για τη μορφική του τελειότητα, την εύστοχη χρήση των λέξεων και τη σαφήνεια.

Από τον τεράστιο όγκο των γραπτών του σώζονται ελάχιστα αποσπάσματα, κυρίως ηθικού περιεχομένου, τα οποία ανευρίσκονται σε μεταγενέστερους συγγραφείς ως παραθέματα ή παραφράσεις. Κύριες πηγές μας για τη φιλοσοφία του είναι ο Αριστοτέλης, ο Θεόφραστος, ο Σέξτος ο Εμπειρικός, ο Αλέξανδρος από την Αφροδισιάδα, ο Ιωάννης Φιλόπονος, ο Σιμπλίκιος. Οι ερμηνείες της φιλοσοφίας του Δημόκριτου, οι οποίες δίνονται απ’ αυτούς τους συγγραφείς, αποτελούν οδηγό και για τη σύγχρονη έρευνα. Η τελευταία πρέπει πάντα να είναι προσεκτική κυρίως στην περίπτωση του Αριστοτέλη (και των σχολιαστών του), αφού ο τελευταίος έχει την τάση να παρουσιάζει τις απόψεις των προγενεστέρων του φιλοσόφων μέσα από το πρίσμα της δικής του τελολογικής φιλοσοφίας.

Πολλοί προσπάθησαν να εξηγήσουν το λόγο, για τον οποίο χάθηκαν τα έργα του Δημόκριτου. Άλλοι απέδωσαν την απώλεια στην τύχη, άλλοι στους Επικούρειους, οι οποίοι θα ωφελούνταν από την απώλεια του έργου του Δημόκριτου, καθώς μ’ αυτόν τον τρόπο δε θα ήταν πια φανερή η έλλειψη πρωτοτυπίας της θεωρίας τους. Άλλοι θεώρησαν την απώλεια συνέπεια της κακής φήμης που είχε ο Δημόκριτος ως πρόδρομος των Επικουρείων. Η τρίτη εκδοχή φαίνεται πλησιέστερη στην αλήθεια, αφού ως γνωστόν χάθηκε και το έργο των ίδιων των Επικουρείων.

Ανακαλύφθηκε το ελιξήριο της νεότητας;

Μία ουσία ανακαλύφθηκε στη νήσο του πάσχα και οι επιστήμονες πιστεύουν πως μπορεί να αναστρέψει την πρόωρη γήρανση και να παρατείνει την ανθρώπινη ζωή πάνω από μία δεκαετία.

Η ραπαμυκίνη η οποία έχει λάβει το προσωνύμιο «παντοτινή νεότητα» , δημιουργήθηκε από μία χημική ουσία που βρίσκεται στο έδαφος της νήσου του πάσχα, ένα από τα πιο απομακρυσμένα μέρη της γης με απόσταση 2000 μιλίων από τις ακτές της Χιλής.

Η χρήση της γινόταν σε παιδιά που έπασχαν από το σύνδρομο πρόωρης γήρανσης, μία σπάνια γενετική πάθηση κατά την οποία η γήρανση είναι υπερταχεία και οι πάσχοντες πεθαίνουν από γηρατειά στα 12 χρόνια.

Η υπερταχεία γήρανση προκαλεί μία επικίνδυνη διαδικασία όπου μία πρωτεΐνη ονόματι progerin, συσσωρεύεται σε κάθε κύτταρο του σώματος προκαλώντας πρόωρη γήρανση.

Η ραπαμυκίνη καθαρίζει τα κύτταρα από την progerin και τα επιστρέφει στην υγιή τους κατάσταση.

Οι ερευνητές στις Ηνωμένες Πολιτείες αναμένεται να αναζητήσουν περιπτώσεις χρήσης της ουσίας για πιο ευρεία χρήση έπειτα τις αποκαλύψεις περί αντιστροφής της πρόωρης γήρανσης.

Πληροφορίες από Telegraph/Μετάφραση epistimonikos