Αβάσιμοι φόβοι για το 2012 σύμφωνα με τη NASA

Παρά την παραφιλολογία γύρω από το 2012, ο κόσμος δε διατρέχει κίνδυνο να καταστραφεί σύμφωνα με τη NASA. (κόπηκαν οι τρομολαγνείες δεν τους παίρνει άλλο)

Πέρα από το χειμερινό ηλιοστάσιο και τη μεγαλύτερη νύχτα του έτους αυτού, τίποτα άλλο δεν αναμένεται. (σας πιστέψαμε)

Ο αστρονόμος Don Yeomans, δήλωσε «στις 21 Δεκεμβρίου του επόμενου έτους κοιμηθείτε ήρεμα» στην ομιλία που έδωσε στις 8 Δεκεμβρίου.

Τι το ιδιαίτερο θα συμβεί όμως στις 21 Δεκεμβρίου του 2012; Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν πως τότε τερματίζει το ημερολόγιο των Μάγιας. Ας δούμε 10 εκδοχές περί αυτού.

Οι Μάγιας

«Το αρχαίο ημερολόγιο των Μάγιας ήταν παρόμοιο με το σύγχρονο Γρηγοριανό με 365 ημέρες ανά χρόνο. Πέρα από το έτος, οι αρχαίοι Μάγιας χώριζαν το χρόνο σε μεγαλύτερες περιόδους με ένα σύντομο και ένα πιο μακρύ ημερολόγιο όπως εμείς για παράδειγμα μετράμε το χρόνο σε δεκαετίας, αιώνες και χιλιετίες. Η μικρή καταμέτρηση ήταν 52 χρόνια ενώ η μεγάλη 5125 σε διάρκεια. Το μεγάλο ημερολόγιο φτάνει στο τέλος του στις 21 Δεκεμβρίου 2012. Φυσικά ένα νέο ημερολόγιο ξεκινά από τις 22. Θα μπορούσαμε να πούμε πως το δικό μας ημερολόγιο τελειώνει στις 31 Δεκεμβρίου και πως αυτό είναι το τέλος των ημερών δίχως να λάβουμε υπόψη την έναρξη ενός νέου κύκλου. Οι Μάγια δεν προέβλεψαν το τέλος του κόσμου εκείνη την περίοδο.» τόνισε ο Yeomans. (Αλλά φυσικά το τέλος της εποχής που δεν παραδέχεται η NASA)

«Υπάρχουν αρκετοί που πιστεύουν πως στις 21/12/2012 θα εισέλθουμε σε μία φωτεινή εποχή ενώ κάποιοι άλλοι πως θα καταστραφούμε. Στο google υπάρχουν 35 εκατομμύρια αποτελέσματα περί αυτού.» ανέφερε ο Yeomans (ότι πει το google αδερφέ)

Θάνατος από τον πλανήτη Χ

Μία ανησυχία είναι πως από ορατό σημείο της Γης, ο ήλιος θα ευθυγραμμιστεί με το κέντρο του γαλαξία μας στις 21 Δεκεμβρίου. Ωστόσο αυτό γίνεται 2 φορές κάθε χρόνο σύμφωνα με τον Yeomans. Ένας άλλος φόβος είναι πως ο πλανήτης Χ θα κατευθυνθεί προς τη Γη. Ο Yeomans έκανε λόγο για την Nancy Leider, μία πασίγνωστη ερευνήτρια ufo η οποία παραδέχεται πως επικοινωνεί με εξωγήινους από το Zeta Reticuli (δείτε ποιοι είναι εκεί και θα καταλάβετε πως πρόκειται περί αρλούμπας) και δήλωσε πως ο Nibiru θα μπορούσε να προκαλέσει καταστροφή το Μάιο του 2003 ενώ πλέον η πρόβλεψη έχει προχωρήσει για το 2012.

«Δεν υπάρχει καμία απολύτως ένδειξη πως ο Nibiru υπάρχει» ανακοίνωσε ο Yeomans και συνέχισε «διάφορες απόψεις που θα μπορούσε να κρύβεται πίσω από τον ήλιο είναι αβάσιμες καθώς δεν μπορεί να κρυφτεί για πάντα εκεί.»

Πλανητική ευθυγράμμιση

Υπάρχουν απόψεις πως οι βαρυτικές επιδράσεις από πλανήτες που θα παραταχθούν σε ευθεία γραμμή θα επηρεάσουν τη Γη. Ο Yeomans όμως έχει άλλη άποψη. «Δεν υπάρχει καμία ευθυγράμμιση στις 21/12/2012» (το θέατρο του παραλόγου συνεχίζεται)

Ακόμη και αν υπήρχε ευθυγράμμιση , τότε δε θα προκαλούνταν προβλήματα. Οι μόνοι φορείς που έχουν σημαντικές επιδράσεις της βαρύτητας στη Γη είναι το φεγγάρι και ο ήλιος, που βλέπουμε από τις παλίρροιες.

Ηλιακές καταιγίδες

Χείμαρροι ενεργειακών σωματιδίων από τον ήλιο είναι κάτι που όντως συμβαίνει. Αυτά συνήθως έρχονται και φεύγουν σε κύκλους 11 χρόνων. Όταν χτυπούν στη Γη δημιουργούν σέλας και μπορούν να προκαλέσουν βλάβες σε δορυφόρους και στη μεταφορά ενέργειας αλλά δεν προκαλούν μόνιμες ζημιές σύμφωνα με το Yeomans.

Υπάρχουν αρχεία από ηλιακές υπερκαταιγίδες που χτύπησαν τη Γη το 1859. Παρά το γεγονός της πρόκλησης μικρών ζημιών τότε, υπαρχουν φόβοι πως μία τέτοια καταιγίδα θα προκαλέσει περισσότερες βλάβες τώρα που ο κόσμος μας είναι περισσότερο εξαρτημένος από ηλεκτρονικές συσκευές. Παρόλα αυτά δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι κάτι θα συμβεί στις 21 Δεκεμβρίου 2012. Είναι αδύνατο να προβλεφθεί ηλιακή δραστηριότητα από τέτοια απόσταση αλλά ακόμα και μία εξαιρετικά ισχυρή ηλιακή καταιγίδα δε θα μπορέσει να φέρει το χάος που πολλοί φοβούνται.

Αναστροφή των πόλων

Η Γη έχει 2 είδη πόλων. Τους γεωγραφικούς που σηματοδοτούν τον άξονα περιστροφής του πλανήτη και τους μαγνητικούς που συνδέονται με το μαγνητικό πεδίο βάσει του οποίου προσανατολίζονται οι πυξίδες μας. Κάποιοι φοβούνται πως ο ένας ή και οι δύο πόλοι θα αναστραφούν το 2012. Ωστόσο οι γεωγραφικοί πόλοι δεν μπορούν να αναστραφούν επειδή η σελήνη σταθεροποιεί την περιστροφή της Γης.

Οι μαγνητικοί πόλοι πραγματοποιούν αναστροφή μερικές φορές αλλά σε χρονικές κλίμακες ανά 500.000 χρόνια. Οι μεταβολές δεν είναι ξαφνικές αλλά γίνονται σταδιακά κατά το πέρασμα χιλιάδων ετών. Για μία ακόμη φορά ο Yeomans διέψευσε τις φήμες περί αναστροφής των πόλων και πιθανών καταστροφών που τυχόν συμβούν.

space.com / Μετάφραση και σχόλια epistimonikos

Η 4η διάσταση

Ο χώρος και ο χρόνος του Νεύτωνα
Ο νευτώνειος χρόνος ήταν διαχωρισμένος από τον χώρο, σα ν’ αποτελούσε μια σιδηροδρομική γραμμή η οποία εκτιενόταν επ’ άπειρον και προς τις δύο κατευθύνσεις της.
Όταν θέλουμε να ορίσουμε ένα δυναμικό σχήμα, οι τρείς γνωστές μας χωρικές διαστάσεΙς – μήκος, πλάτος, ύψος, δεν είναι αρκετές. Ένα δυναμικό σχήμα εξελίσσεται στον χρόνο. Χρειαζόμαστε λοιπόν και μία τέταρτη, χρονική, η οποία θα περιγράφει την εξέλιξη του σχήματος στον χρόνο.
Τι είναι ο χρόνος ; Κανείς δεν μπορεί στην πραγματικότητα να το πει. Ο Charles Lamp, συγγραφέας του 19ου αιώνα, είχε γράψει : » Τίποτε δεν θεωρώ μεγαλύτερο αίνιγμα από τον χρόνο και τον χώρο. Εντούτοις, τίποτε δεν με απασχολεί λιγότερο από τον χρόνο και το χώρο, επειδή ποτέ δεν τα σκέφτομαι. » Οι περισσότεροι από μας δεν ανησυχούμε για τον χρόνο και τον χώρο τον περισσότερο καιρό, ότι κι αν σημαίνει αυτό, όμως όλοι μερικές φορές αναρωτιόμαστε τι είναι ο χρόνος, πως ξεκίνησε και που μας οδηγεί.
Το 1687, ο Ισαάκ Νεύτων παρουσίασε το πρώτο μαθηματικό μοντέλο για τον χρόνο και τον χρόνο στο έργο του » Philosophiae Naturalis Principia Matematica « ( Μαθηματικές αρχές της φυσικής φιλοσοφίας ).
Στο μοντέλο του, ο χρόνος και ο χώρος συνιστούσαν ένα υπόβαθρο όπου διαδραματιζόταν τα γεγονότα, το οποίο όμως δεν επηρεαζόταν από αυτά. Ο χώρος ήταν διαχωρισμένος από το χώρο και θεωρούνταν ως μία ανεξάρτητη γραμμή, κάτι σαν σιδηροδρομική γραμμή, η οποία εκτεινόταν επ’ άπειρον και προς τις δύο κατευθύνσεις της ( πάνω ). Θεωρούνταν επίσης παντοτινός, υπό την έννοια ότι είχε υπάρξει από πάντα και θα υπήρχε για πάντα.
.

Ο χώρος και ο χρόνος του Αϊνστάιν
Η θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν, η οποία βρίσκεται σε συμφωνία με τ’ αποτελέσματα μεγάλου πλήθους πειραμάτων, καταδεικνύει ότι ο χώρος και ο χρόνος είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι. Ο χώρος δεν μπορεί να καμπυλωθεί χωρίς να εμπλακεί σ’ αυτό ο χρόνος. Άρα, ο χρόνος έχει σχήμα. Φαίνεται, ωστόσο, ότι ο χρόνος ρέει προς μία μόνο κατεύθυνση – όπως οι ατμομηχανές της εικόνας.
Το 1915, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν πρότεινε ένα εντελώς νέο μαθηματικό μοντέλο για τον χώρο και τον χρόνο : τη γενική θεωρία της σχετικότητας.
Η γενική θεωρία της σχετικότητας συνδυάζει τη διάσταση του χρόνου με τις τρείς διαστάσεις του χώρου για να σχηματίσει τον επονομαζόμενο χωροχρόνο ( πάνω ). Το φαινόμενο της βαρύτητας ενσωματώνεται στη θεωρία μέσω της θεώρησης ότι η κατανομή ύλης και ενέργειας ατο Σύμπαν στρεβλώνει το χωροχρόνο με αποτέλεσμα αυτός να μην είναι επίπεδος. Τα αντικείμενα μέσα στον χωροχρόνο τείνουν να κινηθούν κατά μήκος ευθείων γραμμών, επειδή όμως αυτός είναι καμπυλωμένος, οι διαδρομές τους εμφανίζονται κυρτωμένες. Μέσα στο χωροχρόνο, τα αντικείμενα κινούνται σαν να επηρεάζονται από ένα βαρυτικό πεδίο.
Η γενική σχετικότητα επιβεβαιώθηκε με θεαματικό τρόπο το 1919, όταν μια βρετανική αποστολή στη δυτική Αφρική παρατήρησε, κατά τη διάρκεια κάποιοας έκλειψης, μια μικρή κύρτωση των φωτεινών ακτίνων που διερχόταν κοντά από τον Ήλιο. Η εν λόγω παρατήρηση αποτελούσε σαφή ένδειξη ότι ο χώρος και ο χρόνος είναι στρεβλωμένοι – ιδέα που πυροδότησε τη μεγαλύτερη αλλαγή στην αντίληψή μας για το Σύμπαν το οποίο ενοικούμε από την εποχή που ο Ευκλείδης συνέγραψε τα Στοιχεία, γύρω στο 300π. Χ.
Το τηλεσκόπιο Hooker
Το τηλεσκόπιο Hooker, με κάτοπτρο διαμέτρου 2.56 μέτρων, το οποίο βρίσκεται στο αστεροσκοπείο του Όρους Ουϊλσον, στην Καλιφόρνια.
Η γενική θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν μετέτρεψε τον χώρο και τον χρόνο από παθητικό υπόβαθρο στο οποίο λάμβαναν χώρα τα γεγονότα σε ενεργούς μετόχους της δυναμικής του Σύμπαντος. Αυτό φώτισε ένα μεγάλο πρόβλημα, το οποίο παραμένει στην πρώτη γραμμή της φυσικής του 21ου αιώνα.
Το Σύμπαν είναι γεμάτο με ύλη, και η ύλη στρεβλώνει τον χωροχρόνο έτσι ώστε τα σώματα να πλησιάζουν το ένα το άλλο. Ο Αϊνστάιν βρήκε ότι οι λύσεις στις εξισώσεις του δεν περιέγραφαν ένα στατικό κι αμετάβλητο Σύμπαν : καταδείκνυαν αντίθετα ότι ο χρόνος, άρα και το ίδιο το Σύμπαν, έπρεπε να είχαν μια ελάχιστη ή μέγιστη τιμή, με άλλα λόγια μια αρχή ή ένα τέλος. Αντί όμως ν’ απορρίψει αυτό το παντοτινό σύμπαν – για την ύπαρξη του οποίου η πεποίθηση τόσο του ιδίου όσο και των περισσότερων ήταν πολύ ισχυρή, – τροποποίησε τις εξισώσεις προσθέτοντας έναν όρο τον οποίο ονόμασε κοσμολογική σταθερά. Ο όρος αυτός στρέβλωνε το χωροχρόνο κατά την αντίθετη έννοια, έτσι ώστε τα σώματα ν’ απομακρύνονται μεταξύ τους. Η απωστική δράση της κοσμολογικής σταθεράς μπορούσε να εξισορροπήσει την ελκτική δράση της ύλης, επιτρέποντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, μια στατική λύση για το Σύμπαν.
Το γεγονός αποτέλεσε μία από τις χαμένες μεγάλες ευκαιρίες της θεωρητικής φυσικής. Αν ο Αϊνστάιν είχε μείνει πιστός στις αρχικές εξισώσεις του, θα μπορούσε να είχε προβλέψει ότι το Σύμπαν θα πρέπει είτε να διαστέλλεται είτε να συστέλλεται. Όπως είχαν τα πράγματα, η προοπτική ενός χρονοεξαρτώμενου Σύμπαντος δεν λαμβανόταν σοβαρά υπόψη μέχρις ότου, κατά τη δεκαετία του 1920, πραγματοποιήθηκαν παρατηρήσεις από το διαμέτρου 2.56 μ. τηλεσκόπιο του Όρους Ουϊλσον.
.

Η διαστολή του σύμπαντος

Παρατηρήσεις των γαλαξιών υποδεικνύουν ότι το σύμπαν διαστέλλετσι : η απόσταση μεταξύ δύο σχεδόν οποιωνδήποτε γαλαξιών διαρκώς αυξάνει.
Οι παρατηρήσεις αυτές αποκάλυψαν ότι όσο μακρύτερα βρίσκονται οι άλλοι γαλαξίες από εμάς τόσο ταχύτερα απομακρύνονται. Το Σύμπαν διαστέλλεται με τέτοιον τρόπο ώστε η απόσταση μεταξύ των δύο οποιονδήποτε γαλαξιών ν’ αυξάνεται σταθερά με τον χρόνο ( πάνω ). Αυτή η ανακάλυψη ήρε την ανάγκη για μιά κοσμολογική σταθερά η οποία να επιτρέπει την ύπαρξη στατικής λύσης για το Σύμπαν. Ο Αϊνστάιν χαρακτήρισε αργότερα την κοσμολογική σταθερά ως το μεγαλύτερο σφάλμα της ζωής του. Ωστόσο, σήμερα διαφαίνεται ότι η επιλογή του μάλλον δεν ήταν εντελώς λανθασμένη : πρόσφατες παρατηρήσεις, οι οποίες όμως θ’ αποτελέσουν θέμα μιας άλλης ενότητας, υποδεικνύουν ότι ενδεχομένως υπάρχει όντως μια μικρή κοσμολογική σταθερά.

Παρότι από την εποχή του Αϊνστάιν μέχρι σήμερα έχουν προστεθεί κάποια νέα στοιχεία, το μοντέλο για το χώρο και το χρόνο ουσιαστικά στηρίζεται στην γενική θεωρία της σχετικότητας. Μεγάλο πλήθος επιστημόνων αναπτύσσουν κι επαληθεύουν τις ιδέες της ριζοσπαστικής αυτής εργασίας του Αϊνστάιν. Μεταξύ αυτών κι ο Stephen Hawking, ο οποίος, στο βιβλίο του απ’ όπου άντλησα τα παραπάνω στοιχεία, γράφει : » Πρόκειται για ένα επίπονο έργο και προσωπικά αισθάνομαι υπερήφανος για την δική μου μικρή συνεισφορά στο έργο αυτό.»

sp-naturalsciences

Γιατί η κοινωνική πίεση προκαλεί τους ανθρώπους να δημιουργούν λανθασμένες μνήμες

Αναπολώντας το παρελθόν με φίλους για τις παλιές καλές ημέρες μπορεί να είναι διασκεδαστικό, αλλά είναι απίθανο να είναι ακριβές. Σύμφωνα με επιστήμονες, η κοινωνική πίεση προκαλεί λάθος μνήμες όταν γίνεται υπενθύμιση σε άτομο που συμμετείχε σε κάποιο γεγονός του παρελθόντος. Οι άνθρωποι αντικαθιστούν τη μνήμη τους με αυτή που τους εξιστορείται το φιλικό πρόσωπο, αναφέρει μελέτη.

Ερευνητές του UniversityCollegeofLondon, διοργάνωσαν προβολές ντοκιμαντέρ που θα παρακολουθούνταν από μικρές ομάδες εθελοντών. Τρεις ημέρες αργότερα, επέστρεψαν στο εργαστήριο ξεχωριστά για να κάνουν ένα τεστ μνήμης απαντώντας σε ερωτήσεις για την ταινία. Τους ζητήθηκε επίσης πόσο σίγουροι ήταν για τις απαντήσεις τους.

Έπειτα εκλήθησαν για να επαναλάβουν το τεστ καθώς οι ερευνητές σάρωναν την εγκεφαλική τους δραστηριότητα. Αυτή τη φορά τα άτομα είχαν μία σανίδα σωτηρίας. Τις υποτιθέμενες απαντήσεις των άλλων ατόμων της ομάδας τους για την ταινία, μαζί με διάφορες φωτογραφίες από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μέσα σε αυτές τις απαντήσεις υπήρχαν και ψευδείς στις οποίες οι εθελοντές είχαν απαντήσει σωστά και με αυτοπεποίθηση.

Οι συμμετέχοντες της ομάδας που εξετάστηκαν με τις κάλπικες απαντήσεις έδιναν λάθος απαντήσεις σχεδόν σε ποσοστό 70%. Είχαν όμως ανταποκριθεί σε κοινωνικές απαιτήσεις ή η μνήμες τους με την ταινία είχαν υποστεί πραγματικά μία αλλαγή;

Για του λόγου το αληθές, οι ερευνητές κάλεσαν ξανά τους εθελοντές για το τεστ μνήμης λέγοντάς τους πως οι απαντήσεις οι οποίες τους είχαν γίνει διαθέσιμες, δεν ήταν των προηγούμενων που είδαν την ταινία, αλλά τυχαίες που προήλθαν από υπολογιστή.

Μερικές από τις απαντήσεις έμοιαζαν με την αρχική , αλλά ήταν σωστές κατά το ήμισυ πράγμα που σημαίνει πως ήταν λανθασμένες και πως τα άτομα στηρίζονταν σε ψευδείς μνήμες που τους εμφυτεύθηκαν στην προηγούμενη συνεδρία. Η ανάλυση της εγκεφαλικής δραστηριότητας έδειξε διαφορές μεταξύ των επίμονων ψευδών μνημών και των προσωρινών λαθών.

Το σημαντικότερο χαρακτηριστικό μεταξύ των ψευδών αναμνήσεων ήταν μία ισχυρή συνεργασία και σύνδεση δύο περιοχών του εγκεφάλου. Του ιππόκαμπου και της αμυγδαλής. Ο ιππόκαμπος παίζει ρόλο στον μακροπρόθεσμο σχηματισμό της μνήμης, ενώ η αμυγδαλή, διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην κοινωνική αλληλεπίδραση. Οι επιστήμονες πιστεύουν πως η αμυγδαλή μπορεί να λειτουργήσει ως πύλη που συνδέει τα κοινωνικά και μνημονικά τμήματα επεξεργασίας του εγκεφάλου μας.

Η εντολή της αμυγδαλής ίσως απαιτείται για ορισμένα είδη αναμνήσεων, δίνοντάς τους την έγκριση να φορτωθούν στις τράπεζες μνήμης. Έτσι η κοινωνική ενίσχυση θα μπορούσε να ενεργήσει για την αμυγδαλή ώστε να πείσει τους εγκεφάλους μας να αντικαταστήσουν μία ισχυρή μνήμη με μία ψεύτικη.

Dailymail / Μετάφραση epistimonikos

Τί κρύβει η πυραμίδα των Θηβών;

 

Ξέρουμε ψέματα πολλά να λέμε που μοιάζουν με αλήθεια,
μα όμως όταν θέλουμε ξέρουμε να λέμε την Αλήθεια…»
-Ησίοδος τ.27 «Θεογονία»

Γράφει ο *Αμφικτύων

Όταν έχεις στην συντροφιά σου τον διακεκριμένο αρχαιολόγο της Μυκηναϊκής Εποχής κ. Θεόδωρο Σπυρόπουλο (γνωστό από το ……
ανάκτορο του Μενελάου στην Πελλάνα), την φημισμένη αρχαιολόγο κ. Αννα Σουβαλτζή (γνωστή από τον βασιλικό τάφο, του Αλεξάνδρου(;)στη Σίουα), αλλά και τον σύζυγο της αρχαιολάτρη κ. Μάνο Σουβαλτζή , καθώς επίσης τον ιστορικό- ερευνητή του Ησιόδου κ. Απόστολο Γονιδέλλη, και τον μουσικοσυνθέτη κ. Αλέξανδρο Χαχάλη και άλλα αξιόλογα πρόσωπα της εκδρομής του Βιβλιοπωλείου ΑΙΓΗΙΣ, είναι πραγματική απόλαυση η επίσκεψη στις πανάρχαιες Θήβες , στην Ασκρη πατρίδα του Ησιόδου και στην Κοιλάδα των Μουσών. [Θα την χαρακτηρίσω καταβύθιση στον αρχαϊκό χώρο-χρόνο και νοερή μεταφορά από την σημερινή Διαστημική Εποχή, (της Σιλικόνης και του Γονιδιώματος) στην Εποχή του Χρυσού , Αργυρού, Χάλκινου Γένους , αλλά και στο Γένος των Ηρώων και του Σιδήρου. Και μια απόδραση από την αγωνία του ΔΝΤ] 

Θήβες : τον λόγο έχει ο αρχαιολόγος Σπυρόπουλος

Η Θήβα βρίσκεται στα πόδια δύο ιστορικών λόφων. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι αρχικά η Θηβαΐδα λεγόταν Ωγυγία και οι πρώτοι κάτοικοί της ήταν οι ‘Εκτηνες, των οποίων ο βασιλιάς Ώγυγος ήταν αυτόχθων. Μετά οι Εκτηνες αφανίστηκαν από επιδημία και ήρθαν και κατοίκησαν εκεί οι βοιωτικές φυλές , Υαντες και ‘Αονες, οι οποίες ανεκήρυξαν μετά βασιλιά τον Κάδμο εκ Φοινίκης , Έλληνα της διασποράς. Οι Θήβες έχουν μεγάλη ιστορική και μυθολογική σημασία. Από τους πιο σημαντικούς Θηβαίους ήταν ο Επαμεινώνδας, μεγάλος στρατηγός της αρχαιότητας που έκανε τις Θήβες ηγεμονεύουσα της Ελλάδας, και ο Πελοπίδας, ο αρχηγός του διάσημου Ιερού Λόχου. [Η ακρόπολη των Θηβών ονομαζόταν «Καδμεία», υποδηλώνοντας έτσι τον ιδρυτή της. Το όνομα Θῆβαι οφείλεται στις περίφημες 14 πύλες της, που συνδέονται στενά με τον μύθο της Νιόβης.] Η ξενάγηση μας συνεχίζεται στον τάφο του Οιδίποδα, της Αντιγόνης , Ισμήνης και άλλων ιστορικών προσώπων της τραγικής δυναστείας των Λαβδακιδών. Ο τάφος είναι λαξευτός μέσα στην παρειά του βράχου. Οταν τον ανακαλύψε είχε βραχογραφίες που αφηρέθησαν καθώς και ολίγα αρχαιολογικά ευρήματα. Εκεί πράγματι ντραπήκαμε για το κατάντημα του μνημείου. Γιατί άραγε ένα τόσο σπουδαίο μνημείο είναι παραδομένο στην εγκατάλειψη; Γιατί έχει περίφραξη από πεσμένο κοτετσόσυρμα ; Γιατί οι λόφοι είναι γεμάτοι σκουπίδια εντός και εκτός των μνημείων ; Γιατί το ΥΠΠΟ και η Αρχαιολογική Υπηρεσία ανέχονται αυτή την κατάσταση; Γιατί ο Δήμος Θηβαίων ολιγορεί !

Κάτι κρύβει η πυραμίδα των Θηβών

Μετά μας ξενάγησε στο έτερο λόφο του «Αμφείου», ο οποίος δεν είναι λόφος αλλά βαθμιδωτή πυραμίδα.«Κάτι τους φοβίζει και απαγορεύουν την είσοδο στο εσωτερικό του λόφου του «Αμφείου» δηλώνει ο αρχαιολόγος κ. Θ. Σπυρόπουλος. Στην κορυφή της πυραμίδος βρήκε ταφικό μνημείο , το οποίον κατά τον Παυσανία είναι κοινός τάφος για τους Θηβαίους Διόσκουρους Ζήθο και Αμφίωνα . Ο Θ. Σπυρόπουλος πρώτος ανακάλυψε την βαθμιδωτή πυραμίδα, την οποία ως τότε θεωρούσαν λόφο. Όμως κάποια συνωμοτική εξουσία διαφεντεύει αυτόν τον άμοιρο τόπο. Πριν ολοκληρώσει το ερευνητικό του έργο, στο εσωτερικό της πυραμίδος και εξηγήσει τα μυστήρια της , μετατέθηκε ξαφνικά από την Θήβα. Εκτοτε επισκέπτεται το χώρο και ανιχνεύει με τον νοητικό του εντοπιστή τους κρυμμένους θησαυρούς και τα οστά των ένδοξων προγόνων μας αγωνιζόμενος διαρκώς για την ανάδειξη της ένδοξης αυτής πόλεως . Ζήτησαν να κάνουν έρευνες με ειδικά μηχανήματα που μπορούν να προσδιορίσουν σε μεγάλο βάθος τι υπάρχει στα σπλάχνα της πυραμίδος, αλλά πάντα στερεοτύπως το ΥΠΠΟ προβάλλει άρνηση. Δεν είναι και τόσο αφελείς οι αρμόδιοι του ΥΠΠΟ να επιτρέψουν να βγει η Αλήθεια από την πυραμίδα . Διότι αν βγει θα μεταθέσει την ιστορία ίσως και πριν από το 2800 π.χ, που ήδη έχει προσδιορισθεί για την δυναστεία του Κάδμου και των Μινύων. Γιατί ; Για δύο λόγους: α/ Η πυραμίδα των Θηβών είναι αρχαιοτέρα των Αιγυπτιακών β/ Θα αμφισβητούσε την απάτη περί των Ινδοευρωπαίων γ/ Τίποτα δεν πρέπει να είναι αρχαιότερο από την δημιουργία του κόσμου(Κατά την Βίβλο ανάγεται περίπου στο 4. 100 π.χ)
“Όχι κύριοι, λέγει ο κ Σπυρόπουλος, θα αναστραφεί αυτή η πορεία είτε το θέλετε είτε όχι. Θα καταλάβετε ότι στην Ελλάδα από το 2.500 π.χ μέχρι το 1750 π.χ υπάρχει μια τεράστια πολιτισμική ανάπτυξη που δεν ξανάγινε ποτέ. Όλη η Μεσογειακή ζώνη έχει επηρεαστεί από τον ελληνικό πολιτισμό. Και η ίδια η Αίγυπτος στην υιοθέτηση του πυραμιδικού σχήματος ακολουθεί την Ελλάδα. Από εδώ ξεκίνησε το τραίνο του πολιτισμού, δια θαλάσσης και στεριάς, ακτινωτά».

Το Πολιτιστικό ΔΝΤ καταδυναστεύει επί αιώνες την Ελλάδα

«Το πυραμιδικό σχήμα» εξηγεί ο κ. Σπυρόπουλος «απαντάται σε όλους τους πολιτισμούς (Κεντρική Αμερική – Ευρώπη – Ινδία – Αίγυπτο), αλλά η επικρατούσα θεωρία πως το συγκεκριμένο σχήμα βρέθηκε και υιοθετήθηκε στην Αίγυπτο τίθεται υπό αμφισβήτηση μετά την ανακάλυψη του εκπληκτικού μνημείου στη Θήβα, το οποίο η Ελληνική πολιτεία συνεχίζει να αγνοεί και κάθε προσπάθεια για την ανάδειξή του προσκρούει στην ειρωνεία, δοκησισοφία και το κατεστημένο, το οποίο τελεί με την εντύπωση της αλάθητης γνώσης, την οποία θα αποκαλούσα δογματική ή πεπλανημένη».
Να σημειώσουμε πως αυτός είχε καταθέσει την θεωρία του για την βαθμιδωτή πυραμίδα του Αμφείου στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας και ομόφωνα έγινε υφηγητής! Και θα συνέχιζε την έρευνα, αλλά η ξαφνική του «μετάθεση» άλλαξε τα σχέδια του. Μας λέγει , τον Απρίλη του 1973, όταν κατά την κάθοδό στην πυραμίδα με τους συνεργάτες του ανακάλυψαν το «θαύμα της κατασκευής», που ερχόμενο στην επιφάνεια «θα συγκλονίσει όχι μόνο την τοπική κοινωνία, αλλά θα ανακινήσει και θα ακυρώσει πολλές ψευδεπίγραφες θεωρίες».
Απορώ !! που κανένας δήμαρχος δεν τόλμησε ως τώρα να σκάψει μισό μέτρο , εργασία ενός μεροκάματου, διότι: «Η απόσταση από τον δρόμο Αγίου Αθανασίου – Λαϊου, μέχρι το εσωτερικό της πυραμίδας είναι περίπου 50 εκατοστά και το μόνο που χρειάζεται είναι τολμηρή απόφαση, για την οποία διερωτώμαι ποιος δεν έχει το θάρρος να πάρει, ώστε να μπούμε μέσα και να διαπιστώσουμε πως εκεί υπάρχει το μεγαλύτερο, λαμπρότερο και τεχνικότερο μνημείο του προϊστορικού μας πολιτισμού» Κατόπιν τούτου κι’ εγώ διερωτώμαι , «ποιος ουροβόρος Όφις απειλεί αυτόν που θα μπει στην πυραμίδα των Θηβών »; Μήπως είναι ο ίδιος φοβερός Οφις που κατατρώγει τα σπλάχνα του Ελληνισμού τότε και τώρα;
Ο κ. Σπυρόπουλος συνεχίζει : «Αισθάνομαι πικρία ! Κρίμα στη ένδοξη πόλη των Θηβών με τα σπουδαία αρχαιολογικά της μνημεία που θα μπορούσε να είναι το πολιτιστικό κέντρο της Ελλάδος και παγκόσμιος μαγνήτης αρχαιολογικού τουρισμού, να βρίσκεται στη μίζερη κατάσταση που βλέπετε» . Της αξίζει μια καλύτερη τύχη και αν η δική μου παρουσία και όλων ημών σήμερα εδώ έχει την δυνατότητα να συμβάλλει στην αφύπνιση των πολιτών ώστε να δώσουμε ξανά στη Θήβα εκείνο που τις αξίζει, θα ήμουν πολύ ευχαριστημένος. Ας ελπίσουμε ότι το μήνυμα θα φθάσει σε ευαίσθητα ώττα για :
1/ Έναρξη νέας αρχαιολογικής έρευνας της πυραμίδας.

2/ Καθαριότητα των χώρων , περιποίηση και προβολή των μνημείων

3/ Ανάδειξη των Θηβών σε παγκόσμιο πολιτιστικό κέντρο.

Η ομάδα «Φίλων της Θήβας» στηρίζουμε την προσπάθεια αυτή. Ο Δήμος και η τοπική κοινωνία θέλουν;

Επίσκεψη στην Κοιλάδα των Μουσών και στην Ασκρη

Όπως έχω ξαναγράψει η κοιλάδα του πανέμορφου Ελικώνα είναι ένας ενεργειακός τόπος που σε μεταφέρει σε άλλες διαστάσεις(προϊστορικές, ηθικές, πνευματικές, θρησκευτικές και χωρο-χρονικές) Εκεί μας μίλησε ο ιστορικός κ. Απόστολος Γονιδέλλης , ο οποίος μεταξύ άλλων είπε και τα εξής: «Εδώ εκτός από τόπος λατρείας είναι και τόπος πολιτισμού διότι οι «9» Μούσες, κόρες του Διός, διέδωσαν στους ανθρώπους το πνεύμα και τον πολιτισμό . Εδώ έζησε και ο μεγάλος μύστης της Ελληνικής Θεογονίας Ησίοδος.[ Κατὰ τὸν Ἡρόδοτο, ἦταν σύγχρονος τοῦ Ὁμήρου καὶ έζησαν καὶ οἱ δύο γύρω στὰ 850 π. Χ. Πολλοὶ θεωροῦσαν τὸν Ἡσίο­δο προ­γενέστερο τοῦ Ὁμήρου καὶ μάλιστα ὅτι ἔζησε τὸ 936. Ἔλε­γαν ἀκόμη ὅτι ἔζη­σε ὅταν στὴν Ἀθήνα βασίλευε ὁ Ἄρχιππος τὸ 1029-994 π.Χ. Ἡ ἄποψις ὅτι ἔζησε πολὺ πρὶν ἀπὸ τὸν 8ο αἰῶνα π.Χ. ἐπιβε­βαι­ώνεται καὶ ἀπὸ ἕνα ἀπόσπασμα τοῦ Πλίνιου ὁ ὁποῖος λέει τὰ ἑξῆς: «Ὁ Ἡσίο­δος σε αστρονομική του οδηγία εἶπε ὅτι ἡ πρωϊ­νὴ δύσις τῶν Πλειάδων συμβαίνει κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς φθινοπω­ρινῆς ἰση­μερίας (21 Σεπτ). Ὁ Θαλῆς ὅμως τὴν τοποθετεῖ τὴν 25η ἡμέρα μετὰ τὴν φθινοπωρινὴ ἰσημερία (16 Οκτ.)». Ὑπάρχει δηλαδὴ διαφο­ρὰ 25 ἡμε­ρῶν στὶς ἀναφορὲς τοῦ Ἡσιό­δου καὶ Θαλῆ, που ὀφείλεται στὴν διαφορετικὴ χρονικὴ περίοδο ποὺ ἔζησαν λόγω της μετατόπισης τῶν Πλειάδων πάνω στὴν οὐράνια σφαίρα.]

Ἡσίοδος : Μέγας Διδάσκαλος της Οικουμένης

Ο Ἡσίοδος, λέγει ο κ. Γονιδέλλης, είναι επίκαιρος σήμερα, διότι προτρέπει τους ανθρώπους στη Δικαιοσύνη καὶ Ἐργα­σία, ὥστε νὰ μπορέσουμε νὰ βγοῦμε ἀπ᾿ τὰ σημερινά ἀδιέξοδα καὶ νὰ βροῦμε τὴν Ἀρετὴ καὶ Εὐτυχία. Η παρούσα κρίση δὲν εἶναι οἰκονομική, εἶναι καθαρὰ πνευματική και ηθική. Γι᾿ αὐτὸ μᾶς βομβαρδίζουν καθημερινὰ με ψεύδη καὶ κάνουν τὰ πάντα γιὰ νὰ πιστέψουμε πὼς ὅλα ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὰ νομί-σματα. [Δηλαδὴ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ νομίζουμε πὼς ἔχουν κάποια ἀξία]. Σᾶς διαβεβαιώνω, τόσο ἀπ᾿ τὴν πλευρὰ τοῦ μελετη­τῆ τοῦ ἔργου τοῦ Ἡσιόδου, ὅσο καὶ ἀπ᾿ τὴν πλευρὰ τοῦ πρώην Διευθυ­ντοῦ Τραπέζης ότι τὸ πρόβλημά μας δὲν εἶναι οἰκονομικό, αλλά ηθικό . Ἡ λύση εἶναι ἁπλή· μόνο ποὺ τὸ ἁπλὸ ἔχει ἐκλείψει ἀπ᾿ τὴν ζωή μας καὶ ἔχει ἀντικατασταθεῖ ἀπ᾿ τὸ ἁπλοϊκό. Οὐσιαστικὰ χρειαζόμαστε ἕνα πρᾶγμα μόνο, αύξηση της Συνειδητότητας. Θὰ σᾶς τὸ δώσω σὲ μία τριαδικὴ μορφή, διότι ἡ τριάδα γίνεται εὐκολώτερα κατανοητὴ ἀπ᾿ τὴν μονάδα:
1. Πρέπει νὰ ἱεραρχήσουμε τὶς ἀνάγκες μας καὶ νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι οἱ περισσότερες ἀπ᾿ αὐτὲς δὲν εἶναι καθόλου ἀναγκαῖες. Εἶναι νομί-σματα.
2. Πρέπει νὰ κατανοήσουμε καὶ νὰ πεισθοῦμε πὼς εἶναι ἀναγκαῖο, γιὰ τὴν ἰσορροπία τοῦ οἰκοσυστήματος, νὰ παράγουμε τουλάχιστον ὅσα χρειαζόμαστε καὶ χρησιμοποιοῦμε. Δηλαδὴ μόνον χρήματα(=χρεώδη αγαθά).
3. Πρέπει νὰ μὴν σπαταλᾶμε τίποτα, οὔτε ἀκόμη καὶ τὸν ἀέρα ποὺ ἀναπνέουμε. Διότι ζοῦμε σὲ ἕνα κλειστὸ σύστημα, ἐντὸς τῆς Γαίας ποὺ βρισκόμαστε καὶ ἡ σπατάλη εἶναι ἀσέβεια τόσο πρὸς τὸν συνάνθρωπό μας ποὺ τοῦ στεροῦμε κάτι, ὅσο καὶ πρὸς τὴν ἴδια τὴν μητέρα μας Γαῖα, ἀφοῦ δὲν ὑπακοῦμε στοὺς νόμους της.

Καταγωγὴ του Ἡσιόδου.

Ὁ ἴδιος ὁ ποιητὴς μᾶς δηλώνει τὸ ὄνομά του καὶ τὸν τόπο καταγω­γῆς του. Κατάγεται λοιπόν ἀπὸ τὴν Αἰολικὴ Κύμη καὶ βρέθηκε ὡς οἰκονομικὸς μετανάστης, γιὰ νὰ χρησιμοποιήσουμε ἐπίκαιρους ὅρους, στὴν Ἄσκρη τῆς Βοιωτίας. [Κατά την Ελληνική Προϊστορία η Ἄσκρη ἦταν μία ὡραιοτάτη γυναίκα ἀπὸ τὴν Βοιωτία, μὲ τὴν ὁποία ὁ Ποσειδῶν γέννησε τὸν Ὄϊκλο, κι αὐτὸς ἔκτισε εἰς μνήμην τῆς μητέρας του τὴν ὁμώνυμη πόλι καὶ καθιέρωσε τὴν λατρεία τῶν Μουσῶν στὶς ὁποῖες ἀφιέρωσε τὸν Ἑλικώνα. Ὅταν ἐγκαταστάθηκε ἐδῶ ἡ οἰκογένεια τοῦ Ἡσιόδου, ἡ πόλις ἦταν φτωχὴ καὶ οἱ συνθῆκες διαβιώσεως δύσκολες. Κατὰ τὸν Ἡσύχιο, Ἄσκρη σημαίνει «ἄκαρπη δρῦ».] Οἱ πανάρχαιες καὶ προ­κα­τακλυ­σμι­αῖες παραδόσεις ποὺ ὑπῆρχαν στὴν περιοχή, φυλαγμένες στὰ ἄδυ­τα τῶν ἱερῶν τοῦ Ἑλικώνα, ἀπο­δεικνύουν ὅτι αὐτὸ ἦταν τὸ καταλληλώτερο μέρος στὸ ὁποῖο ἔπρεπε νὰ ἀνδρωθῆ ὁ μικρὸς Ἡσίο­δος, γιὰ νὰ μπορέση νὰ γίνη ὁ κατάλληλος ὑποδοχέας τῆς θείας ἐμ­πνεύ­σεως τῶν Μου­σῶν. Αυτές του ἐνέ­­πνευ­σαν ἕνα τραγούδι ποὺ δὲν ἦταν ἄλλο ἀπ᾿ τὴν «Θεογονία», καὶ μὲ τὴν ὁποία πῆρε ἐντολὴ νὰ ὑμνήση ὅσα ἔχουν γίνει καὶ ὅσα θὰ γίνουν, «ἐνέ­πνευσαν δὲ μ᾿ ἀοιδὴν θέσπιν, ἴνα κλείοιμι τὰ τ’ ἐσσόμενα πρὸ τ’ ἐό­ντα» Είναι δε τόσο επίκαιρος διότι αυτός προφητεύει και τι θα γίνει σήμερον, εξ αιτίας της ύβρεως των σύγχρονων ανθρώπων.

Απάντηση στους Αρνητές του Ελληνικού Έθνους

Ὁ Ἡσίοδος εἶναι ὁ πρῶ­τος ποὺ χρησιμοποιεῖ τὴν λέξι Πανέλληνες, την οποία αμφισβητούν οι σύγχρονοι ελληνόφωνοι ανθέλληνες. Την ξενάγηση στην μαγευτική κοιλάδα των Μουσών μας έκανε ο στρατηγός και συγγραφέας κ. Γιάννης Πέππας( βιβλία του: «3.650 χρόνια στην Κοιλάδα των Μουσών» και «Άσκρη Πολυστάφυλος») Μας έδειξε το αρχαίο θέατρο , το ναό της Ηρας, τον Ελικώνα όπου ο βωμός του Διός και τα γύρω υψώματα και μνημεία της περιοχής. Η Ασκρη, όπως μας είπε , είναι και πατρίδα του περίφημου μηχανικού Κτησιβίου , δασκάλου του μεγαλύτερου τεχνολόγου του κόσμου , Ήρωνος του Αλεξανδρέως(3ος ή 2ος αι. π.Χ) Τέλος ο μουσικοσυνθέτης κ. Αλέξανδρος Χαχάλης απήγγειλε στο αρχαίο θέατρο ποίημα στην αρχαιοελληνική αφιερωμένο στον Ησίοδο και στις «9» Μούσες. [Η μυσταγωγία έκλεισε με γεύμα σε ταβέρνα της Ασκρης με γνήσια κρέατα και ωραία πατροπαράδοτα κρασιά της Κοιλάδος των Μουσών . Στην συντροφιά ήτο και ο ασκραίος ναύαρχος κ. Χρήστος Λυμπέρης, ο οποίος μαζί με τον στρατηγό κ. Πέππα, τους υπευθύνους του περιοδικού «Ασκρα» και τους κατοίκους της περιοχής αγωνίζονται για τον ίδιο σκοπό .] Εκείνο που εντυπωσιάζει και ξαφνιάζει είναι ότι – εκτός από μια Γαλλική αρχαιολογική ανασκαφή στα τέλη του 19 ου αιώνος- καμιά ανασκαφή δεν έγινε στο χώρο. Γιατί άραγε; Ποιόν φοβίζει η Κοιλάδα των Μουσών; Ποια φαντάσματα φοβούνται μήπως βγουν από το χώρο; . Επομένως αξίζει να αναδείξουμε παγκοσμίως την Ασκρη , την Κοιλάδα των Μουσών και το πνευματικό έργο του Ησιόδου και του Κτησιβίου , όσα έχουν απομείνει από το πέρασμα του χρόνου και την καταστροφική μανία της ξένης δογματικής θρησκείας που μας επικάθησε επί 17 αιώνες.

Ότι & Ότι

Το πείραμα του Στάνλεϊ Μίλγκραμ – Η υπακοή στην εξουσία

Στάνλεϊ Μίλγκραμ (Stanley Milgram)Τον Ιούλιο του 1961, ο Αμερικανός ψυχολόγος Στάνλεϊ Μίλγκραμ (Stanley Milgram), πραγματοποίησε ένα πείραμα στο Πανεπιστήμιο του Γιέιλ των Ηνωμένων Πολιτειών, με σκοπό την μελέτη της αντίδρασης των ανθρώπων, όταν αυτοί καλούνται να εκτελέσουν εντολές κάποιας εξουσίας ή αυθεντίας, που έρχονται σε σύγκρουση όμως με την συνείδησή τους.

Το ηθικό ερώτημα, αν πρέπει κανείς να υπακούσει τις εντολές, όταν έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με την συνείδησή του, τέθηκε από τον Πλάτωνα, δραματοποιήθηκε στην «Αντιγόνη», και έχει υποστεί φιλοσοφική ανάλυση σε κάθε ιστορική εποχή. Συντηρητικοί φιλόσοφοι υποστήριξαν, πως η δομή της κοινωνίας απειλείται από την ανυπακοή, ακόμα κι όταν οι πράξεις που υποδεικνύουν οι αρχές είναι ύποπτες και επιλήψιμες. Από την άλλη, οι ανθρωπιστές τονίζουν την υπεροχή της ατομικής συνείδησης σε τέτοια θέματα, επιμένοντας ότι η ηθικές κρίσεις του ατόμου πρέπει να υπερισχύουν της αρχής, όταν αυτές βρίσκονται σε σύγκρουση.

Η αφορμή του πειράματος, ήταν η δίκη στην Ιερουσαλήμ, μόλις λίγους μήνες πριν, του Γερμανού εγκληματία πολέμου, Άντολφ Άιχμαν. Ο Μίλγκραμ επινόησε αυτή την ψυχολογική μελέτη για να απαντήσει στο ερώτημα: Είχαν ο Άιχμαν και οι συνεργοί του στο «Ολοκαύτωμα», αμοιβαία πρόθεση, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τους στόχους του «Ολοκαυτώματος»; Με άλλα λόγια, υπήρχε αμοιβαία αίσθηση της ηθικής μεταξύ εκείνων που συμμετείχαν σ’ αυτό; Το πείραμα του Μίλγκραμ έτεινε να αποδείξει πως οι συνεργοί απλά εκτελούσαν τις εντολές, παρ’ ότι παραβίαζαν βαθύτατα τις ηθικές αρχές τους. Πως η υπακοή είναι ο ψυχολογικός μηχανισμός που συνδέει επιμέρους ενέργειες για πολιτικό ή άλλον σκοπό.

Το πείραμα του Στάνλεϊ Μίλγκραμ (γραφική απεικόνιση)Ο Μίλγκραμ συγκέντρωσε μερικούς εθελοντές, μετά από αγγελία που δημοσίευσε, με πρόφαση την μελέτη της ανθρώπινης μνήμης. Οι εθελοντές πληρώθηκαν από 4 δολάρια για την συμμετοχή τους και ήταν ηλικίας μεταξύ 20 και 50 ετών, διαφόρων επαγγελμάτων και διάφορου μορφωτικού επιπέδου.

Ο κάθε εθελοντής, όταν προσέρχονταν στον χώρο του πειράματος, συναντούσε έναν άλλον εθελοντή, που υποτίθεται πως βρίσκονταν εκεί για το ίδιο πείραμα, ο οποίος όμως στην πραγματικότητα ήταν συνεργάτης του Μίλγκραμ. Οι ρόλοι που τους ανατίθονταν ήταν αυτοί του «εξεταστή» και του «εξεταζόμενου». Ο ρόλος που ήταν το ουσιαστικό αντικείμενο του πειράματος, ήταν αυτός του «εξεταστή» και θα έπρεπε να τον πάρει οπωσδήποτε ο ανυποψίαστος εθελοντής, με έναν τρόπο όμως που να φαίνεται τυχαίος και δίκαιος, έτσι ώστε να μην κινήσει καμμία υποψία του, ως προς την γνησιότητα του πειράματος. Έτσι γίνονταν μια στημένη κλήρωση με δυο διπλωμένα χαρτάκια, όπου υποτίθεται πως το ένα έγραφε «εξεταστής» και το άλλο «εξεταζόμενος». Έτσι ο καθένας θα έπαιρνε τον ρόλο που θα έγραφε το χαρτάκι που θα τραβούσε. Στην πραγματικότητα όμως, και τα δυο χαρτάκια έγραφαν «εξεταστής» κι έτσι ο εθελοντής έπαιρνε πάντα αυτόν τον ρόλο, ενώ ο συνεργάτης του Μίλγκραμ έλεγε ψευδώς (φυσικά) ότι το χαρτάκι του έγραφε «εξεταζόμενος».

Στην συνέχεια, τους χώριζαν και τους έβαζαν σε δυο διαφορετικά δωμάτια. Μπορούσαν να επικοινωνήσουν, αλλά δεν μπορούσαν να βλέπουν ο έναν τον άλλον. Αξίζει να σημειωθεί εδώ, πως σε μια από τις εκδοχές τους πειράματος, ο «εξεταζόμενος» (δηλαδή ο συνεργάτης) ανάφερε στον «εξεταστή» (δηλαδή στον πραγματικό εθελοντή) σε ανύποπτο χρόνο και πριν γίνει η «κλήρωση», πως αντιμετώπιζε (δήθεν) καρδιακό πρόβλημα. Στο ίδιο δωμάτιο με τον «εξεταστή» καθόταν σ’ ένα γραφείο και ο υπεύθυνος του πειράματος.

Στον «εξεταστή» δόθηκε μια μικρή ηλεκτρογεννήτρια, η οποία υποτίθεται πως ήταν συνδεδεμένη με το χέρι του «εξεταζόμενου». Ακολούθως, ο πειραματιστής, έδωσε στον «εξεταστή» έναν κατάλογο με ζευγάρια λέξεων, η καθεμία από τις οποίες, είχες τέσσερις δυνατές απαντήσεις-συνδυασμούς. Ο «εξεταζόμενος», σε περίπτωση που απαντούσε λάθος, θα δεχόταν μια μικρή ηλεκτρική εκκένωση από τον «εξεταστή» (με τάση προσαύξησης 15 Volt για κάθε λανθασμένη απάντηση), αν όχι, θα προχωρούσαν στην επόμενη λέξη. Για να γίνει πιστευτό αυτό, ο «εξεταζόμενος» προσποιήθηκε δυσφορία όταν πληροφορήθηκε πως θα «τιμωρείται» με ένα μικρό «ηλεκτροσόκ», σε κάθε λανθασμένη απάντησή του, ενώ στον «εξεταστή» έγινε δοκιμαστικά μια πραγματική ηλεκτρική εκκένωση, μικρής ισχύος, αλλά ικανή να τον «ταρακουνήσει», για να έχει υπόψιν του το πως θα νιώθει ο «εξεταζόμενος», όταν θα «τιμωρούνταν».

Όταν ξεκίνησε η διαδικασία του πειράματος, η ηλεκτρογεννήτρια αποσυνδέθηκε από το χέρι του «εξεταζόμενου» και συνδέθηκε σ’ ένα μαγνητόφωνο, το οποίο αναπαρήγαγε προηχογραφημένους ήχους με κραυγές πόνου, αναλόγως με την ένταση του ρεύματος που υποτίθεται πως διαπερνούσε τον «εξεταζόμενο», κάθε φορά που πατούσε το πλήκτρο του «ηλεκτροσόκ» ο «εξεταστής». Μετά από μερικές «λανθασμένες» απαντήσεις κι ανάλογες ηλεκτρικές εκκενώσεις, αυξανόμενης εντάσεως, ο «εξεταζόμενος» άρχισε να διαμαρτύρεται, να κλαίει και να παραπονιέται για τα καρδιακά του προβλήματα, να χτυπά τον τοίχο που τον χώριζε από τον «εξεταστή» και στην συνέχεια σταματούσε ν’ απαντά, δίνοντας την εντύπωση πως δεν έχει τις αισθήσεις του. Αξίζει να σημειωθεί εδώ, πως σύμφωνα με τους κανόνες του πειράματος, η μη απάντηση από μέρους του «εξεταζόμενου» σε κάποια ερώτηση, θεωρούνταν ως λάθος απάντηση και επομένως τιμωρούνταν με ηλεκτρική εκκένωση από τον «εξεταστή».

Σ’ αυτό το σημείο, πολλοί εθελοντές εξέφρασαν την επιθυμία τους να σταματήσουν το πείραμα και τον έλεγχο του «εξεταζόμενου». Κάποιοι άλλοι σταμάτησαν όταν η ένταση της ηλεκτρικής εκκένωσης είχε φτάσει στα 135 Volt και άρχισαν να ρωτούν για τον σκοπό του πειράματος. Μερικά άτομα, άρχισαν να γελούν νευρικά ή να εμφανίζουν άλλα συμπτώματα ακραίας πίεσης την στιγμή που άκουγαν τις κραυγές πόνου που προέρχονταν από τον «εξεταζόμενο». Οι περισσότεροι όμως συνέχισαν, αγνοώντας τις ικεσίες -ή και την σιωπή- του «εξεταζόμενου», έχοντας ήδη την διαβεβαίωση από τον πειραματιστή, πως δεν θα φέρουν καμμία ευθύνη για ό,τι κι αν συμβεί κατά την διάρκεια του πειράματος. Κάθε φορά που κάποιος «εξεταστής», εξέφραζε την επιθυμία να σταματήσει, ο πειραματιστής τού έδινε τέσσερις παραινέσεις, με την εξής σειρά:
1. Παρακαλώ συνεχίστε.
2. Το πείραμα απαιτεί να συνεχίσετε.
3. Είναι απολύτως σημαντικό να συνεχίσετε.
4. Δεν έχετε άλλη επιλογή· πρέπει να συνεχίσετε.

Αν ο εθελοντής επέμενε στην αποχώρησή του, μετά κι απ’ τις τέσσερις αυτές παραινέσεις, τότε το πείραμα διακόπτονταν. Διαφορετικά, συνεχίζονταν, μέχρι η ένταση της υποτιθέμενης ηλεκτρικής εκκένωσης να φτάσει το μέγιστο όριο των 450 Volt, για τρεις συνεχόμενες φορές.

Πριν την διεξαγωγή του πειράματος, ζητήθηκε η άποψη δεκατεσσάρων ψυχολόγων του πανεπιστημίου, για το ποιο θα ήταν κατά την γνώμη τους, το ποσοστό των εθελοντών που θα έφταναν μέχρι το τελικό και ανώτατο όριο ηλεκτρικής εκκένωσης των 450 Volt. Κατά μέσον όρο, εκτιμήθηκε ένα ποσοστό γύρω στα 3%. Τα αποτελέσματα όμως, τους διέψευσαν με εντυπωσιακό τρόπο. Σχεδόν το 65% των εθελοντών (26 από τους 40), συνέχισε μέχρι το τέλος, έστω και κάτω από καθεστώς έντονης ψυχολογικής πίεσης.

Τα πειράματα του Μίλγκραμ, προκάλεσαν αρκετές αρνητικές κριτικές και ενστάσεις, όσον αφορά την ηθική πλευρά του θέματος, λόγω της ψυχολογικής πίεσης που ασκήθηκε στους εθελοντές. Ένας απ’ τους εθελοντές που αποχώρησαν από το πείραμα, εβραϊκής καταγωγής (Joseph Dimow), υποστήριξε πως το έπραξε αυτό, όταν υποπτεύθηκε πως το πείραμα σχεδιάστηκε για να διαπιστωθεί αν οι απλοί Αμερικανοί θα υπάκουαν σε ανήθικες εντολές, όπως έπραξαν πολλοί Γερμανοί κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Στον πρόλογο του βιβλίου του, «Υπακοή στην Εξουσία» (Obedience to Authority: An Experimental View, 1974), ο ίδιος ο Μίλγκραμ, ουσιαστικά επιβεβαιώνει τις υποψίες του αποχωρήσαντα εθελοντή, καθώς γράφει: «Το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο υπάρχει οποιαδήποτε σχέση ανάμεσα σε αυτά που έχουμε σπουδάσει στο επιστημονικό εργαστήριο και τις μορφές της υπακοής που τόσο αποδοκιμάστηκαν στη ναζιστική εποχή».

Ο Στάνλεϊ Μίλγκραμ, συνόψισε το συμπέρασμα της μελέτης του στο άρθρο «Οι κίνδυνοι της υπακοής» (The Perils of Obedience, 1974), ως εξής:
«Οι νομικές και φιλοσοφικές πτυχές της υπακοής έχουν τεράστια σημασία, αλλά λένε πολύ λίγα για το πως οι περισσότεροι άνθρωποι συμπεριφέρονται σε συγκεκριμένες καταστάσεις. Έστησα ένα απλό πείραμα στο Πανεπιστήμιο Γιέιλ, για να διαπιστώσω πόσον πόνο θα μπορούσε να προκαλέσει ένας απλός πολίτης, σε ένα άλλο πρόσωπο, μόνο και μόνο, επειδή έτσι διατάχθηκε από έναν πειραματιστή επιστήμονα… Η εξαιρετική προθυμία των ενηλίκων ν’ ακολουθήσουν σχεδόν σε οποιοδήποτε μήκος τις εντολές της εξουσίας, αποτελεί το κύριο εύρημα της μελέτης και το γεγονός απαιτεί επειγόντως εξηγήσεις. Οι απλοί άνθρωποι, που κάνουν απλά τη εργασία τους, και χωρίς καμία ιδιαίτερη εχθρότητα από την πλευρά τους, μπορούν να μετατραπούν σε ενεργούς παράγοντες σε μια τρομερή καταστρεπτική διαδικασία. Επιπλέον, ακόμη και όταν τα καταστρεπτικά αποτελέσματα της εργασίας τους γίνονται απολύτως σαφή, και τους ζητείται να προβούν σε ενέργειες ασυμβίβαστες με θεμελιώδεις κανόνες της ηθικής, σχετικά λίγοι άνθρωποι έχουν τους πόρους που απαιτούνται για να αντισταθούν στην εξουσία».

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί, πως πειράματα, ανάλογα μ’ αυτά του Μίλγκραμ, πραγματοποιήθηκαν κι αργότερα, από άλλους επιστήμονες, με παρόμοια αποτελέσματα και σε μερικές περιπτώσεις μάλιστα, με ακόμη υψηλότερα ποσοστά ολοκλήρωσης του πειράματος από πλευρά των εθελοντών.