Gallery

ΑΙΘΕΡΙΚΗ ΓΡΑΦΗ: ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΚΩΔΙΚΩΝ ΟΛΥΜΠΟΥ 12 ΟΛΥΜΠΙΩΝ ΚΑΙ 33 ΕΛΛΑΝΙΩΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΩΝ

ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΚΩΔΙΚΩΝ ΟΛΥΜΠΟΥ 12 ΟΛΥΜΠΙΩΝ ΚΑΙ 33 ΕΛΛΑΝΙΩΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΩΝ

ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΚΩΔΙΚΩΝ ΟΛΥΜΠΟΥ 12 ΟΛΥΜΠΙΩΝ ΚΑΙ 33 ΕΛΛΑΝΙΩΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΩΝ ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΚΩΔΙΚΩΝ ΟΛΥΜΠΟΥ 12 ΟΛΥΜΠΙΩΝ ΚΑΙ 33 ΕΛΛΑΝΙΩΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΩΝ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΓΡΑΦΗ ΜΕ ΤΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΛΑ, ΤΗΝ ΔΟΜΗ ΤΟΥΣ, ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ, ΤΗΝ ΠΡΟΦΟΡΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΝΟΗΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΧΡΗΣΗ, ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΟΠΛΟ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΙΩΤΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΕΧΕΙ ΣΥΜΒΑΤΟΤΗΤΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ, ΝΟΗΣΗΣ, ΓΡΑΦΗΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΥΜΒΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΜΠΕΙ ΜΕΣΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΩΔΙΚΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟΣ. ΟΙ ΛΕΩΦΟΡΟΙ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΗΜΕΝΗΣ ΓΡΑΦΗΣ ΤΩΝ ΣΥΜΒΟΛΩΝ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΙΡΕΣ. ΠΩΣ ΝΑ ΦΟΒΗΘΕΙΣ ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ; ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΑΝΑΠΟΣΠΑΣΤΟ ΤΜΗΜΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ ‘Η ΑΠΕΙΡΟ ΣΟΥ, ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΑΠΟ ΕΣΕΝΑ ΑΠΕΙΡΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ, ΝΑ ΤΟ ΑΝΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΟ ΑΠΕΙΡΟ ΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΑΠΕΙΡΟ ΣΤΟ ΑΠΕΙΡΟ ΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ ΠΟΥ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΚΑΡΤΕΡΙΚΑ ΤΗΝ ΕΝΝΕΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ, ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΤΑΧΘΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΣΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΟΥ ΤΟΣΑ ΥΠΟΣΧΕΤΑΙ. ΕΑΝ ΦΟΒΗΘΕΙΣ ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΣΟΥ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΑΠΕΙΡΗ ΑΘΑΝΑΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ, ΣΤΗΝ ΑΠΕΙΡΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΟΥ, ΤΟΤΕ ΕΙΣΑΙ ΕΚΤΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ. ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΣΟΥ ΜΙΛΟΥΝ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΘΥΜΑ ΝΑ ΣΕ ΥΠΗΡΕΤΗΣΟΥΝ, ΝΑ ΣΟΥ ΜΑΘΟΥΝ, ΝΑ ΣΟΥ ΘΥΜΙΣΟΥΝ, ΝΑ ΣΕ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΤΗΝ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ ΣΟΥ. ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΣΕ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΧΩΡΟ ΤΙΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ ΣΟΥ. ΝΟΥΣ12 ΟΛΥΜΠΙΟΙ33 ΕΛΛΑΝΙΑ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ ΕΝΤΥΠΟ ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΚΩΔΙΚΩΝ ΟΛΥΜΠΟΥ 12 ΟΛΥΜΠΙΩΝ ΚΑΙ 33 ΕΛΛΑΝΙΩΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΩΝ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟ ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΚΩΔΙΚΩΝ ΟΛΥΜΠΟΥ 12 ΟΛΥΜΠΙΩΝ ΚΑΙ 33 ΕΛΛΑΝΙΩΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΩΝ
Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΓΡΑΦΗ ΜΕ ΤΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΛΑ, ΤΗΝ ΔΟΜΗ ΤΟΥΣ, ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ, ΤΗΝ ΠΡΟΦΟΡΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΝΟΗΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΧΡΗΣΗ, ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΟΠΛΟ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΙΩΤΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΕΧΕΙ ΣΥΜΒΑΤΟΤΗΤΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ, ΝΟΗΣΗΣ, ΓΡΑΦΗΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΥΜΒΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΜΠΕΙ ΜΕΣΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΩΔΙΚΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟΣ. ΟΙ ΛΕΩΦΟΡΟΙ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΗΜΕΝΗΣ ΓΡΑΦΗΣ ΤΩΝ ΣΥΜΒΟΛΩΝ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΙΡΕΣ.

ΠΩΣ ΝΑ ΦΟΒΗΘΕΙΣ ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ; ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΑΝΑΠΟΣΠΑΣΤΟ ΤΜΗΜΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ ‘Η ΑΠΕΙΡΟ ΣΟΥ, ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΑΠΟ ΕΣΕΝΑ ΑΠΕΙΡΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ, ΝΑ ΤΟ ΑΝΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΟ ΑΠΕΙΡΟ ΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΑΠΕΙΡΟ ΣΤΟ ΑΠΕΙΡΟ ΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ ΠΟΥ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΚΑΡΤΕΡΙΚΑ ΤΗΝ ΕΝΝΕΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ, ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΤΑΧΘΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΣΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΟΥ ΤΟΣΑ ΥΠΟΣΧΕΤΑΙ.

ΕΑΝ ΦΟΒΗΘΕΙΣ ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΣΟΥ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΑΠΕΙΡΗ ΑΘΑΝΑΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ, ΣΤΗΝ ΑΠΕΙΡΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΟΥ, ΤΟΤΕ ΕΙΣΑΙ ΕΚΤΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ.

ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΣΟΥ ΜΙΛΟΥΝ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΘΥΜΑ ΝΑ ΣΕ ΥΠΗΡΕΤΗΣΟΥΝ, ΝΑ ΣΟΥ ΜΑΘΟΥΝ, ΝΑ ΣΟΥ ΘΥΜΙΣΟΥΝ, ΝΑ ΣΕ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΤΗΝ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ ΣΟΥ. ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΣΕ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΧΩΡΟ ΤΙΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ ΣΟΥ.

Gallery

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΔΙΚΑΙΟ ΩΣΤΕ ΝΑ ΤΟ ΑΝΑΚΤΗΣΕΙΣ ΠΙΣΩ 9-5-2019

Ο ΑΡΤΕΜΗΣ ΣΩΡΡΑΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΦΟΡΕΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ ΚΑΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΝ ΝΕΑ ΟΜΑΔΑ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ 9-5-2019

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ 7ΕΤΗΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Η ΔΟΜΗ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΤΩΝ ΧΡΟΝΙΚΩΝ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ 7 ΕΤΗ

ΟΠΩΣ ΟΙ ΟΛΥΜΠΙΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΝ ΚΑΘΕ 7 ΕΤΗ

ΤΩΡΑ ΩΡΙΜΑΣΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΕ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

ΣΤΗΝ ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΦΟΡΕΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ

Η ΝΟΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟ ΙΔΙΟ

Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΠΑΕΙ ΠΟΛΥ ΒΑΘΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΚΥΡΙΑΡΧΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΣΚΛΑΒΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΠΙΛΥΔΑ

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ

ΕΧΩ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ ΠΩΣ Ο ΠΡΟΔΟΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΑΠΟΣΤΑΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΣΕ ΛΗΘΗ

ΤΟ ΝΕΚΡΟ ΑΠΟΣΤΑΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΔΙΝΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΨΕΥΤΙΚΟ ΧΡΟΝΟ

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΡΑΙΧ ΗΤΑΝ Η ΡΩΜΗ ΟΤΑΝ ΕΠΕΣΕ

ΕΛΛΗΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΩΔΙΚΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

ΤΑ ΥΛΙΚΑ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΣΤΗΝ ΥΒΡΙΔΙΑΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΗΝ ΚΟΚΑ ΚΟΛΑ ΠΟΥ ΜΕ ΤΑ ΥΛΙΚΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΠΑΡΑΓΕΤΑΙ ΤΕΛΙΚΟ ΥΒΡΙΔΙΑΚΟ ΠΡΟΙΟΝ

ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΣ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΥΛΙΚΑ ΝΑ ΤΑ ΜΕΤΑΠΟΙΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΠΟΥΛΑΣ ΩΣ ΔΙΚΑ ΣΟΥ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

ΜΥΑΛΟ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΖΩΑ ΤΑ ΕΡΠΕΤΑ ΤΑ ΨΑΡΙΑ ΟΛΑ

ΜΥΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΠΟΥ ΚΑΤΟΙΚΕΙ Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ

Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΚΑΤΟΙΚΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ

Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΝΟΜΟΣ ΚΑΤΟΙΚΕΙ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΚΑΙ ΕΛΕΓΧΕΙ ΟΛΑ ΤΑ ΟΡΓΑΝΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΑ

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΕΠΕΙΔΗ ΕΧΕΙ ΤΡΙΑΔΑ ΕΧΕΙ ΜΥΑΛΟ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΚΑΙ ΝΟΥ

ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΕΙ ΤΟΝ ΝΟΥ ΚΑΙ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ

ΕΣΥ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΝΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙΣ ΜΟΝΟ ΩΣ ΘΕΙΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕΝ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΤΟΝ ΝΟΥ ΩΣ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟ

ΟΛΟΙ ΛΕΓΑΝΕ ΠΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟΥ ΔΑΡΒΙΝΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΙΘΗΚΟ

ΟΤΑΝ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΑ ΕΓΩ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΙΠΑ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΖΩΑ ΕΝΟΧΛΗΘΗΚΑΝ

ΟΛΟΙ ΛΕΝΕ ΑΥΤΟΣ ΕΧΕΙ ΜΥΑΛΟ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΠΩΣ ΕΧΕΙ ΝΟΥ ΝΟΗΣΗ

ΑΠΟΣΤΑΤΙΚΑ ΕΧΟΥΝ ΑΦΑΙΡΕΣΕΙ ΤΗΝ ΝΟΗΣΗ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ

ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΕΥΦΥΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΟΦΕΛΟΣ ΑΛΛΑ ΤΟ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΑΠΛΟΧΕΡΑ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ

ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΑΝ ΒΑΣΙΛΙΑΔΕΣ ΜΕ ΨΕΥΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΠΟΤΕ ΔΙΟΤΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΔΙΚΑΙΟ ΩΣΤΕ ΝΑ ΤΟ ΑΝΑΚΤΗΣΕΙΣ ΠΙΣΩ

ΗΔΗ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΣΕ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΝΑ ΣΑΣ ΔΕΙΞΟΥΝ ΤΑ ΕΛΛΑΝΙΑ ΙΧΝΗ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ

ΔΕΝ ΤΟΛΜΑΝΕ ΝΑ ΠΟΥΝ ΠΩΣ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΛΩΝΙΑ

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΕΟ ΚΤΗΝΟΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΟΠΩΣ Η ΡΩΜΗ ΚΑΙ ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΠΟΥ ΥΠΟΔΟΥΛΩΝΕΙ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ

ΕΧΟΥΜΕ ΤΑ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΣΥΜΒΟΛΑΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΤΩΝ ΜΑΟΡΙ

ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΚΙΝΕΖΟΙ ΗΤΑΝ ΓΙΟΥΝΑΝ (ΙΩΝΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ)

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΣΙΝΙΚΟ ΤΕΙΧΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΕΦΤΙΑΞΑΝ ΟΙ ΚΙΝΕΖΟΙ ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ

ΟΙ ΚΙΝΕΖΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΛΛΑ ΜΟΝΟ ΜΗΧΑΝΕΣ

ΑΥΤΟΙ ΕΚΑΝΑΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΘΑ ΠΑΕΙ ΣΕ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ

ΤΟ ΨΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΠΑΡΑΠΟΙΗΘΕΙ

ΕΧΟΥΝ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΕΙ ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΜΑΣ

ΕΧΟΥΝ ΒΑΛΕΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

ΖΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΛΗΘΗ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ

ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΠΟΔΟΠΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΙΧΝΗ ΤΟΥ ΕΛΛΑΝΙΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΔΩΣΕΙ ΒΑΣΙΛΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΟΝΟ ΕΑΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΝΑ ΠΑΡΑΔΩΣΕΙ ΒΑΣΙΛΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΕ ΑΛΛΟΓΕΝΗ

ΕΑΝ ΣΥΝΕΒΗ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΨΕΥΤΙΚΗ Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

ΩΣ ΣΚΛΑΒΟΙ ΕΠΙΛΥΔΕΣ ΕΛΑΒΑΝ ΒΑΣΙΛΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΕΛΙΣΕΔΕΚ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΕΛΛΑΝΙΑ ΚΟΣΜΟΚΡΑΤΟΡΙΑ

ΕΘΝΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΥΘΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΩΑΣ ΟΥΣΙΑΣ

ΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ ΤΗΝ ΛΕΝΕ ΑΦΡΟΔΙΤΗ

ΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΙΑΣΩΝ

ΕΦΟΣΟΝ ΤΑ ΦΟΙΝΙΚΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΒΙΒΛΙΟ ΦΟΙΝΙΚΙΚΟ

ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΚΑΠΟΙΟΥ ΣΟΦΟΥ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΠΩΣ ΕΓΡΑΦΕ

Τι σημαίνει ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ και με ΠΟΙΟΝ ΤΡΟΠΟ ΓΙΝΕΤΑΙ… ΒΑΣΙΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ – ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΣΤΗΝ Ε.ΣΥ.TV 15/1/2016

8f878ea0803189dcd4867928ffaf1eb9_0Ε.ΣΥ TV 15-1-2016

ΒΑΣ. ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ – Γ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Α. Τι σημαίνει ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ και με ΠΟΙΟΝ ΤΡΟΠΟ ΓΙΝΕΤΑΙ…

Β. ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ: Καταρχήν, ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ σημαίνει «ΒΑΔΙΖΟΜΕΝ ΕΠΙ ΚΟΙΝΩΝ» δηλαδή, πάνω σε ΚΟΙΝΑ ΣΗΜΕΙΑ.

Έτσι η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ είναι ουσιαστικά μια ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ. Γινόμαστε ΚΟΙΝΩΝΟΙ ΣΕ Ο,ΤΙΔΗΠΟΤΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΟ.

Ο τρόπος της Επικοινωνίας του Ανθρώπου γίνεται με τα ΑΙΣΘΗΤΗΡΙΑ του. Πώς γίνεται αυτό; Ο Άνθρωπος επικοινωνεί με το περιβάλλον του, επικοινωνεί με την Φύση και τον συνάνθρωπο του μέσω των ΑΙΣΘΗΤΗΡΙΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ ΤΟΥ.

Τα Αισθητήρια του παίρνουν σήματα, παίρνουν κύματα και δονήσεις. Αυτές μετατρέπονται σε ηλεκτρικά σήματα που ερεθίζουν τον εγκέφαλο και με τον ερεθισμό του εγκεφάλου γίνεται η κατανόηση αυτού που προσλαμβάνει ο εγκέφαλος μέσω των Αισθητηρίων.

Τα πάντα λοιπόν είναι η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΙΣΘΗΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΠΕΞΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΜΟΡΦΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΤΟΥ.

Το θέμα είναι ότι τα Αισθητήρια μας είναι όργανα που δουλεύουν σε ένα τεράστιο εύρος. Αν δούμε όμως ότι αυτό το οποίο τελικά φτάνει στον εγκέφαλο μας, είναι κάτι πολύ πιο μικρό, σε σχέση με αυτό που προσλαμβάνει το Αισθητήριο μας. Δηλαδή, ενώ το τύμπανο του αυτιού μας δονείται από υπερήχους αλλά και από υποήχους, σε πολύ μεγαλύτερο φάσμα από ό,τι σήμερα ενεργοποιείται ο εγκέφαλος μας σαν ακουστική συχνότητα, ο εγκέφαλος μας δεν εκμεταλλεύεται το σήμα που φτάνει  σε αυτόν με τον καλύτερο τρόπο, έτσι ώστε να διευρύνει το φάσμα που φτάνει μέσα από ένα ηλεκτρικό σήμα.

Αυτό συμβαίνει σε όλα μας τα αισθητήρια. Ακόμα και αυτά που βλέπουμε. Έχουμε την δυνατότητα να μπούμε πίσω από την οπτική εικόνα απο αυτό που βλέπουμε. Να μπούμε σε μια διαδικασία και να μπούμε μέσα στην εικόνα, να φτάσουμε από πίσω της και να δούμε την προέλευση της.

Δηλαδή, μπορούμε μέσα από την ανάγνωση ενός κειμένου, όταν η όραση μας μπορεί να διαπεράσει από το στυλό, από τον κοντυλοφόρο, να διαπεράσει το χέρι και να φτάσει στον εγκέφαλο αυτού που γράφει,, μπορούμε να φτάσουμε να δούμε, γιατί είναι γραμμένα, αυτά που βλέπουμε, όπως είναι γραμμένα. Με τον ίδιο τρόπο, όταν δίνουμε μια χειραψία, μπορεί να είναι απλά μια ψυχρή πράξη, δηλαδή να ακουμπήσουμε ένα χέρι, αλλά ο εγκέφαλος έχει την δυνατότητα, όταν μπορεί να λειτουργήσει με έναν πιο ολοκληρωμένο τρόπο, όχι μόνο να ακουμπήσει κάτι, αλλά να πάρει μέσα από αυτό, ένα φάσμα συχνοτήτων και να κάνει ένα σκανάρισμα την εκπομπή αυτών που έρχονται μέσα από την αφή και την πρόσληψη από τον ίδιο.

Πραγματικά, ο εγκέφαλος μας είναι ένα τέλειο εργαλείο, ο οποίος, επειδή ο Άνθρωπος έχει μπει μέσα σε μια λανθάνουσα κατάσταση, υπολειτουργεί.

Η ΕΚΓΥΜΝΑΣΗ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΒΙΒΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑΣ ΜΑΣ

Έχουμε την δυνατότητα, εμείς ο Άνθρωποι όμως, επειδή είμαστε κατ’εικόνα και καθ’ομοίωση των Δημιουργών μας, να κάνουμε πράγματα, τα οποία πράγματικά μπορούν να μας αναβιβάσουν πολύ την ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ . Είναι γεγονός ότι τα πάντα για να μπορέσουν να προοδεύσουν, χρειάζονται μια εκγύμναση.

Όπως κάνουμε γυμναστική και ενισχύουμε τους μύες του σώματος μας για την αποτελεσματικότητα της λειτουργίας τους, έτσι βρίσκουμε και τρόπους εκγύμνασης του εγκεφάλου μας. Ο καθένας βρίσκει τον δικό του τρόπο για να το κάνει.

Μπορούμε λοιπόν να δώσουμε εντολή στον εγκέφαλο μας να ακούσει περισσότερο, από ό,τι ακούει τώρα. Έτσι, με αυτόν τον τρόπο έρχεται σε μεγαλύτερη Επικοινωνία με το περιβάλλον. Με τον ίδιο τρόπο, μπορούμε να κάνουμε με την αφή μας, να αισθανθούμε και να καταλάβει ο εγκέφαλος μας πολύ περισσότερα από ό,τι τώρα, αν τον εξασκήσουμε στο να προσλαμβάνει αυτά τα οποία περνάνε ως σήματα μέσα από το αισθητήριο της αφής.

Αυτό σημαίνει ότι όλα αυτά είναι μια εγκεφαλική διεργασία την οποία ο Άνθρωπος έχει την δυνατότητα να την αυξήσει σε ένα τεράστιο βαθμό.

Και οι ΠΕΝΤΕ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΜΑΣ, όταν αυτές εκγυμναστούν σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό, τότε ανοίγει η Πόρτα για να μπούμε στην 6η ΑΙΣΘΗΣΗ, αυτήν που αποκαλούμε ΔΙΑΙΣΘΗΣΗ, όπου εκεί παίζει ρόλο και μια κβαντική προσλαμβάνουσα του εγκεφάλου μας που είναι έξω από το ανθρώπινο σώμα μας. Είναι σήματα τα οποία προσλαμβάνονται με Κβαντικό τρόπο από τον εγκέφαλο μας.

Ανοίγει λοιπόν η Πόρτα για να φτάσουμε σε μια μεγαλύτερη ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ μέσω των Αισθήσεων μας κι έχουμε ακόμα αρκετές Αισθήσεις μέχρι να ολοκληρωθεί η ΑΙΣΘΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

Έτσι, η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΤΟ ΟΤΙ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΟΙ, ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΟΙ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΜΑΣ, ΑΛΛΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΝΑ ΤΟ ΚΟΙΤΑΜΕ, ΝΑ ΤΟ ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΕΠΕΞΕΡΓΑΖΟΜΑΣΤΕ.

ΚΥΡΙΩΣ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΓΥΜΝΑΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΑΥΞΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΜΑΣ, ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΕ ΕΝΑ ΕΠΙΠΕΔΟ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑΣ, ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΜΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΜΑΣ ΣΕ ΠΟΛΥ ΥΨΗΛΟΤΕΡΟ ΒΑΘΜΟ.

ΚΡΙΣΗ-ΔΙΑΚΡΙΣΗ.. ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΥΞΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ

Κάτι το οποίο επίσης αναβιβάζει την ΚΡΙΣΗ ΜΑΣ, η οποία παίζει ένα πολύ σπουδαίο ρόλο στην ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ για να έχουμε μια σωστή ΘΕΣΗ, είναι ΜΙΑ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ Η ΟΠΟΙΑ ΑΥΞΑΝΕΙ ΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ.

Δηλαδή, δεν φτάνει μόνο να προσλαμβάνεις αυτά που εκπέμπονται στο περιβάλλον σου και από άλλους ανθρώπους, ή από οποιαδήποτε σημεία υπάρχουν επικοινωνιακές εκπομπές, αλλά πρέπει να αυξήσουμε και την δυνατότητα και να έχουμε την ΚΡΙΣΗ για να μπορούμε να έχουμε και την ΔΙΑΚΡΙΣΗ, όσον αφορά το περιβάλλον μας.

Για να μπορέσουμε να αυξήσουμε αυτή την ΚΡΙΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ, ξεκινάμε από τον εαυτό μας. Κάθε βράδυ, προτού πέσουμε για ύπνο, αφιερώνουμε μόνο λίγα λεπτά για να κάνουμε μια ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ για να δούμε πού πράξαμε σωστά, ή που ενδεχομένως κάναμε λάθος.

Όταν αυτό γίνεται επαναλαμβανόμενα, αυτοματοποιείται μια πράξη, η οποία ουσιαστικά μας δίνει την ΚΡΙΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ, προτού διαπράξουμε κάτι το οποίο, το έχουμε αναγνωρίσει εγκεφαλικά ως εσφαλμένο, να το απορρίπτουμε.

Όταν αυτή η διεργασία δουλέψει πολύ καλά στον Εαυτό μας, τότε αποκτούμε μια Ικανότητα Κρίσης που αφορά όλον τον περιβάλλον μας. Έτσι, μέσα σε ένα περιβάλλον με πολλά άτομα, μπορούμε να έχουμε μια ΚΡΙΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ που να προσδιορίζει ακριβώς το περιβάλλον μας.

Μέσα από αυτή την διεργασία και μέσα από την ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ ΜΑΣ, ερχόμαστε σε μια ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ με το περιβάλλον μας και αυτό αφορά τους Ανθρώπους. Γιατί όσο πιο ΕΚΠΑΙΔΕΥΜΕΝΕΣ ΣΥΝΕΙΔΟΤΗΤΕΣ υπάρχουν, όσο ΓΥΜΝΑΣΜΕΝΟΙ ΕΓΚΕΦΑΛΟΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ, είναι φυσιολογικό να βρίσκουν πολύ περισσότερα ΚΟΙΝΑ και να είναι Επί των Κοινών αυτών, ώστε να υπάρχει η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ.

ΣΗΜΕΙΟ ΑΝΤΙ-ΑΞΙΩΝ Η ΜΗ ΣΩΣΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΜΑΣ…

Είναι πράγματικά σημείο των ΑΝΤΙ-ΑΞΙΩΝ που ο Άνθρωπος μέσα στην Λήθη του, δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά τον εγκέφαλο του, γιατί ο εγκέφαλος ουσιαστικά είναι ένα όργανο το οποίο παράγει ενέργεια. Μάλιστα, το 20% του γλυκογόνου το οποίο καταναλώνουμε από τις τροφές, καταναλώνεται από το εγκέφαλο μας.

Αυτή η κατανάλωση παράγει ενέργεια και αυτή η ενέργεια λέγεται ΣΚΕΨΗ. Όταν αυτή η ΣΚΕΨΗ ενεργοποιείται από το ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ μας, τότε παράγει ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ.

ΑΥΤΌ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΥΨΗΛΗΣ ΣΥΧΝΟΤΗΤΑΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΒΑΛΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ, Η ΟΠΟΙΑ ΕΧΕΙ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΤΗΝ ΝΟΗΣΗ, ΔΗΛΑΔΗ ΝΑ ΕΧΕΙ ΔΙΕΡΓΑΣΙΑ ΔΙΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΗΣ ΝΟΗΣΗΣ.

Όταν η ΣΚΕΨΗ μας προκαλείται από ΛΟΓΙΚΟ ΕΡΕΘΙΣΜΑ, τότε είναι κατ’εξοχήν η σωστή λειτουργία του εγκεφάλου μας γιατί αυτό που παράγεται είναι μια ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΥΨΗΛΗΣ ΣΥΧΝΟΤΗΤΑΣ, μια ΛΟΓΙΚΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΖΕΙ ΣΤΟΝ ΝΟΥ. ΓΙΑΤΙ Η ΛΟΓΙΚΗ, ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΑΞΙΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΕΡΓΑΣΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΜΑΣ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΝΟΗΣΗ, ΣΤΟΝ ΝΟΥ.

Είναι λοιπόν φυσιολογικό ότι όσο πιο πολύ αυξάνουμε την ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ μας, όσο πιο πολύ αναγνωρίζουμε τον Εαυτό μας, χρησιμοποιούμε την δυνατότητα του ΝΟΗΜΟΝΟΣ ΟΝΤΟΣ, ώστε να ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΟ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ  ΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΜΑΣ, ΕΙΔΙΚΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΧΟΥΝ ΚΟΙΝΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ, ΚΟΙΝΟ ΕΘΟΣ, ΚΟΙΝΟ ΕΘΙΜΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ.

Έτσι, η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ φτάνει σε ένα πολύ Υψηλό Επίπεδο. Επικοινωνούμε βέβαια με όλα τα Αισθητήρια μας με τον Άνθρωπο, με τους Συνέλληνες μας. Δεν είναι μόνο τα λόγια μας, μπορεί να είναι μια έκφραση μας, μια ματιά, ή κάτι το οποίο δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε και εκπέμπεται και αυτή η εκπομπή εκλαμβάνεται από τα Αισθητήρια και γίνεται πια ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ.

Γεγονός είναι ότι για να επικοινωνήσουμε πρέπει να ξεκινήσουμε από τον Εαυτό μας. Πρέπει να δημιουργήσουμε τις Συνθήκες των προσλαμβανουσών από τον Εαυτό μας εκπομπών. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να μάθουμε να ακούμε καλά, να μάθουμε να παρατηρούμε οπτικά καλά και να χρησιμοποιούμε πολύ καλά τις αισθήσεις μας κι όλα αυτά με μια Κριτική Ικανότητα, με ένα εκπαιδευμένο Εγκέφαλο που θα μπορεί να αξιοποιεί όλες τις προσλαμβάνουσες. Εκεί θα υπάρχει μια πολύ καλή Επικοινωνία, η οποία συνέχεια έχει την τάση να βελτιώνεται, όσο εμείς αυξάνουμε την εγκεφαλική μας ικανότητα να επεξεργαζόμαστε αυτά που προσλαμβάνουν τα Αισθητήρια μας.

ΚΑΠΟΤΕ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΥΣΑΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΣ ΤΟΥΣ…

Γ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ: Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Βασίλη, για τις πληροφορίες που έδωσε…

Β. ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ: Έχουμε πει ότι εμείς οι Έλληνες δεν λέμε «ευχαριστώ». Αν κάποιος από όλους μας γνωρίζει κάτι, ανήκει σε όλους μας! Γιατί ευχαριστώ οπότε;

Γ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ: Ναι, Βασίλη. Το «ευχαριστώ» ήταν στο ότι ανέφερες κάποια σημεία, τα οποία δεν είχα δυνατότητα να τα εκφράσω. Μίλησες για συχνότητες πέραν των γνωστών συχνοτήτων που χρησιμοποιούμε. Προηγουμένως, είχα αναφέρει κι έβγαλα μια φωτογραφία με έναν ομιλητή που κινεί τα χέρια του, με έναν τέτοιον τρόπο που να μπορεί να κάνει υποβολιμαίες κινήσεις για να μπορέσει να στείλει κάποια μηνύματα, όχι φανερά, όχι με τον λόγο, έτσι ώστε να είναι εν συνειδήσει, αλλά κάποια μηνύματα υποβολιμαία μέσω ικανοτήτων, που δυστυχώς έχουμε χάσει ως ικανότητα να χρησιμοποιούμε, τηλεπαθητικά.

Όταν βλέπω ομιλητή να κάνει αυτή την κίνηση, κουμπώνομαι, κλειδώνομαι, γιατί αυτό σημαίνει ότι ο ομιλητής θέλει σώνει και καλά να μου περάσει κάποια μηνύματα τα οποία, αν θα τα περάσει μέσω του λόγου, ενδεχομένως να αντιδράσω. Έρχομαι πάλι σε εκείνο το σημείο που είπα ότι η Επικοινωνία δεν είναι ανάγκη να είναι μόνο μέσω του λόγου ή μέσω της τεχνολογίας. Ο Βασίλης είπε ότι υπάρχουν και χρησιμοποιούνται κάποιες συχνότητες πέρα του εύρους που χρησιμοποιούν οι απλοί οι άνθρωποι. Λέγεται μάλιστα ότι κάτω στο Ελληνικό υπάρχει μια γεννήτρια παραγωγής υπόηχων. Ποιος ο λόγος; Ας βάλουμε το μυαλό μας να σκεφτούμε ότι κάποιοι προσπαθούν να επικοινωνήσουν με ένα βρώμικο τρόπο. Το έχουμε ξαναπεί ότι αρκετοί από εμάς έχουμε ένα μικρό βούισμα στα αυτιά, γιατί; Επειδή γέρασα; Αυτό το βούισμα δεν το έχουν μόνο οι γέροι, αλλά και οι νέοι! Μήπως κάποιος προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί μας; Γι’αυτό χαίρομαι που αναφέρθηκε ο Βασίλης σε κάποιες διαφορετικές συχνότητες, οπότε καιρός είναι να είμαστε ενήμεροι και εν γρηγόρσει.

Β. ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ: Γιώργο, δεν είπα μόνο να είμαστε ενήμεροι, αλλά να προσπαθήσουμε να ενεργοποιήσουμε τον εγκέφαλο μας ο οποίος ουσιαστικά επεξεργάζεται τα σήματα που προσλαμβάνει από τα αισθητήρια μας, ώστε να τα αντιλαμβάνεται κι επειδή η Επικοινωνία δεν σταματάει εδώ, αλλά φτάνει σε πολύ υψηλά επίπεδα

Πρέπει να ξέρουμε ότι κάποια εποχή οι Άνθρωποι επικοινωνούσαν με τους Δημιουργούς τους. Και σήμερα, με τις Επικλήσεις που κάνουμε και ειδικά με την Ενέργεια της Οντότητας του Ερμή που είναι αυτός που δίνει την δυνατότητα της Επικοινωνίας Θεών και Ανθρώπων, θέλουμε να ξαναξεκινήσουμε αυτή την Επικοινωνία που πρέπει να γίνει πολύ μεγαλύτερη. Γιατί, πραγματικά, αφού ο πόλεμος που διεξάγεται είναι Θεών –Δημιουργών και Ανθρώπων, είναι ένας τεράστιος πόλεμος που χρειάζεται την συνεπικουρία των Δημιουργικών Δυνάμεων του Ανθρώπου, γιατί οι αντίπαλοι μας δεν είναι απλοί Άνθρωποι, αλλά οντότητες με μεγάλες δυνατότητες.

Θα ήθελα όμως πέρα από αυτό να πω ότι όντως, επειδή ο εγκέφαλος του Ανθρώπου λειτουργεί μόνο με το συνειδητό το 4% και το 96% είναι το υποσυνείδητο, σημαίνει ότι αυτά που προσλαμβάνουν τα αισθητήρια μας, επειδή όλα είναι εγγραφές, εγγράφονται στο υποσυνείδητο.

Δεν είναι παράξενο, όταν μπούμε σε μια αίθουσα, αποτυπώνεται όλη η πλήρης εικόνα με λεπτομέρειες στον εγκέφαλο μας. Το θέμα είναι ότι το Συνειδητό, το οποίο μπορούμε να ενεργοποιήσουμε, είναι ένα πολύ μικρό κομμάτι. Δηλαδή, είναι σαν ένας ψύλλος πάνω σε έναν ελέφαντα.

Με την εργασία της εκγύμνασης του νου μας, το συνειδητό μεγαλώνει σε μερίδιο. Αυξάνει το μερίδιο του και έτσι μπαίνουμε συνειδητά μέσα στο περιβάλλον μας και το αναγνωρίζουμε συνειδητά, γιατί το υποσυνείδητο λειτουργεί με το δικό του τρόπο που δεν μπορούμε να το ελέγξουμε.

Έχει σημασία όμως ότι, όταν το συνειδητό έρχεται σε σύγκρουση με το υποσυνείδητο, τότε το υποσυνείδητο εξαφανίζεται. Δεν έχει την δύναμη να επιβληθεί στο συνειδητό. Η προσπάθεια μας μέσω της εκγύμνασης του Νου μας, είναι να αυξήσουμε το συνειδησιακό μας κομμάτι, το οποίο ουσιαστικά είναι δίπλα σε αυτό που μπορούμε να καταλάβουμε, όχι ασυνείδητα, αλλά συνειδητά.

Είναι λοιπόν αυτό που πρέπει να ξέρουμε και πρέπει πραγματικά να το γυμνάζουμε είναι ο εγκέφαλος μας, ο οποίος μέσα από την γνωσιακή υπεροχή και την ικανότητα που έχει να αντιλαμβάνεται το περιβάλλον, μπορεί πραγματικά να φτάσει σε τεράστια επίπεδα, ακόμα και σε αυτό το περιβάλλον, παρά τις συχνότητες που μας ρίχνουν και κτυπούν το υποσυνείδητο και ναρκώνουν τον άνθρωπο.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΟ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΖΟΜΠΙ… Ο ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΚΟΣ ΥΠΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ…

Πραγματικά, ο Άνθρωπος σήμερα είναι σαν ζόμπι. Είναι πολλές αυτές οι μελέτες που έχουν γίνει και οι Άνθρωποι που ασχολούνται με την Κοινωνολογία εκπλήσσονται το πώς έχουν περάσει τόσο σκληρά μέτρα και έχει απαξιωθεί τόσο πολύ η ζωή μας και δεν υπάρχει αντίδραση. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Παλιά, όταν γινόταν κάτι, ξεσηκωνόταν ο κόσμος και ξήλωναν πεζοδρόμια.

Σήμερα, περνάνε τα χείριστα μέτρα κι ο κόσμος είναι εν υπνώσει, γιατί πραγματικά επεμβαίνουν στο υποσυνείδητο και χρησιμοποιούν αυτές τις συνθήκες για να μην λειτουργεί ο εγκέφαλος.

Όταν δεν λειτουργεί ο εγκέφαλος σημαίνει ότι δεν υπάρχει νοητική διεργασία κι αυτό σημαίνει ότι είσαι υπό του νοός, που σημαίνει «ΎΠΝΟΣ». Όταν λοιπόν έλεγαν οι δικοί μας ότι ο «Ύπνος είναι αδερφός του Θανάτου, εννοούσαν ότι ο ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΚΟΣ ΥΠΝΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΗΘΗ, ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΗΘΑΡΓΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΝΑΣ ΘΑΝΑΤΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΖΕΙ ΤΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΘΑΝΑΤΟ ΓΙΑΤΙ ΚΙ Ο ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΦΥΣΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΦΟΣΟΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΕΣΗ, ΣΤΗΝ ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΘΕΣΗ ΚΑΙ ΑΠΛΑ ΖΕΙ! ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙ ΣΑΝ ΠΟΛΙΤΗΣ, ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΟΝ, ΣΑΝ ΝΟΗΜΟΝ ΟΝ!

Γ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ: Πολύ σωστά, ο Άνθρωπος υπάρχει, δεν ζει! Καιρός λοιπόν να ξεσηκωθούμε, να αφυπνιστούμε και αυτό μπορεί να γίνει μόνο από ένα μονοπάτι. ΓΝΩΘΙ Σ’ΕΑΥΤΟΝ!

Β. ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ: Και όλο το Αξιακό μας!

Γ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ: Ναι, αλλά το ΓΝΩΘΙ Σ’ΕΑΥΤΟΝ δεν είναι τυχαίο  που είναι η πρώτη εντολή από τις Δελφικές Εντολές. Αν δεν καταφέρουμε να παραμείνουμε ξύπνιοι τουλάχιστον, θα περιπέσουμε και εμείς σε αυτή την κατάσταση.

Β. ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ: Ναι, το θέμα όμως είναι να ξυπνήσουμε πρώτα και μετά να παραμείνουμε ξύπνιοι! Οπότε αυτό που πρέπει να κάνουμε για τους ανθρώπους είναι να τους βγάλουμε από τον Ύπνο και μετά, να τους κρατήσουμε μακρυά από τον Ύπνο και τον εαυτό μας!

ΝΟΗΣΗ ΕΧΕΙ ΜΟΝΟ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΘΕΟΙ-ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ ΤΟΥ

ΤΑ ΔΟΓΜΑΤΑ-ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΚΙ Ο,ΤΙ ΠΡΟΑΓΕΤΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΚΡΑΤΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΤΗΝ ΛΗΘΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ…

Γ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ: Οπωσδήποτε και θα μπορούσα να πω να δώσουμε λίγο παραπάνω προσοχή στους ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥΣ! Όπως είχες πει πάλι, δεν είναι επικλήσεις, είναι Συντονισμοί.

Β. ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ: Συντονιζόμαστε! Συνειδησιακά, όλοι οι άνθρωποι είναι πεθαμένοι. Για δες τους πώς συμπεριφέρονται! Δες τους πώς μπορούν να κρατιούνται στην ζωή για να μην αυτοκτονήσουν. Καταφεύγουν σε ο,τιδήποτε βρουν μπροστά τους. Οι πιο πολλοί χρησιμοποιούν ψυχοφάρμακα για να βρίσκονται σε συνειδησιακή καταστολή.

Όλα τα δόγματα ουσιαστικά έχουν λειτουργήσει ώστε ο Άνθρωπος να είναι πραγματικά σε ένα Συνειδησιακό θάνατο, γιατί όταν βγάζεις τον Άνθρωπο από την θέση που είναι δημιουργημένος για να έχει και τον βάζεις να είναι σε μια θέση να είναι Ζώον, που είναι Ά-λογο Ον κι όχι Νοήμων, ουσιαστικά έχει φύγει από την οντολογική του θέση και δεν υπάρχει ως Άνθρωπος. Υπάρχει ως Ζώο, ως Έμβιο Ον –για να μην το πω ζώο- το οποίο όμως έχει χάσει την οντολογική του θέση.

Ο Άνθρωπος είναι κάτι ξεχωριστό. Ο Άνθρωπος έχει Νου και Νόηση και είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του Πλάτωνα, ο οποίος έγραψε ότι «Νου έδωσε ο Δίας μόνο στους Θεούς και στους Ανθρώπους».

Πραγματικά, Νόηση έχει μόνο ο Άνθρωπος και αυτή την Νόηση την έχουν οι Θεοί –Δημιουργοί. ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΥΨΗΛΗ Η ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ- και είναι πολύ δύσκολο να το δώσουμε να το καταλάβουν σήμερα οι Συνέλληνες μας, γιατί πραγματικά βρίσκονται σε έναν πολύ βαθύ λήθαργο.

Είναι πολύ βαθειά η νάρκωση που έχουν υποστεί και είναι τεράστια τόσα χρόνια. Σε αυτή την νάρκωση έχουν πρωτοστατήσει οι θρησκείες και τα δόγματα και μετά, όλες αυτές οι ανατολικές δοξασίες που ουσιαστικά απονευρώνουν τελείως τον άνθρωπο και τον κάνουν να μην αισθάνεται. Δεν φτάνει δηλαδή που δεν καταλαβαίνει, δεν φτάνει που δεν κατανοεί, αλλά τον κάνουν για να μην αισθάνεται.

Ουσιαστικά, είναι ο,τιδήποτε προάγεται από αυτό το κατεστημένο και αυτό το οποίο βγάζουν στα ΜΜΕ από τα ψυχαγωγικά τους προγράμματα, από τις τηλεοράσεις και τον κινηματογράφο.

Φυσικά, όλα αυτά λειτουργούν για να βρίσκεται ο Άνθρωπος σε μια Ύπνωση, για να έχει πρότυπα που δεν προάγουν την Ανθρώπινη Ύπαρξη, αλλά μια ζωώδη ύπαρξη που δεν έχει σχέση με τον άνθρωπο. Αυτό έχει επιταχυνθεί τον τελευταίο καιρό, γιατί τα τρόφιμα που δίνουν στους ανθρώπους είναι γεμάτα Ε που άλλα είναι υποτίθεται χρωστικά, άλλα είναι γευστικά ή συντηρητικά. Όλα αυτά ουσιαστικά επεμβαίνουν στον Άνθρωπο με ένα πολύ άσχημο τρόπο.

Είναι το Νερό, το οποίο εμπλουτίζουν με χλώριο και φθόριο και συχνότητες για να δημιουργούν αυτά τα άλατα που νεκρώνουν την υπόφυση και την επίφυση. Είναι πολλή η δουλειά που έχει γίνει εναντίον των ανθρώπων. Τώρα, έχουν αυτές τις συχνότητες των υποήχων που έχουν γεμίσει το περιβάλλον και πραγματικά κάνουν αυτές τις εκχαράξεις στο υποσυνείδητο, κρατάνε τον άνθρωπο σε βαθύ λήθαργο. Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΑΣ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΑΦΥΠΝΙΣΗΣ.

ΟΤΑΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΡΧΙΣΕΙ ΚΑΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΤΟΝ ΝΟΥ ΤΟΥ, ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ..

Όλα αυτά εξαφανίζονται τελείως όταν ο Άνθρωπος καταλάβει ποιος είναι! Αν καταλάβει ποιος είναι κι αρχίσει την Νοητική του λειτουργία, τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει αυτή του την διαδικασία. Δεν μπορεί να μπει τίποτα μπροστά του, γιατί ο Άνθρωπος αρχίζει να χρησιμοποιεί τον Νου του. Νους είναι ο δημιουργός των πάντων. Τα πάντα έχουν δημιουργηθεί από τον Νου, από τον τεράστιο ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΟ ΑΥΘΥΠΑΡΚΤΟ ΝΟΥ. Τον Νου, ο οποίος ουσιαστικά είναι η αιτία των πάντων, που έχει μια τεράστια ΝΟΗΣΗ, γιατί το ΝΟΗΤΟΝ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΝΟΗΣΗ, είναι κάτι ΟΜΟΟΥΣΙΟΝ, ΠΟΥ ΕΘΕΣΕ ΤΗΝ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ ΤΗΣ ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑΣ, ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΟΡΙΣΤΗΚΕ ΜΕ ΟΡΚΟΥΣ ΓΙΑΤΙ  Ο ΝΟΥΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΠΛΑΙΣΙΟ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ  ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΛΕΜΕ ΟΤΙ ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΙΤΙΑ ΟΡΚΩΝ-ΝΟΜΩΝ.

ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΟΡΚΟΙ ΝΟΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΡΑΣΤΙΟΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΣΗΜΕΡΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΚΑΙ Ο,ΤΙΔΗΠΟΤΕ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΑΝ ΕΚΔΗΛΟΥΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑ.

ΑΥΤΟΣ ΛΟΙΠΟΝ Ο ΝΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ, ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ, ΕΙΝΑΙ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ. ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΟΙ ΚΑΤΑ ΕΝΑ ΜΕΡΙΣΤΟΝ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΝΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΕΙΜΑΣΤΕ ΝΟΗΜΟΝΤΑ ΟΝΤΑ. ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΝΟΥ. ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΟΛΥ ΔΥΝΑΤΟΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΜΑΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΙΚΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΤΟΝ ΝΟΥ. ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ!

Είναι λοιπόν ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑΚΟ, όταν ο Άνθρωπος χρησιμοποιεί τον Νου του και πάρει την ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΩΣ ΝΟΗΜΟΝ ΟΝ, να μην υπάρχει καμία δύναμη να σταματήσει αυτό που θέλει ο Άνθρωπος.

Η κατάθλιψη είναι ένα φαινόμενο της εποχής μας, γιατί ο Άνθρωπος ακριβώς έχει φύγει από την θέση του και βρίσκεται σε ένα περιβάλλον που δεν είναι το γνωσιακό του, είναι εκτός της ύπαρξης τους, για αυτό φεύγει τελείως από το αίσθημα του, το συναίσθημα του και την νόηση του, από τα πάντα. Ουσιαστικά, δεν ξέρει ποιος είναι, δεν ξέρει που πάει, δεν ξέρει για ποιον σκοπό υπάρχει! Είναι σε μια πλήρη σύγχυση. Είναι ένα φαινόμενο πραγματικά, που είναι παράγωγο της λήθης που ο Άνθρωπος έχει μπει.

Η Επικοινωνία είναι κάτι που είναι απαραίτητο σε εμάς, που διεξάγουμε αυτόν τον αγώνα κι αυτό που αναζητούμε και επιζητούμε από την Κοινωνία με την οποία ερχόμαστε σε επαφή για Ενημέρωση! Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ είναι ακριβώς αυτό! Είναι μια συμμετοχή στα Κοινά, στον Κοινό Νου και Κοινή Λογική για να μπορέσουμε να βοηθήσουμε τους ανθρώπους να βρουν την Υπαρξιακή τους Θέση.

Απομαγνητοφώνηση: Έλενα Αλεξίου

ΟΜΑΔΑ ΜΝΗΜΟΣΥΝΗ

Πηγή

Η βιταμίνη D απαραίτητη για την υγεία του μυαλού και για βελτιωμένη νόηση

Μία μελέτη που πραγματοποιήθηκε από το πανεπιστήμιο του Manchester αναφέρει ότι τα επαρκή επίπεδα βιταμίνης D που αφθονούν στο άμεσο ηλιακό φως, βοηθούν στη διατήρηση της υγείας του νου και της λειτουργίας του εγκεφάλου. Ερευνητές εξέτασαν πάνω από 3000 ευρωπαίους άνδρες μεταξύ 40 και 79 ετών και διαπίστωσαν ότι όσοι είχαν υψηλά επίπεδα βιταμίνης, ξεπέρασαν τις δοκιμές επεξεργασίας πληροφοριών μνήμης.

Ο Dr. Iain Lange που πραγματοποίησε παρόμοια έρευνα, προειδοποιεί ότι η κακή διατροφή σε γενικές γραμμές (όχι απαραίτητα η έλλειψη βιταμίνης D) θα μπορούσε να ευθύνεται για την κακή πνευματική απόδοση. Ακόμα κι έτσι, παραδέχεται ότι τα στοιχεία για την βιταμίνη D αυξάνονται και ότι μπορεί να διασφαλίσει τα εγκεφαλικά κύτταρα και τα σηματοδοτικά μονοπάτια του εγκεφάλου.

Η ανεπάρκεια βιταμίνης D έχει επιπτώσεις στην υγεία και στο νου

Η ανεπάρκεια βιταμίνης D συνδέεται με ραχίτιδα στα παιδιά, αδύναμα οστά σε ηλικιωμένους, κακή υγεία του νου, καρδιακές παθήσεις , διαβήτη και καρκίνο. Επίσης το 2010 αναφέρθηκε ότι ευνοείται και η νόσος πάρκινσον , μία νευρολογική διαταραχή που σχετίζεται με γνωστική εξασθένηση.

Πολλές μελέτες τα τελευταία χρόνια αναφέρουν ότι τα ζώα βιώνουν την πρόωρη γήρανση, καθυστέρηση ανάπτυξης, οστεοπόρωση, αρτηριοσκλήρωση, ανοσολογική ανεπάρκεια, ατροφία οργάνων και δέρματος και σύντομη διάρκεια ζωής λόγω των χαμηλών επιπέδων της βιταμίνης D.

Παρά τις ολοένα αυξανόμενες αποδείξεις, οι ερευνητές δεν κάνουν λόγο για την υψηλή χρησιμότητα της βιταμίνης D.

Συσχετισμός με ορμόνες

Μερικοί λένε ότι η βιταμίνη D μπορεί να προκαλέσει μία ώθηση στην προστατευτική ορμονική δραστηριότητα του εγκεφάλου, αν και μόνο έρευνες σε ζώα και όχι σε ανθρώπους μπορούν να υποστηρίξουν αυτή τη θεωρία. Άλλοι υποστηρίζουν ότι η βιταμίνη D χτίζει ένα υπερδραστήριο ανοσοποιητικό σύστημα και κάποιοι άλλοι ότι διαθέτει την ικανότητα να τονώνει τα επίπεδα αντιοξειδωτικών αποτοξινώνοντας τον εγκέφαλο.

naturalsociety / Μετάφραση Επιστημονικός

Οι «υπεράνθρωπες» εγκεφαλικές ικανότητες και το σύστημα γνώσης των αρχαίων Ελλήνων

Ξεφυλλίζοντας τις σύγχρονες ανατυπώσεις κειμένων των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, τα λιγοστά και αποσπασματικά «απομεινάρια» ενός ολόκληρου κόσμου και ενός σώματος γνώσης -που μας πληγώνει να σκεφτόμαστε ότι κάποτε ήταν ενιαίο- δεν είναι λίγες οι φορές που νιώθουμε τη σκέψη μας να «μουδιάζει»… Αν αποτολμούσαμε να εξετάσουμε συνολικά τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, η κυρίαρχη διαπίστωση στην οποία θα καταλήγαμε, θα ήταν ότι πρόκειται για ένα δημιούργημα πνευματικά ανώτερο, την αντανάκλαση της συλλογικής σκέψης πολ λών ξεχωριστών διανοιών, οι οποίες για κάποιο «άγνωστο» λόγο, συνυπήρξαν στον συγκε κριμένο χώρο και χρόνο.

Τότε, όμως, θα οδηγούμασταν σε ένα άλλο, εξίσου αφοπλιστικό ερώτημα, ποιοι δηλαδή ήταν οι ιδιαίτεροι εκείνοι παράγοντες, οι οποίοι συνέτειναν στη σχεδόν ταυτόχρονη, ενσάρκωση, όλων αυτών των ανώτερων διανοιών στον ελληνικό χώρο; Κάποιοι εικάζουν ότι ήταν η γλώσσα. (Ή και το καθεστώς δημοκρατίας που επικρατούσε) Ίσως πάλι όχι. Ή τουλάχιστον όχι μόνο.

Γιατί υπάρχουν πργματικά πολλές ενδείξεις ότι οι εκπληκτικές -σχεδόν υπεράνθρωπες- αυτές εγκεφαλικές ικανότητες των δημιουργών του ελληνικού πολιτισμού, καλλιεργούνταν κατά τη μακρινή αρχαιότητα, και μάλιστα σύμ φωνα με μία πολύ συγκεκριμένη μέθοδο, η οποία μεταγενέστερα επικράτησε να αναφέρεται ως Μνημονική Τέχνη. Δεν αποκλείεται, επίσης, και η ίδια η μαθηματικά δομημένη, «μνημονική» ελληνική γλώσσα, να αποτελεί, όπως θα δούμε και στη συνέχεια, απλή προέκταση των ανώτερων διανοητικών ικανοτήτων που καλλιεργούνταν μέσω της μακροχρόνιας και επίμονης εξάσκησης του νου, στο προαιώνιο αυτό σύστημα γνώσης.

Την Τέχνη της Μνήμης, της οποίας τα ίχνη χάνονται στις «σκοτεινές» εποχές πολύ πριν από τα ομηρικά χρόνια, τη συναντάμε σε συχνές αναφορές σε ολόκληρη την κλασική και ελληνιστική αρχαιότητα, ενώ αργότερα την παρακολουθούμε να διαδίδεται και στο λατινικό χώρο, όπου και προσωρινά ατονεί ιδίως μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού και τη γενικότερη πνευματική «παρακμή» της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας), για να αναβιώσει αρκετούς αιώνες αργότερα, την εποχή του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης.

Η παρατήρηση ότι όλες οι αναφορές της αρχαίας ελληνικής γραμματείας στην Τέχνη της Μνήμης είναι σχετικά σύντομες, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η εξάσκηση της στα αρχαία χρόνια ήταν σε τέτοιο βαθμό διαδεδομένη, ώστε να θεωρείται «περιττή» μια πιο λεπτομερειακή αναφορά σε αυτήν (σε αντίθεση π.χ. με τα μαθηματικά). Το γεγονός δε ότι η εξάσκηση της δεν ανακόπηκε μετά τη διάδοση της γραφής (ούτε καν μετά την ανακάλυψη της τυπογραφίας, κατά τα πρώι μα χρόνια της Αναγέννησης), μας κάνει να «υποψιαζόμαστε» ότι πρόκειται για πολλά παραπάνω από ό,τι η ονομασία «Μνημονική Τέχνη» αφήνει να εννοηθεί…

Πρόκειται για μια μέθοδο «εσωτερικής γραφής» -«αποτύπωσης», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Αριστοτέλης «των εννοιών με τη μορφή εικόνων στις κέρινες πλά κες της ψυχης»(!)- η οποία επι τρέπει στον ασκούμενο την ανάκληση κάθε είδους πληροφορίας, σαν να ξεφυλλίζει τις σελίδες ενός βιβλίου.
Αυτή η σχολαστική οργάνωση και ταξινό μηση των ιδεών, των εννοιών και των πληρο φοριών στον ανθρώπινο νου με την, μη δεσμευτική για τη σκέψη, μορφή των εικό νων, επιτρέπει την αλληλεπίδραση και το συσχετισμό τους σε ένα επίπεδο κατά πολύ βαθύτερο από αυτό της συνηθισμένης σκέψης.

Με αυτόν τον τρόπο, διευκολύνεται η παραγωγή πρωτότυπων ιδεών, οι οποίες φαίνονται να προέρχονται από «έμπνευση», καθώς το λογικό μέρος του νου (που λειτουργεί με το λόγο), δεν παρεμβάλλεται στη νοητική διαδικασία, επιτρέποντας ενδεχομένως στην ανθρώπινη διάνοια να συντονιστεί σε κάποιες συχνότητες, κατά τις οποίες γίνεται εφικτή η αλληλεπίδραση της με κάποιο είδος «μορφογενετικού πεδίου» συμπαντικής γνώσης!

Η ξεχασμένη τέχνη της ελληνικής αρχαιότητας

Άρρηκτα δεμένη με κάθε ρητορική μάθηση αλλά και με την (προφορική) διάδοση της Μυθολογίας και της Ιστορίας (πολλές φορές έμμετρα!), μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι η καλλιέργεια της μνημοτεχνικής γνώρισε ευρύτατη διάδοση σε ολόκληρο τον ελλαδικό (καθώς και τον αιγυπτιακό) χώρο, πολλούς αιώνες πριν την ανακάλυψη οποιουδή ποτε είδους γραφής! Μνήμες από τις μακρινές εκείνες εποχές της αρχαιότητας μας μεταφέρει ο Πλάτωνας στο διάλογο «Φαιδρός», όπου με έκπληξη παρατηρούμε τον θρυλικό για τη σοφία του βασιλέα των αιγυ πτιακών Θηβών, Θαμού – Άμμωνα, να επι-πλήττει το θεό Θεού για την ανακάλυψη της γραφής, λέγοντας του τα εξής: «Και τώρα εσύ, που είσαι ο πατέρας των γραμμάτων, οδηγήθηκες από την συμπάθεια σον (προς τους ανθρώπους) να τους αποδώσεις μια ικανότητα αντίθετη από εκείνη την οποία πραγματικά κατέχουν. Γιατί αυτή η εφεύρεση (η γραφή) θα προκαλέσει τη λήθη στα μυαλά όσων μάθουν να την εξα σκούν, επειδή δεν θα καλλιεργούν πλέον τη μνήμη τους! Η εμπιστοσύνη τους στη γραφή -η οποία θα προέρχεται πλέον από εξω τερικούς χαρακτήρες, που δεν αποτελούν μέρος των εαυτών τους (δεν θα αποτελεί δηλαδή μέρος της ψυχής τους, κατά τον Πλάτωνα)- θα αποθαρρύνει τη χρήση της ίδιας της μνήμης τους μέσα τους. Ανακάλυψες το φάρμακο όχι της μνήμης, αλλά της υπενθύμισης. Και προσφέρεις στους μαθητές σου την επίφαση της σοφίας, όχι την αληθινή σοφία, γιατί θα διαβάζουν πολλά πράγματα χωρίς στοτέλη στην Τέχνη της Μνήμης, γίνεται σαφής διάκριση μεταξύ μνήμης, υπενθύμισης και ανάμνησης, με την ανάκληση των πληροφοριών να αποτελεί τη συνειδητή προσπάθεια κάποιου να «βρει το δρόμο του ανάμεσα στα περιεχόμενα της μνήμης του». Αυτό καθίσταται δυνατό με τη βοή θεια δύο βασικών -συμπληρωματικών μετα ξύ τους- νοητικών αρχών, του συνειρμού (χτίζουμε τις νέες γνώσεις πάνω στις παλιές) και της ακολουθίας (της αλληλένδετης δηλαδή σειράς κατά την οποία αποτυπώνο νται οι εικόνες στη νόηση).

Γενικά, θα λέγαμε ότι οι απόψεις του Αρι στοτέλη για τις διαδικασίες μνήμης και ανά μνησης είναι σύμφωνες με τις αρχές μάθη σης, όπως τις εκφράζει στο «περί Ψυχής». Η προερχόμενη από τις αισθήσεις αντίληψη, μετατρέπεται από τη φαντασία σε εικόνες, οι οποίες «τροφοδοτούν» τις νοητικές λειτουργίες.

Η άποψη αυτή, με τη φαντασία να παί ζει δηλαδή το ρόλο «διαμεσολαβητή» ανάμε σα στην αντίληψη και τη σκέψη, σε συνδυα σμό με το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει ο Αριστοτέλης, ότι δηλαδή «είναι αδύνατο για την ψυχή να σκεφτεί χωρίς την ύπαρξη κάποι ας νοητής εικόνας», φαίνεται να είναι απόλυ τα σύμφωνη και να αιτιολογεί την επιλογή (μνημονικών) εικόνων και τόπων κατά την εξάσκηση της μνημονικής τέχνης της αρχαι ότητας. «Μπορούμε να σκεφτούμε όποτε επιλέ ξουμε», παρατηρεί ο σοφός δάσκαλος της αρχαιότητας, «επειδή είναι δυνατό να επανα φέρουμε τα πράγματα στο μυαλό μας, ακριβώς όπως εκείνοι που ασκούν τη μνημοτεχνική, κατασκευάζουν εικόνες»…

Η πλατωνική «ανάμνηση της ψυχής»

Αν η μνήμη αποτελεί για τον Αριστοτέλη φυσική νοητική διαδικασία, για τον Πλάτω να δεν είναι παρά ανάμνηση της ψυχής από τον Κόσμο των Ιδεών. Ξεπερνώντας, ωστόσο, την «επιφανειακή» αυτή διαφορά, μπορούμε εύκολα να διαπιστώσουμε ότι οι απόψεις του Πλάτωνα συμπληρώνουν αυτές του Αριστοτέλη, επιτρέποντας μας να ανα συνθέσουμε μια σχετικά ολοκληρωμένη εικόνα για τη μνημονική τέχνη στην ελληνι κή αρχαιότητα, της οποίας και οι δύο ήταν μέτοχοι.

Στο Θεαίτητο βρίσκουμε το Σωκράτη να χρησιμοποιεί για την ψυχή την ίδια παρο μοίωση, ότι δηλαδή αυτή αποτελείται από ένα υλικό σαν κερί, στο οποίο οι ιδέες αποτυ πώνονται με τη μορφή εικόνων και αποτελεί το δώρο της Μνημοσύνης, της μητέρας των Μουσών, στους ανθρώπους. Στο διάλογο Φαίδων αναπτύσσεται η θεωρία ότι, καθώς είναι αδύνατο να αντιληφθούμε κάτι το οποίο δεν έχει καμία σχέση με εμάς, αναγκα στικά κάθε μάθηση/γνώση είναι έμφυτη στην ψυχή μας. Αντιλαμβανόμαστε π.χ. το δίκαιο ή το άδικο, επειδή η ψυχή μας είναι εξοικειωμένη με την έννοια της δικαιοσύνης από την προηγούμενη ύπαρξη της στον Κόσμο των Ιδεών, πριν ενσαρκωθεί στο σώμα μας. Στον «Φαίδρο», όπου ο Πλάτων εκθέτει την άποψη ότι η ρητορική τέχνη πρέπει να υπηρετεί μόνο την αλήθεια, επικρίνοντας τους σοφιστές, γίνεται φανερό ότι θεωρεί «βλάσφημη» τη χρήση της μνημοτεχνικής (ως μέρος της διδασκαλίας της ρητορικής τέχνης), για την εξυπηρέτηση των ψευ δών συμπερασμάτων των σοφιστών.

Μπορεί στο έργο του Πλάτωνα να μη βρί σκουμε κάποια συγκεκριμένη περιγραφή των αρχών της μνημονικής τέχνης, οι ιδέες του όμως φαίνονται να είναι διαποτισμένες με αυτήν, εκφράζοντας όλη την αισιοδοξία και τη βεβαιότητα ότι η σοφία βρίσκεται ήδη μέσα μας και το μόνο που έχουμε να κάνουμε, είναι να την αφουγκραστούμε προ σεκτικά. Ας μην ξεχνάμε επίσης, ότι στον Πλάτωνα χρωστάμε και την πολύτιμη διά σωση της ανάμνησης ότι η Τέχνη της Μνή μης, η «εσωτερική» δηλαδή γραφή των πλη ροφοριών, προϋπήρξε της κανονικής γρα φής. Άλλωστε, οι πλατωνικές Ιδέες ήταν που (όπως θα δούμε και στη συνέχεια) ενέπνευ σαν την «αναβίωση» της Τέχνης της Μνήμης στις περιόδους του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης.

Μία ανεκτίμητη πηγή από τη λατινική γραμματεία:

τα «χαμένα» κομμάτια του παζλ

Την περίοδο 86-82 π.Χ., κάποιος άγνωστος καθηγητής της ρητορικής τέχνης στη Ρώμη, ολοκλήρωνε για τους μαθητές του μια πραγματεία, η οποία έμελλε να μείνει στην Ιστορία με το όνομα του προσώπου στο οποίο αφιερωνόταν, κάποιον (επίσης άγνωστο) Ερέννιο (Ad Herennium). Η αξία του συγκε κριμένου έργου, είναι για τους σύγχρονους ερευνητές της Τέχνης της Μνήμης πραγμα τικά ανεκτίμητη, καθώς πρόκειται ουσιαστι κά για τη μοναδική σχετικά ολοκληρωμέ νη πηγή, αναφορικά με το προαιώνιο αυτό σύστημα γνώσης, η οποία ευτυχήσα με να φτάσει ακέραιη ως τις μέρες μας από τον αρχαίο κόσμο.

«Υπάρχουν δύο είδη μνήμης», αναφέρει ο ανώνυμος συγγραφέας σε αυστηρά ακαδημαϊκό ύφος και ύστερα από εκτενή ανάλυση των μερών της ρητορικής τέχνης, «η φυσική και η τεχνητή. Η φυσική μνήμη, είναι εκείνη η οποία χαράσσεται στο νου μας ταυτόχρονα με τη σκέψη. Η τεχνητή μνήμη ενδυναμώνεται και στερεοποιείται με την εκπαίδευση». Στη συνέχεια, ο ανώνυμος συγγραφέας παραθέτει πλήθος παντελώς άγνωστων στην εποχή μας ελληνικών πηγών για τη διδασκαλία της μνημοτεχνικής, προτού επανέλθει στην περι γραφή της τεχνητής μνήμης, αναφέροντας, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Η τεχνητή μνήμη απαρτίζεται από τόπους και εικόνες. Ως (μνημονικός) τόπος (locus), θεωρείται ένα μέρος (όπως π.χ. ένα κτίριο), το οποίο μπορεί εύκολα να αποτυπωθεί στη μνήμη, ενώ οι (μνημονικές) εικόνες (imagines) απαρτίζονται από μορ φές, σύμβολα ή αγάλματα των εννοιών που θέλουμε να απομνημονεύσουμε»! Παρατηρού με ότι σήμερα θα μπορούσαμε να αντιστοιχί σουμε αυτούς τους τόπους με τους «virtual τόπους» ή τις τοποθεσίες/φακέλλους ενός κυβερνοχώρου.

Η Τέχνη της Μνήμης παρουσιάζεται και εδώ ως μια μέθοδος εσωτερικής γραφής, της οποίας οι ασκητές «καταγράφουν» νοητικά ό,τι τους υπαγορεύεται και είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμοι να το «διαβάσουν» από τη μνήμη τους. «Γιατί οι «τόποι» είναι σαν τις κέρινες πλάκες ή τους παπύρους, οι εικόνες είναι σαν τα γράμματα, η οργάνωση και η διά ταξη των εικόνων είναι σαν το κείμενο και η παράδοση (του κειμένου) είναι σαν την ανά γνωση» !

Οι μαθητευόμενοι στην Τέχνη της Μνή μης καλούνται να δείξουν ιδιαίτερη προσοχή στην επιλογή των «τόπων». Πρέπει να εφο διάσουν τη μνήμη τους με μεγάλο αριθμό τέτοιων τόπων, έτσι ώστε να μπορούν να συγκρατούν μεγάλο όγκο πληροφοριών. Οι τόποι αυτοί (οι οποίοι μπορούν να είναι και φανταστικοί, δηλαδή, να μην είναι αναπαρα στάσεις υπαρκτών χώρων) πρέπει να αποτυ πωθούν στη σκέψη των ασκούμενων με κάθε λεπτομέρεια, να είναι επαρκώς φωτισμένοι (ώστε όλες οι εικόνες να είναι «ευανάγνωστες»), να είναι ευρύχωροι αλλά σαφώς οριοθετημένοι (ώστε να μπορούν να τοποθετηθούν σε αυτούς πλήθος μνημονικών αντικειμένων) και φυσικά να είναι συνδεδεμένοι μεταξύ τους, αποτελώντας ένα ενιαίο σύνολο (ώστε οι μαθητευόμενοι της μνημονικής τέχνης να μπορούν να μετακινηθούν άνετα σε αυτούς προς όποια κατεύθυνση επιθυμούν).

———————————————————————————–

Πόσο παλαιά είναι η Τέχνη της Μνήμης;
Μερικές σκέψεις για τη χρονολόγηση της μεθόδου

Το «πολύτιμο» κείμενο Ad Herennium φαίνεται να βάζει τα
πράγματα σε μια σειρά, όσον αφορά την αναζήτηση των αρχών της «χαμένης» Τέχνης της Μνήμης. Όμως οι «εκπλήξεις» από το «Ad Herennium» δεν σταματούν στα όσα ήδη αναφέραμε. Στη συνοπτική του αναφορά στη «μνήμη των λέξεων», ο ανώνυμος ρητοροδιδάσκαλος,προβαίνει στο ακόλουθο σχόλιο:

«Γνωρίζω ότι οι περισσότεροι από τους Έλληνες, οι οποίοι έχουν γράψει αναφορικά με τη Μνήμη, ακολούθησαν την οδό της παράθεσης εικόνων που ανταποκρίνονται σε πολλές λέξεις (έννοιες-verba), έτσι ώστε όσοι θα επιθυμούσαν να απομνημο νεύσουν αυτές τις εικόνες, θα τις είχαν έτοιμες χωρίς να κοπιάζουν στην αναζήτηση τους».

Θα ήταν αδύνατο να αφήσουμε την απίστευτη αυτή παρατήρη ση ασχολίαστη. Κάπως έτσι, ή μάλλον, ακριβώς έτσι, δεν ήταν και οι πρώτες μορφές γραφής; Συγκεκριμένες εικονομορφικές συμβολικές αναπαραστάσεις (π.χ. ιερογλυφικά), οι οποίες χρη σιμοποιούνταν για να αποδώσουν πολλαπλά παρεμφερή νοήμα τα; Μήπως το συγκεκριμένο απόσπασμα επιβεβαιώνει τον «μύθο» του Πλάτωνα για την προΰπαρξη μιας «εσωτερικής», μνημονικής γραφής στην ψυχή των ανθρώπων, την οποία διαδέ χτηκε η γραφή που όλοι γνωρίζουμε;

Ας ξαναδιαβάσουμε το απόσπασμα… Χωρίς αμφιβολία, οι εικόνες στις οποίες αναφέρεται εδώ ο συγγραφέας φαίνονται να είναι οι ίδιες αναπαραστάσεις που βρίσκουμε διάσπαρτες στον αρχαίο κόσμο (π.χ. στον αινιγματικό «δίσκο της Φαιστού» ή στις «ιερογλυφικές γραφές της Αιγύπτου, κ.α.), εξέλιξη των οποίων αποτέλεσαν και τα πρώτα είδη γραφής.
Είναι πολύ πιθανό στο συγκεκριμένο απόσπασμα να βρίσκεται η ατράνταχτη απόδειξη ότι η γραφή προήλθε από παραφθορά των συμβόλων που χρησιμοποιούνταν κατά την εξάσκηση της Τέχνης της Μνήμης, για την οποία, θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε με βεβαιότητα ότι διδασκόταν συστηματικά επί χιλιετίες πριν την ύπαρξη γραφής!

Στο τεύχος 130 (Φεβρ. 2005) το ΤΜ δημοσίευσε άρθρο, βασι σμένο στις έρευνες των Φλόρενς και Κένεθ Γουντ, το οποίο απο δείκνυε ότι ο Όμηρος περιγράφοντας τα γεγονότα του Τρωικού πολέμου, ουσιαστικά περιέγραφε τις κινήσεις των αστερισμών του ουρανού όπως φαίνεται από την Ελλάδα. Αυτό που έδειξαν οι έρευνες των Γουντ ήταν ότι οι αστρονομικές πληροφορίες που περιλαμβάνονται στο ομηρικό έπος αρχίζουν από το 8900 π.Χ., αν όχι πολύ παλαιότερα. Ήταν η εποχή κατά την οποία η εξαιρε τικά αργή περιστροφική κίνηση του άξονα της Γης (wobbling), η οποία ευθύνεται για την εναλλαγή των «ζωδιακών εποχών», επανέφερε το άστρο του Σείριου στον ελληνικό ουρανό, μετά από απουσία 7.000 περίπου ετών.

Αν έχουν δίκιο οι Γουντ, αν δηλαδή η επιστροφή του Σείριου αποδίδεται συμβολικά στο έπος με την επιστροφή του «λαμπρό τερου άστρου» -δηλαδή του Αχιλλέα- στη μάχη, τότε μια «μετριοπαθής» χρονολόγηση για την Τέχνη της Μνήμης (καθώς και για το ίδιο το ομηρικό έπος, το οποίο άλλωστε διασώθηκε μέσω αυτής), θα μας έδινε ως αφετηρία των ιστορικών πληρο φοριών που περιλαμβάνονται στο έπος, περίπου το έτος 8900 π.Χ.!

Όμως, η Ιλιάδα δεν αρχίζει με την επιστροφή του Αχιλλέα στη μάχη αλλά με τη «μήνιν» αυτού και την «αποχώρηση» του, η οποία, αν ακολουθήσουμε τη λογική, τις αποδείξεις και τα συμπεράσματα των Γουντ, πρέπει να συνέβη περίπου 7.000 χρό νια νωρίτερα, όταν το άστρο του Σείριου «αποχώρησε» και χάθηκε από το ελληνικό στερέωμα.

Είναι, λοιπόν, δυνατό η πρώτη αναφορά στην Τέχνη της Μνήμης, να ανάγεται στο 15900 περίπου π.Χ.; Αυτό δεν θα σήμαινε ότι η εσωτερική γραφή προϋπήρξε της εξωτερικής κατά τουλά χιστον 10.000 έτη; Και η συγκεκριμένη εκτίμηση, γίνεται σύμφω να με τη χρονολόγηση της πινακίδας του Δισπηλιού της Καστο ριάς (με τη μέθοδο του άνθρακα C14, η οποία ανήγαγε την έναρ ξη της γραφής στον ελληνικό χώρο στα 5260 π.Χ.), διαφορετικά, στον αριθμό αυτό θα χρειαστεί να προσθέσουμε και μερικές ακόμα χιλιάδες χρόνια…

Γιατί όχι; Εξάλλου, όπως φαίνεται και από το παραπάνω από σπασμα, η «εσωτερική γραφή» αποτελεί επίσης μορφή γραφής, και μάλιστα πολύ πιο εξελιγμένης, καθώς η καλλιέργεια της απαιτεί από τον ασκούμενο την ανάπτυξη απίστευτων εγκεφαλι κών ικανοτήτων διαλογισμού, οραματισμού, και φυσικά, μνήμης. Επίσης, δεν λείπει ούτε η βιβλιογραφία, ούτε οι αποδείξεις για την ύπαρξη της εν λόγω τέχνης…

Σκεφτείτε το λίγο… Σταματήστε για λίγα λεπτά την ανάγνωση αυτού του κειμένου και αναλογιστείτε τις ατέλειωτες ώρες δια λογισμού και συστηματοποιημένης μνημοτεχνικής εξάσκησης που θα απαιτούνταν για να σχηματίσει κάποιος τους μνημονι κούς τόπους και τις νοητές εκείνες εικόνες, ώστε να είναι σε θέση να απαγγείλει και τις 24 ραψωδίες της Ιλιάδας… Μάλιστα, πολύ περισσότερο αν οι Γουντ κάνουν λάθος, οπότε στην προ σπάθεια του αυτή ραψωδός δεν χρησιμοποιεί τα άστρα ως μνη μονικά βοηθήματα… Αναλογιστείτε τώρα το σύνολο της ελληνι κής μυθολογίας, το οποίο διαμορφώθηκε πριν από την ύπαρξη γραφής καθώς και τον πλούτο της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, η οποία αναγκαστικά, επίσης προϋπήρξε της γραπτής της αναπα ράστασης μέσω συμβόλων…

Αναμφίβολα, οι διάνοιες οι οποίες ανέπτυξαν και διατήρησαν τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας, Μυθολογίας και Ιστορίας επί χιλιετίες χωρίς την ύπαρξη γραφής, όφειλαν να είναι εξα¬σκημένες σε ένα μνημονικό σύστημα, αν όχι το ίδιο, τότε πολύ πιο εξελιγμένο, σύνθετο και απαιτητικό (όσον αφορά τη χρήση των διανοητικών τους ικανοτήτων) από αυτά της κλασικής και ρωμαϊκής περιόδου, που παρουσιάσαμε. Μήπως ένα σύστημα, το οποίο θα προϋπέθετε τη χρήση των 45.000 περίπου ορατών από τη Γη άστρων, ως μνημονικούς «τόπους»;

Στο σημείο αυτό, αξίζει να παραθέσουμε μια μικρή λεπτομέ¬ρεια, την οποία ελάχιστοι φαίνεται ότι γνωρίζουν: τα 45 (μνημο-τεχνικά;) σύμβολα που «διακοσμούν» το δίσκο της Φαιστού (περ.1600 π.Χ.) δεν είναι εγχάρακτα, αλλά έχουν «αποτυπωθεί» σε πηλό με λίθινες σφραγίδες! Η ίδια αυτή τεχνική σήμερα, δεν αποκαλείται (όχι απλά γραφή, αλλά) «τυπογραφία»;

Γίνεται πλέον ξεκάθαρο, ότι ο μοναδικός λόγος για τον οποίο οι μακρι νοί μας πρόγονοι δεν ανέπτυξαν νωρίτερα «εξωτερική» γραφή, είναι ότι, απλούστατα, δεν την είχαν ανάγκη… Δεν αποκλείεται μάλιστα, αν ποτέ καταφέρουμε να αποκρυπτογραφήσουμε τον δίσκο της Φαιστού, να αποκαλυφθεί ότι το «μυστηριώδες» περιεχόμενο του, το οποίο τόσο πολύ έχει προβληματίσει τους επιστήμονες, δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα απλό παιδικό τρα γουδάκι ή ποίημα, για τους νεαρούς μαθητευόμενους της μνημο νικής, «εσωτερικής» γραφής. Άλλωστε, οι Έλληνες (και συγκε κριμένα οι Αθηναίοι) δεν ήταν που νίκησαν τους υπερανεπτυγμέ-νους τεχνολογικά, αλλά διεφθαρμένους και αλαζόνες Άτλαντες, σύμφωνα με τον πλατωνικό «μύθο» στον «Κριτία»;

Προσπαθήστε τώρα να θυμηθείτε την -αποδεκτή ως μόνη «ορθή» από την παγκόσμια ακαδημαϊκή κοινότητα- θεωρία περί ινδοευρωπαϊκής φυλής και γλώσσας, που διδαχθήκαμε όλοι στα σχολεία και τα πανεπιστήμια (και η οποία εξακολουθεί να διδά σκεται, σχεδόν αυθαίρετα), και αποφασίστε ποια σας φαίνεται πιο πειστική…

———————————————————————————–

Ο άγνωστος εκείνος δάσκαλος της ρητορι κής και της μνήμης προτείνει επίσης να εφο διάσουμε νοητά κάθε πέμπτο τόπο με ένα χαρακτηριστικό αντικείμενο (π.χ. ένα χρυσό χέρι) και κάθε δέκατο (decimus) με τη μορφή ενός οικείου μας προσώπου, προκειμέ νου να μην κάνουμε λάθος στη σειρά σύνδε σης τους. Οι τόποι αυτοί δεν πρέπει να μοιά ζουν μεταξύ τους, καθώς ενδέχεται να τους μπερδέψουμε στη σκέψη μας.

Όσον αφορά τις εικόνες, ο συγγραφέας του «Ad Herennium», τις διακρίνει σε δύο κατηγορίες, μία για τα πράγματα (res) και μία άλλη για τις λέξεις-έννοιες (verba). Η απομνημόνευση των πραγμάτων (memoria rerum) είναι σχετικά απλή και ο ασκούμενος μπορεί να την τελειοποιήσει σύντομα και χωρίς μεγάλη δυσκολία. Αντίθετα, η απομνη μόνευση των λέξεων-εννοιών (memoria verborum), η ικανότητα δηλαδή να ανακα λούμε στη μνήμη μας (όπως οι ποιητές της αρχαιότητας) ολόκληρα κείμενα, είναι πολύ πιο σύνθετη και απαιτεί μακροχρόνια εξά σκηση, καθώς και έναν τεράστιο αριθμό μνη μονικών τόπων. Στο σημείο αυτό αξίζει να σταθούμε, καθώς η τελευταία παρατήρηση πιθανότατα εξηγεί γιατί ο Όμηρος (όπως βέβαια και οι γενιές των προκατόχων του), επέλεξε να «τοποθετήσει» μνημοτεχνικά ολό κληρο το έπος της Ιλιάδας στον τεράστιο αριθμό των αστεριών, των πλανητών και των αστερισμών του στερεώματος… (βλ. ΤΜ, τεύχ. 130)
Ολοκληρώνοντας την αναφορά μας στην ενότητα της μνήμης του «Ad Herennium», o συγγραφέας προτείνει, σε ό,τι αφορά στις εικόνες, να επιλέγονται μορφές υπερφυσι κές, αστείες ή γκροτέσκες, καθώς το μυαλό μας έχει την τάση να ξεχνά ο,τιδήποτε το συνηθισμένο.

Μερικές ακόμα αναφορές (Κικέρων, Πλούταρχος, Στράβων, Κιντιλιανός):

Η «αστρική» Μνήμη του Μητρόδωρου του Σκέψιου

Ένα άλλο, προερχόμενο επίσης από τη λατινική γραμματεία, έργο με αναφορές στη μνημονική τέχνη, είναι και το «De Oratore» του Κικέρωνα, στην εισαγωγή του οποίου βρίσκουμε τη γνωστή ιστορία με την οποία περιγράφεται η ανακάλυψη της Τέχνης της Μνήμης από τον Σιμωνίδη.

Η μικρή αναφορά που γίνεται στο έργο αυτό στις αρχές της μνημονικής τέχνης, φαίνεται να επαληθεύει πλήρως το «Ad Herennium» και γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι ο Κικέρωνας απευθύ νεται (όπως και οι κλασικοί Έλληνες συγ γραφείς) σε αναγνώστες, οι οποίοι είναι ήδη αρκετά εξοικειωμένοι με αυτές. Μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι ο ίδιος έχει γνωρίσει δύο Έλληνες με «θεϊκές ικανότητες Μνήμης» και αναφέρει δύο ονόματα: τον Χαρμάδα από την Αθήνα και τον Μητρόδωρο τον Σκέψιο, τον οποίο συνάντησε στη Μ. Ασία και εικάζει ότι τη στιγμή που γράφει το «De Oratore», βρίσκεται ακόμα εν ζωή.
Ειδικά για τον Μητρόδωρο, γνωρίζουμε από αναφορά του Πλουτάρχου, ότι είχε πρω τοστατήσει σε μια αυτονομιστική κίνηση των ελληνικών πόλεων της Μ. Ασίας από τη ρωμαϊκή κυριαρχία, ενώ ο Στράβων (στα Γεωγραφικά του, 13ος τόμος), αναφέρει ότι ακολούθησε μια πορεία από τη Φιλοσοφία στην Πολιτική για να καταλήξει στη διδα σκαλία της ρητορικής τέχνης. Ο μεγάλος γεωγράφος αναφέρει επίσης ότι ο Μητρόδω ρος είχε συγγράψει και σχετική πραγματεία (ή πραγματείες), η οποία όμως δυστυχώς δεν σώζεται σήμερα, και μας δίνει την πληροφο ρία ότι η ρητορική του δεινότητα ήταν τέτοια, ώστε άφηνε πάντα το ακροατήριο του άναυδο…

Η πιο «αινιγματική» ωστόσο πληροφορία για αυτόν τον αρχαίο Έλληνα ασκητή της μνημονικής τέχνης, έρχεται από έναν άλλο λατίνο δάσκαλο της ρητορικής, τον Κιντιλιανό (Quintilianus), ο οποίος πιθανότατα γνώριζε (όπως και ο Κικέρωνας) το έργο του Μητρόδωρου. Αναφέρει λοιπόν, ότι ο Μητρόδωρος στη μνημονική του τέχνη χρησιμοποι ούσε «360 μνημονικούς τόπους στα δώδε κα ζώδια, μέσα από τα οποία διέρχεται ο Ήλιος».
Αναμφίβολα, πρόκειται για μία αρχαία μαρτυρία η οποία επιβεβαιώνει ότι η Τέχνη της Μνήμης στην αρχαιότητα συνδεόταν με τη μελέτη των άστρων και τη χρήση τους ως μνημονικούς τόπους. Μήπως λοιπόν το μνημονικό σύστημα στο οποίο είχε εξασκηθεί ο Μητρόδωρος ήταν το ίδιο (ή έστω παρεμφερές) με αυτό του Ομήρου; Εκτός αυτού, στην αναφορά αυτή ίσως να κρύβεται και η εξήγηση στο ερώτημα γιατί οι περισσότεροι από τους μεταγενέστερους στοχαστές του Μεσαίωνα και της Αναγέννη σης επέλεξαν επίσης να χρησιμοποιήσουν τις 360 μοίρες του ζωδιακού κύκλου, σε μια προ σπάθεια αναδημιουργίας των αρχαίων ελλη νικών μνημονικών συστημάτων…

Η Τέχνη της Μνήμης στο Μεσαίωνα και την Αναγέννηση: αναζητώντας την αρχαία γνώση

Τα «σκοτεινά» χρόνια που ακολούθησαν την πτώση της Ρώμης, η γενικότερη πνευματική παρακμή παρέσυρε κάθε γνώση στη λήθη. Στα πλαίσια αυτά, και η διδασκαλία της μνη-μοτεχνικής φαίνεται να ατονεί σταδιακά (με ελάχιστες εξαιρέσεις) και να χάνεται, εντασ σόμενη στο θολό ημίφως της μαγικής, «δαι μονικής» γνώσης, προερχόμενης από την «αναίσχυντη, ειδωλολατρική αρχαιότητα». Οι μνήμες της ύπαρξης αυτής της τέχνης, ωστό σο, υπήρχαν ακόμα ολοζώντανες, όπως και οι περισσότερες από τις (λατινικές κυρίως) πηγές, οι οποίες στα χέρια των λίγων «εκλεκτών» της γνώσης, αποτέλεσαν τον οδηγό τους στις μεμονωμένες προσπάθειες αναπαραγωγής του εντυπωσιακού αυτού συστήματος γνώσης.

Η αναζήτηση λοιπόν ενός μνημονικού συστήματος ικανού να ανακτήσει ολόκληρο το σώμα της χαμένης αρχαίας σοφίας, τοποθετήθηκε από τα πρώιμα κιόλας μεσαιω νικά χρόνια στην κορυφή των επιδιώξεων της νέας κάστας φιλοσόφων-μάγων που δημιουργήθηκε. Βασιζόμενοι στην αριστοτε λική πεποίθηση ότι είναι αδύνατο να υπάρξει καινούρια γνώση, έστρεψαν από την αρχή τις έρευνες τους στο παρελθόν. Στην αναζήτηση αυτή, καταλυτικό ρόλο έπαιξε και η μελέτη των θεωριών του Πλάτωνα, ότι κάθε γνώση είναι ανάμνηση της ψυχής από τον Κόσμο των Ιδεών, με τη μνήμη να αποτελεί έμφυτη ιδιότητα που ανήκει στις δυνατότη τες του ανθρώπινου νου.

Δεν θα ήταν υπερβολή, αν λέγαμε ότι οι ερευνητές του Μεσαίωνα και της Αναγέννη σης αισθάνονταν σαν το παιδί εκείνο που, μεγαλώνοντας, έχασε το θείο δώρο της ψυχικής ανάμνησης. Η «Ars Magna» (Μεγάλη Τέχνη), όπως ονομάστηκε η προσπάθεια αυτή αποκατάστασης της επαφής της ανθρώπινης ψυχής με τη συμπαντική γνώση, αποτέλεσε από νωρίς το «Άγιο Δισκοπότηρο» της φιλο σοφικής έρευνας, στην αναζήτηση του οποί ου αναλώθηκαν πολλά από τα φωτεινότερα πνεύματα της εποχής (π.χ. Julio Camillo, Θωμάς ο Ακινάτης, Albertus Magnus, Raymond Lull κ.α.)•

Σε όλα σχεδόν τα μνημονικά συστήματα της εποχής που κατά καιρούς δημιουργούνταν, η Τέχνη της Μνήμης, εμφανιζόταν να είναι ενδεδυμένη το περίβλημα του μάγου. Απομονώνοντας, ωστόσο, τις επικλήσεις και τις μαγικο-θρησκευτικές δοξασίες, μπορούμε με ασφάλεια να διαπιστώσουμε ότι οι μνημονικές αρχές των μεσαιωνικών και αναγεννη σιακών συστημάτων ήταν ουσιαστικά οι ίδιες με αυτές των αρχαίων χρόνων.

Μερικά μνημονικά συστήματα του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης

Οι αναφορές από τα διάφορα μνημοτεχνικά συστήματα που κατά καιρούς προτάθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν στη μεσαιωνική και αναγεννησιακή περίοδο, είναι πολλές και εντυπωσιακές. Ενδεικτικά μόνο, αξίζει να αναφέρουμε ότι τέτοιου είδους μνημονικούς τόπους αποτέλεσαν και οι αίθουσες της Κολάσεως του Δάντη(Ι), ενώ πολλοί είναι εκείνοι που υποστήριξαν (εδώ και πολ λούς μάλιστα αιώνες) ότι το συγκεκριμένο έργο δεν αποτελεί παρά μια ακόμα μνημοτεχνική-μεταφυσική διατριβή με χριστιανικές αναφορές!

Ωστόσο, ξεχωρίζοντας και αξιολογώντας τις κατά καιρούς μνημονικές μελέτες των «σκοτεινών» αυτών εποχών, μπορούμε εύκολα να διακρίνουμε εκείνες, οι οποίες, εκτός του ότι άσκησαν τεράστια επίδραση στη διαμόρφωση του φιλοσοφικού στοχα σμού των εν λόγω περιόδων, αποτέλεσαν και την αφετηρία των αναζητήσεων του αναμφισβήτητα μεγαλύτερου ασκητή της Τέχνης της Μνήμης της μεταχριστιανικής περιόδου: του μεγάλου Giordano Bruno, αλλά και άλλων σπουδαίων στοχαστών εκείνης της καθοριστικής περιόδου.

Η «Ars Brevis» (Τέχνη των Γενναίων) του Ramon Lull

Γεννημένος στη Μαγιόρκα, το 1235 -δέκα περίπου χρόνια μετά τον Θωμά τον Ακινάτη- ο Ramon Lull, ήταν ο πρώτος που επιχείρησε να αφομοιώσει το σύνολο της διαθέσιμης κατά την εποχή του γνώσης σε ένα ομοι ογενές σύστημα μνημοτεχνικά δομημένο. Η «Are Brevis» (Τέχνη των Γενναίων ή γενναία τέχνη), όπως επικράτησε να αποκαλούν το σύστημα του τόσο ο ίδιος όσο και οι πολυάριθμοι συνεχιστές του έργου του, έδινε στον ασκούμενο τη δυνατότητα να συνδυάζει παρεμφερείς μεταξύ τους έννοιες κατά τρόπο τέτοιο, ώστε να προκύπτουν «πρωτότυποι» στοχασμοί.

Το σύστημα «αναζήτησης της αλήθειας» του Lull (του οποίου την επινόηση απέδιδε ο ίδιος σε «θεϊκή φώτιση», αποτέλεσμα μιας υπερβατικής εμπειρίας κατά την επίσκεψη του στο όρος Randa, σε ένα νησί της Μαγιόρ κα!), αφομοίωνε και αστρολογικές δοξασίες και αντιλήψεις. Μετά από πολλές αναθεωρή σεις και διαδοχικές «βελτιώσεις», ο Lull προ χώρησε κατά την περίοδο 1305-8 στην τελευταία εκδοχή της μεθόδου του, την επινόηση της οποίας ο ίδιος φρόντισε να συνοδεύσει με μεγαλεπήβολες διακηρύξεις και σχόλια, απο δίδοντας της την «υπεροπτική» ονομασία «Ars Magna» (Μεγάλη Τέχνη).

Στη μέθοδο αυτή, για πρώτη φορά βλέπουμε να χρησιμοποιούνται παρεμφερείς μεταξύ τους έννοιες τοποθετημένες σε κυκλική διάταξη, έτσι ώστε να διευκολύνεται ο συσχετισμός τους με την κεντρική, υπό διερεύνηση ιδέα, η οποία βρίσκεται στο κέντρο της σχη ματικής απεικόνισης. Ο Νεοπλατωνιστης αυτός ως προς τις φιλοσοφικές του αντιλήψεις, άσκησε τεράστια επιρροή στο φιλοσοφικό στοχασμό της εποχής του (σε βαθμό ώστε οι σύγχρονοι μελετητές να κάνουν λόγο για «ρεύμα σκέψης Λαλλιαμού» – Lullism), και με τις επιδράσεις του έργου του να είναι ευδιά κριτες ακόμα και στην Αναγέννηση.

Το φιλοσοφικό μνημοτεχνικό σύστημα του Lull υιοθετήθηκε αργότερα από τους εκπροσώπους των Φραγκισκανών, αντλώντας από τις ιδέες του το ιδεολογικό υπόβαθρο του κινήματος τους. (Και αφού μιλάμε για μέθοδο μνήμης, θυμηθείτε τα όσα γράφαμε στο τεύχος 130 για τις επιδράσεις του ελληνικού Νεοπλατωνισμού σε όλα τα μεταγενέστερα δυτικά εσωτερικά συστήματα…)

Το «Θέατρο της Μνήμης» του Julio Camillo

Πιο πιστός στις αρχαίες αρχές της Τέχνης της Μνήμης, όπως τη βρίσκουμε να διατυπώνεται μέσα από τα αρχαία κείμενα, ο Julio Camillo Delminio έδωσε στους μνημονικούς τόπους του συστήματος που εισηγήθηκε, τη μορφή αρχαίου ελληνικού αμφιθεάτρου. Ο γεννημένος το 1480 Ιταλός στοχαστής και ερευνητής της Τέχνης της Μνήμης, από νωρίς διαπίστωσε ότι η αρχιτεκτονική διαρρύθμιση ενός αμφιθεάτρου θα παρουσίαζε τεράστια πλεονεκτήματα στην εξάσκηση της μνημονικής τέχνης. Σύμφωνο προς τις προϋποθέσεις των (μνη μονικών) τόπων του «Ad Herennium» και του Αριστοτέλη, το ελληνικό αμφιθέατρο διαθέτει ένα κεντρικό. σημείο αφετηρίας (σκηνή), το οποίο προσφέρει τεράστια ελευ θερία κινήσεων, καθώς μέσω των διαδρόμων επικοινωνεί με όλα τα, ευδιάκριτα χωρισμέ να σε επτά διαδοχικά επίπεδα, διαστήματα των κερκίδων.

Όσον αφορά τις (μνημονικές) εικόνες που επέλεξε να χρησιμοποιήσει ως φορείς των εννοιών, ο Camillo προσπάθησε στο θέατρο του να αναπαραστήσει ολόκληρο το σύμπαν όπως προβάλλεται μέσα από την ελληνική μυθολογία, την αστρολογία και την καβαλιστική παράδοση. Οι κερκίδες χωρίζονταν από 6 διαδρόμους σε 7 τμήματα, τα οποία ο ίδιος ονόμαζε «στήλες του Οίκον της Σοφίας τον Σολόμωντος». Καθένα από αυτά τα τμήματα χρησιμοποιούταν για να αποδώσει και έναν διαφορετικό πλανήτη με τις αστρολογικές του ιδιότητες, έφερε το όνομα ενός θεού της αρχαίας ελληνικής θρησκείας, ενώ τα επίπεδα «αφιερώνονταν» σε χαρακτήρες και τόπους της ελληνικής μυθολογίας.

Τα «εντνπωσιακά σχέδια ενός νοητικού μνημοτεχνικον θεάτρον στο οποίο θα απεικονιζόταν ολόκληρη η συμπαντικη γνώση» του μυστηριώδη σοφού, δεν άργησαν να διαδοθούν σε ολόκληρη την Ιταλία. Το 1530, ο Camillo βρέθηκε στο Παρίσι, προσκεκλημέ νος ίου Γάλλου βασιλιά, ο οποίος ανέλαβε και τη χρηματοδότηση της υλικής κατα σκευής του. Μαρτυρίες της εποχής αναφέρουν ότι λίγο καιρό αργότερα, ένα μικρό ξύλινο αμφιθέατρο με πολύ παράξενη διακόσμηση είχε ανεγερθεί στη βασιλική αυλή της Γαλλίας…
Όμως φαίνεται ότι το αποτέλεσμα δεν ικανοποίησε τον Camillo, καθώς το 1532 επιστρέφει στην Ιταλία, όπου αρχίζει νέες προ σπάθειες για την υλοποίηση της κατασκευής του μνημονικού του θεάτρου, αυτή τη φορά στη Βενετία. Ο Julio Camillo τελικά πέθανε το 1544 και το όνειρο της κατασκευής του «θεάτρου της Μνήμης», στο οποίο είχε αφιερώσει και το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ποτέ δεν υλοποιήθηκε όπως θα ήθελε.
Το «μνημονικό παλάτι» του Matteo Ricci. Η διδασκαλία της Τέχνης της Μνήμης στην Κίνα!

Ο Matteo Ricci ήταν ένας Ιησουίτης ιερέας στον οποίο το 1577 ανατέθηκε να μεταβεί στη μακρινή Κίνα για να κηρύξει τη χριστιανική πίστη και τη δυτική σκέψη στους υπη κόους της δυναστείας των Μινγκ. Μετά από μακροχρόνια όμως παραμονή και χωρίς να έχει καταφέρει να κεντρίσει ιδιαίτερα το ενδιαφέρον των Κινέζων, το 1596 ανέφερε σε μια τυχαία συνομιλία του με έναν πρίγκιπα της δυναστείας για ένα σύστημα μνήμης, το οποίο επιτρέπει στον ασκούμενο την απο μνημόνευση με τη μορφή εικόνων τεράστιου όγκου πληροφοριών σύμφωνα με μια μέθοδο, την οποία στη μακρινή δύση αποκαλούσαν «εσωτερική γραφή». Η μέθοδος αυτή είχε ανακαλυφθεί πριν πολλά χρόνια σε μια μακρινή χώρα της Δύσης, την Ελλάδα, από έναν ποιητή ευγενούς καταγωγής, ονόματι Xi-mo-ni-de (Σιμωνίδης)!

Η είδηση για την ύπαρξη μιας τόσο εκπληκτικής τέχνης, ενθουσίασε τους ευγενείς της πόλης Nanchang στην επαρχία Jianxi, όπου διέμενε και τον προσκάλεσαν να τους την διδάξει. Ο Ricci, ο οποίος γνώριζε τις γενικές αρχές της μνημοτεχνικής (καθώς στα πλαί σια των νομικών σπουδών που είχε παρακο λουθήσει στη Ρώμη το 1572, είχε διδαχθεί το έργο του Κικέρωνα), οργάνωσε για το πρω τότυπο αυτό «ποίμνιο» που κατάφερε επιτέ λους να συγκεντρώσει μια σειρά μνημονικών τόπων, οι οποίοι συγκροτούσαν ένα παλάτι.
Οι αίθουσες του «μνημονικού παλατιού» του Ricci διακοσμούνται από κινεζικά ιδεο γράμματα, τα οποία όμως πρέσβευαν διαφορετικές παραστάσεις της Βίβλου, προσαρμο σμένες στις κινεζικές παραδόσεις.

Βλέποντας τη μαζική ανταπόκριση των Κινέζων ευγενών στη διδασκαλία της τέχνης της Μνήμης, πολύ σύντομα συνέγραψε και μελέτη στα κινεζικά και άρχισε να περιοδεύει, κηρύττοντας μέσα από τη μνημονική τέχνη το λόγο του θεού.

Το ενδιαφέρον των Κινέζων για τον πολιτισμό που ανέ πτυξε ένα τόσο εξελιγμένο σύστημα -τον ελληνικό- οδήγησε το 1607 τον Ricci, όταν πλέον είχε εγκατασταθεί στο Πεκίνο, να μεταφράσει στα κινεζικά και να εκδώσει και τα πρώτα έξι βιβλία των «στοιχείων της Γεωμετρίας» του Ευκλείδη. Τελικά, μετά από μεγάλη προσπάθεια, οι κόποι του δείχνουν να ευοδώνονται όταν, στις 8 Σεπτεμβρίου 1609, παίρνει άδεια από τον αυτοκράτορα της δυναστείας να ιδρύσει στο Πεκίνο την «Αδελφότητα της Μαρίας». Ο Matteo Ricci πέθανε στο Πεκίνο στις 11 Μαΐου 1610. Το βιβλίο του για τη μνημονική τέχνη, φυλά χτηκε με ευλάβεια από τους ευγενείς της δυναστείας των Μινγκ και κληροδοτούμενο από γενιά σε γενιά, σώζεται ως τις μέρες μας.

Το «μαγικό» σύστημα μνήμης του Giordano Bruno

Η αναδημιουργία ενός μνημοτεχνικού συστήματος ικανού να επιτύχει την πλατω νική ανάμνηση, ήταν ένα ζήτημα, το οποίο από νωρίς απασχόλησε την κορυφαία πνευ ματική μορφή της Αναγέννησης, από την εποχή που ήταν ακόμα δομινικανός μοναχός. Δεν θα ήταν υπερβολή, αν λέγαμε όχι η «μαγική», όπως την αποκαλούσε, μνήμη αποτελούσε τον «κορμό» του μεγάλου δέντρου των αναζητήσεων του, με τις φιλο σοφικές, θεολογικές και κοσμολογικές του απόψεις να είναι απλά οι καρποί. Άλλωστε, εκτός από τα αμιγώς «μνημονικά» έργα του, αναφορές στην μνημονική τεχνική που χρησιμοποιούσε βρίσκουμε στο σύνολο σχεδόν των μελετών του, ενώ ολόκληρος ο φιλοσοφικός του στοχασμός φαίνεται να αποτελεί το αποτέλεσμα και την επιβεβαίωση της αποτελεσματικότητας των τεχνικών μνήμης που χρησιμοποιούσε.

Η ύπαρξη στην ελληνική αρχαιότητα συλλογιστικών συστημάτων ικανών να παράγουν σχεδόν αλάνθαστα αποτελέσματα, ήταν για τον Μπρούνο αυταπόδεικτη. Αφετηρία του μνημονικού συστήματος που εισηγήθηκε, στάθηκε η ανάλυση της συλλογιστικής διαδικασίας παραγωγής ιδεών και εξαγωγής συμπερασμάτων, όπως τη συναντάμε στο έργο του Πλάτωνα. Παρατήρησε ότι η «εκμαίευση» των αληθειών από τον Σωκράτη επιτυγχανόταν ξεκινώντας από απλούς ορισμούς των εννοιών και διερευνώντας όλες τις γύρω τους. Στο κλείσιμο της αλληγο ρίας αυτής, βρίσκουμε ακόμα μία περιγραφή του μνημονικού συστήματος του Μπρούνο.

Οι ύμνοι τους οποίους χρησιμοποι εί στο έργο αυτό, παρουσιάζουν εξαι ρετική ομοιότητα με τους Ορφικούς ύμνους και αποσκοπούν, σύμφωνα με την κορυφαία ερμηνεύτρια του έργου του, Frances A.Yates, στην ψυχική προετοιμασία και τόνωση των μελετητών της μνημονικής τέχνης και στη διέγερση της φαντα σίας τους, ώστε να φτάσουν σε εγκεφαλική και ψυχική κατάσταση ετοιμότητας να «δεχθούν» τη γνώση από το Σύμπαν, με την εξάσκηση της μνημονικής τέχνης. Βλέπουμε λοιπόν ότι η «ανάμνηση» δεν είναι μία απλή μηχανιστική διαδικασία, αλλά απαιτεί κατάλληλο ψυχικό υπόβαθρο…

Σύντομα, ο Μπρούνο εκδίδει και τρίτο «μνημονικό» έργο, την «Τέχνη της Μνήμης» (Are Memoriae). Φαίνεται ότι οι έρευνες του για την απεικόνιση της συμπαντικής και ανθρώπινης διάνοιας τον οδήγησαν στην υιο θέτηση μιας πιο αφαιρετικής φόρμας, με εντονότερο το στοιχείο του συμβολισμού, καθώς τόσο οι ομόκεντροι κύκλοι, όσο και οι πίνακες αναφοράς έχουν λιγοστέψει. Έχει πλέον εμβαθύνει στη «χαοτική» σκέψη και τα σύμβολα του παραπέμπουν σε αστερισμούς και σε επεισόδια παρμένα από την ελληνική μυθολο γία, θεωρώντας ότι αποτελούν γνησιότερους συμβολισμούς μεγαλύτερης δύναμης και μεστότητας νοημάτων και ότι βρίσκονται πιο κοντά στη συμπαντική σκέψη.

To Ars Memoriae έχει χαρακτηριστεί από τους μελετητές του έργου του Μπρούνο ως «μαγικό». Αποτελεί, ωστόσο, την ευθεία προέκταση της πορείας που ακολουθεί η σκέψη του από το συγκεκριμένο στο αφηρημένο, από το υλικό στο πνευματικό και από το ανθρώπινο στο Συμπαντικό.

Αρκετά χρόνια αργότερα, κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Γερμανία, ο Μπρούνο θα επανέλθει στην προσπάθεια του να δημιουργήσει ένα σύστημα μνήμης εκφρασμένο αυτή τη φορά μέσα από εικόνες και σύμβολα, ικανών να φέρουν την ανθρώπινη ψυχή σε επαφή με την «αληθινή πραγματικότητα», με την έκδοση των «30 αγαλμάτων» (Lampas Triginte Statuarum). Στο έργο αυτό, το οποίο έχει κυρίως θρησκευτικό χαρακτήρα, οι αστρολογικές παραστάσεις στις οποίες στηριζόταν η διαδικασία της «ανάμνησης», έχουν πλέον αντικατασταθεί από μορφές αγαλμάτων, τις οποίες ο Μπρούνο χαρακτηρίζει ως «εσωτερικές εικόνες». Θεωρεί τη φαντασία ως τον ισχυρότερο και αμεσότερο τρόπο να επι τύχει κάποιος την επαφή με τον πνευματικό κόσμο και χρησιμοποιεί τις μορφές αυτές ως πιο αποτελεσματικούς ψυχικούς συνδέσμους της φαντασίας (της ανθρώπινης διάνοιας) με το Θείο.

Πρώτη μορφή στις απεικονίσεις του είναι αυτή του Απόλλωνα που συμβολίζει το Εν και το Φως και ακολουθεί ο Κρόνος που αντιπροσωπεύει την Αρχή. Ανάμεσα στα υπόλοιπα αγάλματα βρίσκουμε τις μορφές του Προμηθέα, του Ηφαίστου, της Θέτιδος, του Γανυμήδη ή Τοξότη, του Ουρανού, της Αφροδίτης, του Έρωτα, της Αρτέμιδος και φυσικά της Αθηνάς, η οποία εκπροσωπώντας τη Σοφία, αποτελεί την ιερότερη, σύμφωνα με τον Μπρούνο, από τις Θηλυκές Θεότητες.

Εξαιρετικό, επίσης, ενδιαφέρον παρουσιάζει στο έργο αυτό και ο πρωταρχικός δια χωρισμός του Θεϊκού στοιχείου, για το οποίο αναφέρει ότι είναι αδύνατο να αποδοθεί με κάποια μορφή άλλη από τη φυσική του, που είναι το Φως και έχει τριαδική υπόσταση. Το Θεϊκό αυτό στοι χείο, δύναται να γίνει αντιληπτό από την ανθρώπινη διάνοια με τις έννοιες: του «Πατρός ή Νου ή της Ουσίας των Ουσιών», του «Υιού ή της πρωταρχικής διάνοιας, της ομορφιάς και της αγάπης της δημιουργίας», και του «Φωτός», το οποίο αποτελεί την ψυχή του Κόσμου και όλων των πραγμάτων (anima mundi) και τη Ζωοποιό Ενέργεια του Σύμπαντος.

Η πορεία των αναζητήσεων του Μπρούνο στην αναδημιουργία των μνημοτεχνικών μεθόδων της αρχαιότητας, παρουσιάζει ιδιαί τερο ενδιαφέρον, καθώς έχοντας ως αφετηρία τις ερμητικές και πλατωνικές θεωρίες και ιδέες, καταλήγει να επαληθεύει πρακτικές αιώνων. Το μνημονικό σύστημα του Μπρούνο φαίνεχαι να επιβεβαιώνει ότι οι αφηρημένες έννοιες και οι συμβολικές εικόνες διευρύνουν την αντίληψη, αμβλύνουν τη λογική-γραμμική οκέψη και προκαλούν την κατάλληλη διανοητική κατάσταση, επιτρέποντας με αυτό τον τρόπο στην ανθρώπινη ψυχή να επικοινωνήσει με το θείο κατά τον αμεσότερο δυνατό τρόπο.

Μερικές «τολμηρές» υποθέσεις…

Ας «ξεχάσουμε» για λίγο όλα όσα γνωρίζουμε για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και ας επιχειρήσουμε να τον ξανα-αντικρίσουμε με την αποκαλυπτική απλότητα της πρώτης ματιάς. Παρατηρούμε λοιπόν, ότι τα ονόματα και οι ιδιότητες των αρχαίων Θεών συμπί πτουν με τα αντίστοιχα των πλανητών, ενώ η δράση τους αποτυπώνεται σε επεισόδια της Μυθολογίας, με συμμετοχή και κατώτερων θεοτήτων, τα ονόματα των οποίων πάλι, κατά «σύμπτωση», συμπίπτουν με τα ονόμα τα και τις ιδιότητες των αστερισμών!

Σε κάποια φάση της εξέλιξης του πολιτι σμού αυτού, δημιουργείται από πρωτογενείς αποτυπώσεις των εννοιών σε εικόνες, μια αρχική μορφή κωδικοποιημένης επικοινωνίας, η οποία φθείρεται με την πάροδο των αιώνων και απλοποιείται, για να δώσει τη θέση της στους χαρακτήρες που γνωρίζουμε σήμερα ως γραφή!

Η συγκεκριμένη γραφή που αναπτύσσεται, ακριβώς οπως και οι μνημονικές εικόνες, διαβάζεται κανονικά από τα αριστερά προς χα δεξιά, αλλά και αντίστροφα. Την ίδια περίπου εποχή, οι πιο οξυδερκείς παρατηρη τές των άστρων διατυπώνουν τις αρχές της Γεωμετρίας (όπως π.χ. ο Θαλής), της Φιλοσο φίας (Ησίοδος), της Ποίησης (Όμηρος) ή των θρησκευτικών αντιλήψεων (Ορφικοί), ενώ άλλοι, οι οποίοι πιθανότητα «μαγεύτηκαν» από την αναλλοίωτη και αιώνια λάμψη των άστρων, μπορούν και «αντιλαμβάνονται» τις δονήσεις τους (Πυθαγόρας) και προσπαθούν να τις αναπαράγουν. Δημιουργείται έτσι η Μουσική (η πλησιέστερη σύμφωνα με τον Πλάτωνα τέχνη στο θεϊκό στοιχείο, καθώς είναι άϋλη), από τη μελέτη των αρχών της οποίας προκύπτουν τα Μαθηματικά. Η επι σταμένη έρευνα καθώς και η πρακτική εφαρ μογή των αρχών των μαθηματικών οδηγεί στην ανάπτυξη όλων των υπολοίπων τεχνών και επιστημών (π.χ. Γλυπτική, Αρχιτεκτονική), με αποτέλεσμα μια γενικότερη περίοδο ευημερίας και άνθισης, κατά την οποία χτί ζονται πόλεις (πάλι σε αντανάκλαση των αστερισμών. Βλ. Νίκ. Λίτσας, «Μυστικές Δια δρομές στην Άγνωστη, Ελλάδα και η Αναζήτηση, τον Πραγματικού Ομήρου»).

Όλοι αυτοί οι τομείς γνώσης (π.χ. η Αστρονομία, τα Μαθηματικά, η Φιλοσοφία, η Μουσική, η θρησκεία, οι εικαστικές τέχνες, η Ναυσιπλοΐα, η Αρχιτεκτονική, κ.α.) είναι φυσικά αλληλένδετοι μεταξύ τους, αλληλεπι δρούν και εξελίσσονται ταυτόχρονα και για την αποτύπωση τους χρησιμοποιούν την παραφθαρμένη μορφή των αρχικών «μνημο νικών» εικόνων (γραφή). Σημειώστε ότι τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου χρησι μοποιούνται για να αποδώσουν όχι μόνο τον γραπτό λόγο, αλλά και τους αριθμούς, καθώς και τους μουσικούς τόνους (νότες).

Δηλαδή, ακριβώς όπως και οι μνημονικές εικόνες, χα γράμματα αποτελούν στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό «φορείς» πολλαπλών νοημάτων, αναλόγως του συστήματος σκέψης με το οποίο τα ερμη νεύουμε. Επίσης, όλες αυτές οι γνώσεις εμφανίζονται να έχουν «θεϊκή» προέλευση. (Μήπως τελικά η «συνωνυμία» άστρων, πλα νητών, αστερισμών, Θεών και μυθικών χαρακτήρων ήταν ουσιαστικά «μνημοτεχνική» ταυτοσημία;)
Απομακρυνόμενοι πλέον από τον ελληνικό χώρο, όλες αυτές οι τέχνες, οι επιστήμες και οι γνώσεις μεταναστεύουν στο λατινικό κόσμο, όπου, αποκομμένες από τις ρίζες τους, ατροφούν σε μια «σκοτεινή» περίοδο πνευματικής παρακμής και εξαθλίωσης, για να αναβιώσουν μερικούς αιώνες αργότερα, σε μια προσπάθεια αναδημιουργίας του αρχαίου κόσμου (Αναγέννηση). Την περίοδο εκείνη μάλιστα, η φωτεινότερη πνευματική μορφή (Giordano Bruno) οδηγείται μέσα από τη μελέτη των αρχαίων πηγών στην επαλήθευ ση και την επιβεβαίωση όλων των αρχών της ελληνικής σκέψης, με ιδιαίτερη έμφαση (όπως και οι Έλληνες) στην παρατήρηση και την μελέτη των άστρων.
Ολοκληρώνοντας τον μακροσκελή (και αναγκαστικά γενικευτικό) αυτό συλλογισμό, θα αποτολμήσουμε τη διατύπωση ορισμε’νων «τολμηρών» ερωτημάτων, θεωρώντας ότι το να θέτει κανείς ερωτήματα αποτελεί πολύ πιο ειλικρινή στάση από την «αφοριστική» κατάθεση απαντήσεων:

* Μήπως ολόκληρο το σώμα της αρχαίας και σύγχρονης γνώσης στηρίχθηκε στις αρχές της Τέχνης της Μνήμης, σύμφωνα με τις οποίες η μάθηση οικοδομείται με την ορθή τοποθέτηση κάθε πληροφορίας πάνω στην παλαιά γνώση;
* Μήπως είχε δίκιο ο Πλάτωνας και η γνώση που προέρχεται από το διάβασμα γρα πτών πηγών δεν ασκεί καμία απολύτως επί δραση στη διαμόρφωση της ψυχής μας, αλλά λειτουργεί ανασταλτικά στην απόκτηση της σοφίας;
* Μήπως, αντίθετα με τις απόψεις των ιστορικών και των ανθρωπολόγων, η ανάπτυξη της γραφής σήμανε την έναρξη μιας εκτεταμένης περιόδου πνευματικής παρακ μής του ελληνισμού, καθώς άρχισε σταδιακά να εγκαταλείπεται η μνημονική Τέχνη;
* Μήπως το πραγματικό απόγειο του ελλη νικού πολιτισμού θα πρέπει να το αναζητή σουμε όχι στην κλασική εποχή, αλλά στην εκτενή προ-ομηρική περίοδο, κατά την οποία διαμορφώνονταν οι μυθικές αντιλήψεις και η γλώσσα;
* Μήπως η ταύτιση της σκέψης με μη συγκεκριμένες μορφές και εικόνες εννοιών (όπως αυτές της ελληνικής Μυθολογίας), αποδεσμεύει την ανθρώπινη διάνοια από τις από τις «αλυσίδες» της ασφυκτικά λογικής, γραμμικής πραγματικότητας και επιτρέπει την επικοινωνία με τη συμπαντική διάνοια, καθιστώντας δυνατή την πλατωνική ανάμνηση της ψυχής;
* Μήπως θα πρέπει να επιχειρήσουμε να «ξαναδιαβάσουμε» ολόκληρη την ελληνική Μυθολογία, προσπαθώντας να αποκωδικο ποιήσουμε τις «μνημονικές» της εικόνες;
* Μήπως το ίδιο θα πρέπει να κάνουμε και με την αρχαία ελληνική τέχνη στο σύνολο της, προσέχοντας τόσο την ακριβή θέση της κάθε ανάγλυφης μορφής π.χ. στα αετώματα ή στις εισόδους των αρχαίων ναών όσο και τις επιμέρους της λεπτομέρειες;
* Μήπως, κάτω από το φως των νέων αυτών αποκαλύψεων, η αρχαία ελληνική μυθολογία θα έπρεπε να εισαχθεί στην εκπαί δευση και να διδάσκεται σχολαστικά, προκειμένου να αυξηθούν οι μαθησιακές, αντιληπτικές και συλλογιστικές ικανότητες των μαθητών;
* Μήπως το ίδιο ακριβώς θα πρέπει να γίνει και με τις αρχές της μνημονικής τέχνης;
* Μήπως όλες αυτές οι αλήθειες κρατήθη καν επίτηδες κρυφές από το ευρύ κοινό, σε μια προσπάθεια γενικότερης πνευματικής υποβάθμισης του συνόλου από ομάδες μυημένων, ώστε να καθίσταται ευκολότερη η χειραγώγηση του; (Είναι γνωστό ότι ειδικά στην περίπτωση του Μπρούνο, οι διδασκαλίες του ποτέ δεν έγιναν ευρύτερα γνωστές, ωστόσο αποτέλεσαν το πνευματικό υπόβαθρο της οργάνωσης των Ροδόσταυρων.)
* Μήπως η επιστροφή στην εξάσκηση της Τέχνης της Μνήμης θα οδηγούσε όχι μόνο τον ελληνισμό, αλλά και ολόκληρη την ανθρωπότητα σε μια νέα πνευματική ανάταση;

Του Χρήστου Βαγενά

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Τρίτο Μάτι».

Ελεύθερη Επιστήμη

Η σπάνια διέλευση της Αφροδίτης από τον Ήλιο θα εκτοξεύσει την συνείδηση σε υψηλότερα επίπεδα

Διαβάστε επίσης: Η διέλευση της Αφροδίτης θα φέρει αγάπη και φως

Μία σπάνια διέλευση του πλανήτη Αφροδίτη που θα βρεθεί ανάμεσα από τη Γη και τον Ήλιο στις 5 με 6 Ιουνίου 2012, θα παράγει ένα ισχυρό δίκτυο μεταφοράς ενέργειας που θα εκτοξεύσει την ανθρώπινη συνείδηση της ευαισθητοποίησης και της αντίληψης σε μοναδική επίπεδα δημιουργικότητας.

Η διέλευση της Αφροδίτης είναι ένα εκ των σπανιότερων αστρονομικών γεγονότων, ακόμα και από αυτό του κομήτη του Χάλεϋ που συμβαίνει ανά 76 χρόνια. Μόνο έξι διελεύσεις έχουν παρατηρηθεί πρωτύτερα και αυτές ήταν το 1639, 1761, 1769, 1874, 1882 και η πιο πρόσφατη το 2004. Η αρχή θα είναι ορατή από όλη τη Βόρεια Αμερική, τη Γροιλανδία, τα πιο ακραία σημεία της Βορείου και Δυτικής Αμερικής, Χαβάη, βόρεια και ανατολικά τμήματα της Ασίας και της Ιαπωνίας , Νέα Γουινέα, βόρεια και ανατολικά τμήματα της Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας. Το τέλος θα είναι ορατό πάνω από την Αλάσκα, όλη της Ασία και την Ινδονησία, την Αυστραλία, την Ανατολική Ευρώπη,  το ανατολικό 1/3 της Αφρικής και το νησί της Μαδαγασκάρης.

Το 2004 η διάβαση της Αφροδίτης δημιούργησε μία δόνηση ενεργειών, κατά την οποία διεξήχθη ένα πείραμα με περιστρεφόμενα δίκρανα. Αυτό που διαπιστώθηκε ήταν ότι η μέτρηση δεν ήταν μόνο δυναμικά προφανής αλλά και εκπληκτική. Δεδομένου ότι η Αφροδίτη διέσχισε τον Ηλιακό δίσκο, τα δίκρανα δονούνταν πιο γρήγορα και αυτό επειδή λάμβαναν περισσότερη ενέργεια μέσω του αιθέρα από τις επιδράσεις της μεταφοράς ενέργειας.

Στο παρελθόν αυτά τα περάσματα της Αφροδίτης, έχουν προκαλέσει την ανάληψη των ανθρώπινων συνειδήσεων σε ένα παγκόσμιο επίπεδο μεταμόρφωσης. Μία άμεση και ακριβής ουράνια ευθυγράμμιση συνοδεύεται πάντα από ένα ισχυρό δίκτυο μεταφοράς ενέργειας. Παράλληλα με τις ραγδαίες αλλαγές στον πλανήτη μας, η διέλευση προσφέρει μία ώθηση , ένα καταπληκτικό άλμα ενέργειας που θα εκτινάξει την συνείδηση σε ένα μία νέα σφαίρα υλοποίησης ενισχύοντας τόσο την αντιληπτική συνειδητότητα όσο και τα μοναδικά επίπεδα της δημιουργικότητας με έναν πρωτοφανή τρόπο.

Η πρώτη διέλευση του ζεύγους συνέβη στις 8 Ιουνίου 2004 ενώ η δεύτερη στις 6 Ιουνίου 2012 , περίπου έξι μήνες πριν από το χειμερινό ηλιοστάσιο και την ευθυγράμμιση με το κέντρο του γαλαξία. Το 8 αποτελεί βασικό αριθμό που συμβολίζει το άπειρο αλλά και την ισορροπία. Και μεταξύ αυτών των 8 ετών η ανθρωπότητα θα υπέστη αλλαγές που διέλυσαν τις κοινωνίες δίνοντας αφορμή για ένα εντελώς νέο σύνολο αξιών για τη γέννηση ενός νέου παραδείγματος της ισορροπίας που βασίζεται στην κατανόηση της δύναμης της συνείδησης. Αυτό το ζεύγος των περασμάτων της Αφροδίτης θα πυροδοτήσει τη λαμπρότητα του νου που είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση των μεγάλων τμημάτων της συνείδησης και της διάδοσης των ψεμάτων και της απάτης που παρέλυσαν την ανθρωπότητα. Αν η ανάγκη είναι η μητέρα της εφεύρεσης, τότε η Αφροδίτη, η Γη και ο Ήλιος στις συνόδους τους θα παραδώσουν τους κωδικούς της συνείδησης για περαιτέρω αφύπνιση και επέκταση του ανθρώπινου μυαλού. Ωστόσο είναι στο χέρι μας να κάνουμε χρήση οποιασδήποτε πληροφορίας.

Το παρακάτω βίντεο δείχνει μία προσομοίωση της διέλευσης για το 2012.

consciouslifenews / Μετάφραση Επιστημονικός

Το αστρικό σώμα

Το αστρικό σώμα μας δίνει τη δυνατότητα να έχουμε επιθυμίες, συναισθήματα, φαντασία και ψυχικές ικανότητες. Προσδίδει ενέργεια που είναι απαραίτητη για αποτελεσματική δράση.

Η αστρική συνείδηση περιλαμβάνει το πλήρες φάσμα των συναισθημάτων από το φόβο, το μίσος και τη θλίψη για την αγάπη, την ευτυχία και την έκσταση (μηχανισμός αναψυχής). Περιλαμβάνει επίσης όλο το φάσμα της επιθυμίας από εντελώς εγωιστική και καταστροφική επιθυμία, έως κοινή προσωπική επιθυμία για υψηλή φιλοδοξία και για συνεργατική ανιδιοτελή επιθυμία. Οι αστρικές εμπειρίες περιλαμβάνουν τα όνειρα, τις φαντασιώσεις, τις εμπειρίες κοντά στο θάνατο, τις ψευδαισθήσεις , τη φαντασία και τα οράματα.

Οι 5 αστρικές αισθήσεις είναι η αστρική ακοή, η αστρική αφή ή συναίσθημα, η διόραση, η φαντασία (αντίστοιχη της γεύσης) και ο συναισθηματικός ιδεαλισμός (αντίστοιχος της όσφρησης).

Η αστρική συνείδηση και το αστρικό σύμπαν περιλαμβάνουν οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί κανείς από τη χειρότερη δυνατή κόλαση μέχρι τον πιο ένδοξο παράδεισο. Το αστρικό σύμπαν περιέχει έναν αστρικό αντίγραφο των ανώτερων κόσμων. Είναι γεμάτο εικόνες, συναίσθημα και πάνω απ’ όλα, προσωπική άποψη.

Το αστρικό σώμα έχει μία μορφή στο σχήμα του υλικού σώματος και μία αύρα που συνήθως εκτείνεται σε ένα ωοειδές σχήμα επισημαίνοντας τα 2 άκρα. Η αύρα εκτείνεται περίπου 4 έως 9 πόδια από το φυσικό σώμα. Διαθέτει 7 μεγάλα ενεργειακά κέντρα, 21 μικρότερα και πολλά άλλα πιο μικρά όπως ακριβώς συμβαίνει και με το αιθερικό σώμα. Αλλάζει συνεχώς χρώματα, σκούρα ή λαμπερά αναλόγως τη διάθεσή μας. Διαθέτει 4 χωρικές διαστάσεις και αφυπνίζεται κατά κύριο λόγο μέσω της διέγερσης της επιθυμίας.

energyreality / Μετάφραση epistimonikos

Η Κοσμολογία του Δημόκριτου

Αν και όλοι σήμερα θεωρούν τον Δημόκριτο μαζί με τον Λεύκιππο πατέρες της Ατομικής θεωρίας, δεν είναι πολλοί αυτοί οι οποίοι γνωρίζουν ότι οι δύο ατομικοί φιλόσοφοι είναι οι προπάτορες μιας κοσμολογικής πρότασης η οποία δεν έχει αναλυθεί, ως θα όφειλε, σε βάθος, ούτε έχει τεθεί υπό την κρίση της σύγχρονης επιστημονικής γνώσης, όπως έγινε για τις απόψεις τους περί ατόμου.

Ας δούμε τι αναφέρει ο Διογένης ο Λαέρτιος για τις απόψεις του Λεύκιππου οι οποίες είχαν γίνει αποδεκτές και από τον Δημόκριτο.

[Διογένης IX 30 (Λευκ. Α1)]…Ο Λεύκιππος πίστευε ότι…οι κόσμοι δημιουργούνται όταν πέφτουν σώματα σε κάποιο κενό και συμπλέκονται μεταξύ τους, από δε την κίνηση και τη συσσώρευση τους σχηματίζεται η φύση των άστρων… (31) Οι δε κόσμοι δημιουργούνται με τον ακόλουθο τρόπο. Πολλά σώματα, με κάθε είδους αγήματα, αποσπώνται από το άπειρο και φέρονται σε ένα μεγάλο κενό όπου συσσωρευόμενα σχηματίζουν μία δίνη. Εξ αιτίας αυτής συγκρουόμενα και στροβιλιζόμενα ακανόνιστα, διαχωρίζονται τα όμοια προς τα όμοια. Όταν ισορροπήσουν λόγω του πλήθους και δεν μπορούν πλέον να περιστρέφονται, τα λεπτά (σώματα) προχωρούν στο εξωτερικό κενό, σαν να εκτοξεύονται, τα υπόλοιπα δε παραμένουν ενωμένα και συμπλεκόμενα πλησιάζουν μεταξύ τους και σχηματίζουν αρχικά ένα σφαιροειδές σύστημα. (32) Από αυτό αποσπάται ένας υμένας, που περιέχει μέσα του διάφορα σώματα. Καθώς στριφογυρίζουν εξ αιτίας της φυγόκεντρης δύναμης, ο υμένας γίνεται λεπτός, διότι συρρέουν πάντοτε (προς το κέντρο) τα στοιχεία που βρίσκονται κοντά εμπλεκόμενα στη δίνη. Ώτσι δημιουργείται η γη (η αισθητή ύλη), όταν ενώθηκαν όσα συσσωρεύτηκαν στο κέντρο. Αυτός πάλι ο εξωτερικός υμένας αυξήθηκε με τη συρροή σωμάτων που έρχονται από έξω διότι καθώς παρασύρεται από τη δίνη, ενσωματώνει τα σώματα με τα οποία έρχεται σε επαφή. Από αυτά, μερικά συμπλεκόμενα σχηματίζουν αρχικά ένα σύστημα πολύ υγρό και λασπώδες. Αφού ξηρανθούν και ακολουθήσουν τη γενική δίνη κατόπιν πυρακτώνονται και αποτελούν τη φύση των αστέρων… Βάσει της προηγούμενης περικοπής, τα κύρια βήματα της κοσμικής δημιουργίας, σύμφωνα με τις απόψεις του Λεύκιππου και του Δημόκριτου ήταν τα επόμενα:

1 Στην αρχή υπήρχε το πλήρες και το κενό. Πριν από τα γεγονότα τα οποία περιγράφει η προηγούμενη περικοπή, όπως ήδη αναφέρθηκε αρχικά υπήρχε η συνολική συμπαντική δημιουργία (μη ον=κενό =άπειρο), μέσα στην οποία έπλεαν τα άτομα (ον). Το σύστημα (ον +μη ον) βρισκόταν έξω από τις δυνατότητες των ανθρώπινων αισθήσεων, εφ’ όσον, όπως ήδη αναφέρθηκε, οι ατομικοί φιλόσοφοι δέχονταν ότι «το πλήρες και το κενόν δηλαδή τα άτομα και ο χώρος είναι αληθινές και αντικειμενικές πραγματικότητες που βρίσκονται έξω από το πεδίο των ανθρώπινων αισθήσεων». Όπως μπορούμε να δούμε με το ενιαίο σύστημα πλήρες +κενό (= άτομα + χώρος), ο Δημόκριτος αντικαθιστά ένα προγενέστερο σύστημα, αυτό του Ορφικού Χάους και του Ερέβους, χωρίς βέβαια να υπαινίσσεται την αντίστοιχη ταύτιση των επιμέρους συνιστωσών του συστήματος.

2. Δημιουργία των «μεγάλων κενών». [Διογένης Λαέρτιος IX, 31 (ΔΚ67 α1)]… Οι κόσμοι δημιουργούνται με τον εξής τρόπο. Πολλά σώματα, μετακινούνται προς το «μεγάλο κενό» ξεκόβοντας από το άπειρο (το κενό).

Στη φάση αυτή, στα πλαίσια του συνολικού αρχικού συμπαντικού χώρου (μη ον=κενό=άπειρο) δημιουργούνται πολλά επιμέρους «μεγάλα κενά», δηλαδή μικροί υποχώροι του συνολικού συμπαντικού χώρου. Αυτό θα μπορούσε να εκφραστεί με τη σημερινή επιστημονική ορολογία ως σχηματισμός, μέσα στον συνολικό συμπαντικό μη αισθητό και μη Ευκλείδειο χώρο του Σύμπαντος, επιμέρους περιοχών, διαφοροποιημένης πυκνότητας άρα και καμπυλότητας, γεγονός που διαφοροποιούσε και τη γεωμετρία των δημιουργούμενων υποχώρων.

Η κοσμολογική αυτή διαδικασία η οποία περιγράφεται από τον Δημόκριτο, όπως θα δούμε στη συνέχεια, αποτελεί το βασικό στοιχείο της κβαντικής κοσμολογικής θεωρίας του Α. Λίντε, η οποία προβλέπει και προσπαθεί να ερμηνεύσει την δημιουργία αυτών των κενών, τα οποία ονομάζει φυσαλίδες, μέσω του πεδίου πληθωρισμού.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι ο Δημόκριτος φαίνεται να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για το «αίτιο» (τα μεγάλα κενά), που, όπως θα δούμε στη συνέχεια, ανάγκασε τα άτομα να συσσωρευτούν σε μικρές περιοχές, και όχι για το αίτιο που δημιούργησε το «μεγάλο κενό». Για τον λόγο αυτό επινοεί την έννοια των επιμέρους κενών (χώρων) σαν αίτιο της μελλοντικής συσσώρευσης των ατόμων, χωρίς όμως να δικαιολογεί τη φυσική διαδικασία σχηματισμού τους.

3. Τοπική κατάρρευση των «ατόμων» στα «μεγάλα κενά», σχηματισμός της «δίνης». Στη φάση αυτή, μη αισθητά κομμάτια του όντος (άτομα), προερχόμενα από τη συνολική μη αισθητή συμπαντική δημιουργία (άπειρο+άτομα=κενό+πλήρες=μη ον+ον), τείνουν να καταλάβουν τα σχηματισθέντα «μεγάλα κενά» δημιουργώντας, για κάθε ένα από αυτά και μία αντίστοιχη «δίνη» (10). Με την είσοδο ατόμων μέσα στους υποχώρους των «μεγάλων κενών», δημιουργούνται οι αισθητοί «κόσμοι», οι οποίοι περιέχονται μέσα στο συνολικό και μη αισθητό σύνολο, «ον+μη ον» (άτομα+κενό=Σύμπαν), και μπορεί να είναι άπειροι.

Η κοσμολογική δίνη

Μια πρώτη αναφορά στην έννοια της δίνης γίνεται στην Ορφική Κοσμολογία. Το αρχικό κοσμολογικό αυγό, του οποίου τη φυσική δημιουργία και σύσταση, με θαυμαστό επιστημονικά τρόπο περιγράφει ο Δημόκριτος (βλέπε επόμενα), γεννά έναν ανεμοστρόβιλο, τον οποίο οι ατομικοί φιλόσοφοι περιγράφουν σαν δευτερεύουσα δίνη, και τα Ορφικά κείμενα ονομάζουν Έρωτα. [Αριστοφάνης Όρνιθες 693]… η μαυροφτέρουγη Νύχτα γεννάει πρώτα ένα ανεμοδαρμένο αυγό, από όπου, σαν ήρθε η ώρα, βγήκε ο φλογερός ο Έρωτας, με χρυσά φτερά να αστράφτουν στη ράχη του, όμοιος με ανεμοστρόβιλο

Την έννοια της δίνης και του στροβίλου συναντάμε και ως κοσμολογική άποψη του Εμπεδοκλή:

[Σιμπλίκιος, Περί Ουρανού 529, 1 (στίχοι 1-15), εις Φυσικά 32, 13 (στίχοι 3-17)].. Σαν έφτασε η φιλονεικία στα τρίσβαθα της δίνης κι ήρθε η αγάπη στη μέση του στροβίλου, όλα τούτα άρχισαν να συνάζονται και να γίνονται ένα μόνο….

[Αριστοτέλης, Περί Ουρανού Β 13, 259α 29]… Εξάλλου είναι περίεργο που δεν αντιλήφθηκε (ο Εμπεδοκλής) ότι, αν πρωτύτερα τα μόρια της γης συνέκλιναν προς το κέντρο λόγω της δίνης, έπρεπε να εξηγήσει για ποια αιτία όλα όσα έχουν βάρος παρασύρονται τώρα προς το κέντρο. Γιατί δεν μπορεί να είναι η δίνη αυτό που τα φέρνει κοντά μας….

[Αέτιος II, 6, 3 (ΔΚ 31α 49)]…Ο Εμπεδοκλής υποστηρίζει ότι πρώτος ξεχώρισε ο αιθέρας, δεύτερη η φωτιά και κατόπιν η γη (ύλη). Από τη γη καθώς περισφιγγόταν έντονα από τη δύναμη της περιστροφής ανάβλυσε το νερό…

Στην έννοια όμως της «δίνης» δίνεται ένα συγκεκριμένο φυσικό νόημα από τον Δημόκριτο, που παρουσιάζει σήμερα ένα ιδιαίτερο κοσμολογικό ενδιαφέρον. Αρχικά η «δίνη» του Δημόκριτου σχηματίζεται στα πλαίσια του αρχικού μη αισθητού συστήματος, «κενού»+»μη κενού» (όντος+μη όντος=άτομα+χώρος=συμπαντικός χώρος Ρείμαν). Όπως περιγράφει ο Διογένης ο Λαέρτιος:

[Διογένης IX 30 (Λεύκ Α1)]… Οι δε κόσμοι δημιουργούνται με τον ακόλουθο τρόπο. Πολλά σώματα, με κάθε είδους σχήματα, αποσπώνται από το άπειρο και φέρονται σε ένα μεγάλο κενό..

Σε μια δεύτερη φάση η «δίνη» εξελίσσεται μέσα σε μια μικρή περιοχή των «μεγάλων κενών» (Ευκλείδειοι υποχώροι). [Διογένης IX 30 (Λεύκ Α1)]. Φέρονται σε ένα μεγάλο κενό σχηματίζοντας μία δίνη…

Το ότι η δίνη καταλαμβάνει αρχικά ένα μικρό μέρος του μεγάλου κενού φαίνεται από το γεγονός ότι:

[Διογένης IX 30 (Λεύκ Α1)]…Όταν ισορροπήσουν (τα σώματα) λόγω του πλήθους και δεν μπορούν πλέον να περιστρέφονται, τα λεπτά (σώματα) προχωρούν στο εξωτερικό κενό, σαν να εκτοξεύονται, τα υπόλοιπα δε παραμένουν ενωμένα και συμπλεκόμενα πλησιάζουν μεταξύ τους και σχηματίζουν αρχικά ένα σφαιροειδές σύστημα… Αυτό σημαίνει ότι η δίνη, για να προχωρήσει προς το εξωτερικό του μεγάλου κενού, αρχικά κατείχε ένα μικρό μέρος του.

Επανερχόμενοι όμως στην έννοια της δίνης, όπως αυτή περιγράφεται από τον Λεύκιππο και τον Δημόκριτο, τίθεται το ερώτημα για το πως αυτή εξελίσσεται. Πού τοποθετείται η χοάνη της και πού ο λώρος της. Το πρόβλημα είναι δύσκολο να απαντηθεί διότι οι προσωκρατικοί γνώριζαν δύο περιπτώσεις δινών. Η πρώτη εμφανιζόταν στα υγρά, π.χ. των ποταμών, των λιμνών και των θαλασσών, όταν μέσω δινών αυτά χάνονταν σε υπόγειες καταβόθρες. Στην περίπτωση αυτή το υλικό που πέφτει μέσα στη δίνη οδηγείται από τη χοάνη προς τον λώρο (ρουφήχτρες). Στη δεύτερη περίπτωση, π.χ. στο φαινόμενο του ανεμοστρόβιλου, υλικά από την επιφάνεια της γης στην οποία βρίσκεται η βάση της δίνης, οδηγούνται μέσω του λώρου προς την χοάνη της δίνης ανυψούμενα από τη γη.

Στην περίπτωση της Κοσμολογίας του Δημόκριτου όμως το υλικό πρέπει να οδηγείται από τη χοάνη προς την άκρη του λώρου, εφ’ όσον όπως θα δούμε, στη συνέχεια η τελική κατάληξη της δίνης είναι μια περιορισμένη ως προς τις διαστάσεις σφαίρα.

Όλα τα προηγούμενα, όπως και στην Κοσμολογία του Αλκμάνα (ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ -4-), μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι αν θέλουμε να περιγράψουμε με σύγχρονη επιστημονική ορολογία τις απόψεις του Λεύκιππου και του Δημόκριτου, όσον αφορά το τι υπήρχε πριν την δημιουργία του αισθητού σε εμάς Σύμπαντος και το πώς οδηγηθήκαμε μέχρι την αρχή της κοσμικής δημιουργίας, θα καταλήγαμε στο συμπέρασμα ότι οι ατομικοί φιλόσοφοι, όπως και ο Αλκμάνας, περιγράφουν τη γέννηση του Σύμπαντος μέσω μιας λευκής οπής. Η διαφορά μεταξύ των δύο κοσμολογικών συστημάτων του Αλκμάνα και των Λεύκιππου και Δημόκριτου είναι ότι οι ατομικοί φιλόσοφοι, ως άριστοι γνώστες των επιστημονικών δεδομένων της εποχής τους, εκθέτουν με μεγαλύτερη λεπτομέρεια τις απόψεις τους δίνοντας τους μια σειρά επιστημονικών (για την εποχή τους ) εξηγήσεων. Ιδιαίτερα η έννοια της δίνης κάνει πιο κατανοητό το λώρο του Αλκμάνα, ενώ η σφαιρική συμπύκνωση «μη λεπτών» υλικών συγκεκριμενοποιεί την έννοια του Αλκμάνιου «τέκμορα».

Η σύμπτωση των απόψεων του Λεύκιππου και του Δημόκριτου, περί δημιουργίας του Σύμπαντος, με αυτές του Αλκμάνα οδηγούν σε ερωτήματα, όπως για το αν οι ατομικοί φιλόσοφοι γνώριζαν την Κοσμολογία του Αλκμάνα και ακόμα για το αν οι απόψεις αυτές αποτελούν τη χαμένη ή κατεστραμμένη συνέχεια του κειμένου του Αλκμάνα στην οποία συνέχιζε την εξιστόρηση της κοσμολογικής του πρότασης.

Οι άπειροι κόσμοι και τα «μεγάλα κενά»

Στα πλαίσια όμως της Κοσμολογίας του Δημόκριτου εμφανίζεται, με μια φυσική τεκμηρίωση, η ιδέα περί ύπαρξης πολλών αισθητών κόσμων σαν τον δικό μας στα πλαίσια των δημιουργούμενων «μεγάλων κενών». Η ιδέα περί υπάρξεως πολλών «κόσμων» μέσα σε επάλληλους «ουρανούς» αποτελεί μια παλαιότερη προσωκρατική άποψη. Όπως αναφέρουν οι Σιμπλίκιος, και Άγιος Αυγουστίνος ο Αναξίμανδρος διατύπωνε την αυτή άποψη:

[Σιμπλίκιος, εις Φυσ. 24, 17]… (ο Αναξιμένης πίστευε ότι) κάποια άλλη ουσία είναι το άπειρο, από την οποία έγιναν όλοι οι ουρανοί και οι κόσμοι που υπάρχουν σ’ αυτούς…..

[Αυγουστίνος, de civ. Dei VIII, 2]… (Ο Αναξίμανδρος) πίστευε ότι αυτές οι αρχές των επιμέρους πραγμάτων είναι άπειρες, και ότι παράγουν αναρίθμητους κόσμους καθώς και όλα όσα εμφανίζονται μέσα σ’ αυτούς, και αυτοί οι κόσμοι, όπως πίστευε, πότε διαλύονται και πότε ξαναγεννιούνται….

Όμως και οι ιδέες του Αναξαγόρα ήταν παραπλήσιες:

[Σιμπλίκιος, εις Φυσικά 157, 9]…Το ότι υπαινίσσεται (ο Αναξαγόρας) έναν άλλο κόσμο πλάι στο δικό μας φαίνεται από τη φράση «όπως ακριβώς εμείς», που τη χρησιμοποιεί επανειλημμένα. Και ότι δεν θεωρεί αυτόν τον άλλο κόσμο έναν αισθητό κόσμο που προηγήθηκε χρονικά από το δικό μας φαίνεται από τα λόγια «από τα οποία μαζεύουν τα καλύτερα στα σπίτια τους και τα χρησιμοποιούν». Γιατί δεν είπε χρησιμοποιούσαν, αλλά χρησιμοποιούν…..

Η πλήρης όμως φυσική τεκμηρίωση και περιγραφή ενός Σύμπαντος το οποίο περιλαμβάνει και περικλείει έναν άπειρο αριθμό αισθητών κόσμων έγινε από τους ατομικούς φιλοσόφους και ιδιαίτερα από τον Δημόκριτο.

Γι’ αυτή τη δομή του Σύμπαντος του Δημόκριτου γράφει ο Δ. Μακρυγιάννης στο βραβευμένο από την Ακαδημία Αθηνών βιβλίο του «Κοσμολογία και Ηθική του Δημοκρίτου»:

«…Αφού υπάρχουν άπειροι κόσμοι, άρα υπάρχουν άπειροι κενοί χώροι. Μπορούμε λοιπόν να παρομοιάσουμε το Δημοκρίτειο σύμπαν με ένα σφουγγάρι. Η ύλη του σφουγγαριού αντιστοιχεί στη συμπαγή κατά το μάλλον και ήττον συγκρότηση ατόμων, που αποτελούν το περιέχον, τα δε σφαιροειδή κενά μέσα στον όγκο του σφουγγαριού είναι οι χώροι όπου δημιουργούνται και εξελίσσονται οι κόσμοι. Το κοσμολογικό μοντέλο του σφουγγαριού δεν είναι στατικό, ούτε ως προς την δομή του περιέχοντος, ούτε ως προς το σχήμα και το μέγεθος των κενών. Όπως εντός των κενών λαμβάνουν χώρα συνεχείς διεργασίες μεταξύ των ατόμων, έτσι και το συνολικό περιέχον υφίσταται συνεχείς μεταλλάξεις, η κυριότερη των οποίων είναι να απορρέουν εξ αυτού παντοία σώματα εντός των κενών και να απορροφά πάλι τα σώματα που προκύπτουν από την καταστροφή των κόσμων».

Κατ’ αυτόν τον τρόπο αυτό ο Δημόκριτος, με μεγάλη φυσικότητα τεκμηριώνει λογικά την δυνατότητα ταυτόχρονης ύπαρξης πολλών αισθητών κόσμων, οι οποίοι όμως μπορούν να μην είναι αισθητοί από εμάς, αφού παρεμβάλλεται μεταξύ αυτών και του κόσμου μας το μη αισθητό ενιαίο σύστημα «όντος»+»μη όντος» (άτομα+κενό) (ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ -9-).

Όπως αναφέρει ο Ιππόλυτος: [Ελ. Ι, 13, 2 (ΔΚ 68α 40)]…Ο Δημόκριτος υποστηρίζει τα ίδια με τον Λεύκιππος, ότι υπάρχουν άπειροι κόσμοι με διαφορετικά μεγέθη. Σε μερικούς από αυτούς δεν υπάρχει ούτε Ήλιος ούτε Σελήνη, σε άλλους τα δύο αυτά ουράνια αντικείμενα είναι μεγαλύτερα από όσο στον δικό μας κόσμο, και σε άλλους περισσότερα. Τα διαστήματα μεταξύ των κόσμων είναι άνισα, σε μερικά μέρη υπάρχουν περισσότεροι κόσμοι, σε άλλα λιγότεροι, μερικοί αναπτύσσονται, μερικοί είναι στο αποκορύφωμα της ανάπτυξης τους και μερικοί παρακμάζουν. Αλλού οι κόσμοι γίνονται και αλλού αποσυντίθενται. Η καταστροφή τους οφείλεται στην αμοιβαία τους σύγκρουση.

Στην περικοπή αυτή, αλλά και σε πολλές προηγούμενες μπορούμε να διακρίνουμε σαφέστατα την άποψη ότι οι φυσικοί νόμοι στα πλαίσια των διαφόρων κόσμων μπορούν να είναι διαφορετικοί και ως εκ τούτου να δημιουργούνται εντελώς διαφορετικά συμπαντικά γεγονότα. Και μετά τον Δημόκριτο όμως επαναλαμβάνεται η αυτή ιδέα περί πολλών κόσμων από τον Διογένη τον Απολλωνιάτη:

[Ψευδοπλούταρχος, Στρωματείς 12]…Ο Διογένης ο Απολλωνιάτης υποθέτει ότι ο αέρας είναι το στοιχείο και ότι όλα κινούνται και οι κόσμοι είναι άπειροι.….

Ας δούμε όμως τι διατυπώνουν οι σύγχρονες κοσμολογικές θεωρίες για την ύπαρξη πολλών κόσμων (ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ -9-). Σύμφωνα με τη κβαντική κοσμολογική πρόταση του Λίντε, στο αρχικό μη Ευκλείδειο, άρα και μη αισθητό Σύμπαν μας, υπήρχαν δύο γνωστά βαθμωτά πεδία, το «πεδίο πληθωρισμού» και το «πεδίο Χιγκς». Το πεδίο πληθωρισμού και τα φαινόμενα τα οποία δημιουργεί είναι το αίτιο της διαστολής του χώρου (κενό=μη ον), ενώ στο πεδίο Χίγκς οφείλεται το είδος των φυσικών νόμων που δημιουργούνται μέσα στον διαστελλόμενο χώρο. Τα δύο αυτά πεδία, όπως έχει αποδειχθεί, υπάρχουν παντού μέσα στο Σύμπαν και η παρουσία τους γίνεται αισθητή λόγω της επίδρασης τους πάνω στα στοιχειώδη σωμάτια.

Τα βαθμωτά όμως πεδία δεν είναι σταθερά και όπως αποδεικνύει η κβαντική Φυσική, υφίστανται απρόβλεπτες διακυμάνσεις και μεταβολές. Αν οι διακυμάνσεις αυτές προκαλέσουν μια μεγάλη αύξηση του μεγέθους του πεδίου πληθωρισμού, τότε στο σημείο αυτό το Σύμπαν θ’ αρχίσει να διαστέλλεται πολύ γρήγορα δημιουργώντας μια φυσαλίδα (δημιουργία μεγάλου κενού). Το φαινόμενο αυτό μπορεί να δημιουργείται συνεχώς σε διαφορετικές περιοχές του αρχικού μη αισθητού Σύμπαντος (δημιουργία απείρων μεγάλων κενών).

Αυτό σημαίνει ότι αν σχεδιάσουμε το Σύμπαν σαν μια ομοιογενή φυσαλίδα, η δημιουργία κάθε νέας διαταραχής σ’ αυτήν θα δημιουργήσει μια νέα συμπαντική φυσαλίδα (μεγάλο κενό). Με τον προηγούμενο τρόπο ο Α. Λίντε απάντησε στο αναπάντητο ερώτημα από τον Λεύκιππο και τον Δημόκριτο για το πώς δημιουργούνται τα μεγάλα κενά (11).

Οι χώροι φυσαλίδες περιορίζονται αρχικά από ακανόνιστα όρια που συνεχώς εξομαλύνονται και έχουν την τάση να επεκτείνονται με ταχύτητες που πλησιάζουν την ταχύτητα του φωτός. Αργότερα τα όρια των φυσαλίδων αυτών είναι δυνατόν να συρρικνωθούν με πολύ μικρότερες ταχύτητες. Με βάση τα προηγούμενα η θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης περιγράφει απλώς τη δημιουργία μιας μόνο φυσαλίδας μέσα στην οποία υπάρχουμε και όχι του εν γένει Σύμπαντος των απείρων φυσαλίδων.

Θα πρέπει να σημειωθεί είναι ότι αν θεωρήσουμε πως στο αρχικό μη αισθητό Σύμπαν, υπήρχε ένα σύστημα συγκεκριμένων φυσικών νόμων, το πεδίο Χιγκ το μεταβάλλει στις επιμέρους αναπαραγόμενες φυσαλίδες (μεγάλα κενά). Αυτό σημαίνει ότι κάθε φυσαλίδα (μεγάλο κενό) τελικά θα έχει το δικό του σύστημα φυσικών νόμων, αυτό δηλαδή ακριβώς που ήδη είχαν πει οι Λεύκιππος και Δημόκριτος.

Θα πρέπει να αναφέρουμε ότι το προηγούμενο μοντέλο του Α. Λίντε αποτελεί μια επεξεργασία της πληθωριστικής θεωρίας του Α.Η. Guth η οποία προέβλεπε την ύπαρξη ενός Σύμπαντος πολλών συμπαντικών φυσαλίδων στον χωρόχρονο που διέπονταν ίσως από διαφορετικούς φυσικούς νόμους. Το 1982 οι Αμερικανοί ερευνητές Albrecht και Steinhsardt ανεκοίνωσαν παρόμοια συμπεράσματα.

Ολόκληρο το κοσμολογικό μοντέλο του Α. Λίντε, πιστεύουμε ότι δεν χρειάζεται περαιτέρω σχολιασμό προκειμένου να ταυτιστεί με τις απόψεις των ατομικών φιλοσόφων Λεύκιππου και Δημόκριτου. Όπως γίνεται φανερό οι σκέψεις των φιλοσόφων του παρελθόντος πιθανότατα μπορούν να γίνουν πηγή έμπνευσης για τη διατύπωση σύγχρονων φυσικών θεωριών (ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ -9-).

4. Σχηματισμός σφαιροειδούς συστήματος αισθητής ύλης με σύγχρονη εκτόξευση υλικού στο εξωτερικό κενό

Λόγω της περιστρεφόμενης «δίνης» διαχωρίζονται πρώτα τα «όμοια» από τα «ανόμοια». Στη συνέχεια παύει η περιστροφή και δημιουργείται ένα σύστημα αποτελούμενο από «λεπτά σώματα» (όχι μικρά στις διαστάσεις σώματα, ούτε άτομα) τα οποία προχωρούν προς το εξωτερικό κενό (χώρο) σαν να εκτοξεύονται, ενώ τα υπόλοιπα, τα «μη λεπτά» (χονδρά = αδρά) παραμένουν ενωμένα και συμπλεκόμενα πλησιάζουν μεταξύ τους και σχηματίζουν αρχικά ένα σφαιροειδές σύστημα.

Ενδιαφέρον είναι να τονιστεί ότι χρησιμοποιείται ο νέος όρος «λεπτά σώματα», προκειμένου να αντιδιαστείλει τα σώματα αυτά από όλα τα άλλα τα οποία έχουν ήδη αναφερθεί.

Με μια επιπόλαια ανάγνωση του αντίστοιχου κειμένου θα μπορούσαμε να βρούμε επιφανειακές συμπτώσεις μεταξύ των θέσεων των ατομικών φιλοσόφων και της σύγχρονης κοσμολογικής θεωρίας της Μεγάλης Έκρηξης. Η σφαιρική συμπύκνωση θα μπορούσε επιπόλαια να θεωρηθεί σαν το πρωταρχικό άτομο του Λεμέτρ και η περιγραφόμενη έκρηξη το big bang. Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά. Η εκτόξευση και η διαστολή του «λεπτού» υλικού, κατά τους Λεύκιππο και Δημόκριτο, δεν είναι αποτέλεσμα της έκρηξης του σφαιροειδούς συστήματος που σχηματίζουν τα «μη λεπτά» υλικά, αλλά δημιουργούνται μαζί με τη δημιουργία της σφαιρικής συμπύκνωσης, ως το αποτέλεσμα γεγονότων που συμβαίνουν στο άκρο της «δίνης», αφού εκεί έχουν διαχωριστεί και ισορροπήσει τα «όμοια» από τα «ανόμοια» και τα σώματα δεν μπορούν να περιστρέφονται.

Με λίγα λόγια ο Λεύκιππος και ο Δημόκριτος υποστηρίζουν ότι από ένα μίγμα «λεπτών» και «μη λεπτών» το οποίο ισορροπεί και δεν περιστρέφεται, η εκτόξευση των λεπτών προς τα έξω, δημιουργεί μια αντίθετη κίνηση -συστολή- των «μη λεπτών» τα οποία τείνουν να σχηματίσουν μια μικρή σε διαστάσεις, αλλά πυκνή, σφαιροειδή συγκρότηση ύλης.

Όπως γίνεται εμφανές από την αντίστοιχη περικοπή, στο τέλος της δίνης όταν αυτή εμφανιστεί μέσα στο μεγάλο κενό, υπάρχει μια περιορισμένη σε χώρο ισορροπούσα και μη περιστρεφόμενη, προς στιγμήν, σφαιρική συμπύκνωση «μη λεπτού» (όχι μικρών διαστάσεων, ούτε άτομα) υλικού. Η σφαίρα κατέχει πολύ μικρό χώρο του «μεγάλου κενού», διότι πώς αλλιώς θα μπορούσε το περιγραφόμενο «λεπτό» υλικό σαν έκρηξη να προχωρήσει επεκτεινόμενο στον εξωτερικό χώρο, αν ο χώρος αυτό ήταν κατειλημμένος από την αρχική σφαίρα.

Ενδιαφέρον είναι ότι στα όρια της δίνης, προς την περιοχή του «μεγάλου κενού», πριν τη δημιουργία της σφαιρικής συμπύκνωσης, το υλικό του μη αισθητού Σύμπαντος (χώρος+άτομα) αποτελείται από ένα «εξωτικό» για τις αισθήσεις υλικό, μη δυνάμενο να περιγραφεί από τους ατομικούς φιλόσοφους, το οποίο στη συνέχεια χωρίζεται σε δύο συστατικά, τα «λεπτά» και τα «μη λεπτά» (χονδρά=αδρά), τα οποία σε μια μεταγενέστερη φάση έμελλαν, σύμφωνα με τις απόψεις των ατομικών φιλοσόφων, να σχηματίσουν, τη γνωστή σήμερα στις αισθήσεις μας «ύλη».

Σε σχέση με τα προηγούμενα θα πρέπει να αναφερθεί ότι σύμφωνα με τις σύγχρονες κοσμολογικές απόψεις μπορούμε να διακρίνουμε δύο κοσμολογικές περιόδους, την εποχή του Πλανκ και την εποχή της πληθωριστικής διόγκωσης, οι οποίες προηγούνται της υποθετικής δημιουργίας της αρχικής σφαιροειδούς συμπύκνωσης ύλης του πρωτοατόμου του Λεμέτρ από το οποίο ξεκίνησε η Μεγάλη Έκρηξη. Η ύλη κάτω από τις ακραίες συνθήκες που επικρατούσαν τις περιόδους αυτές ήταν πραγματικά «εξωτική» για τη σύγχρονη επιστημονική πραγματικότητα. Ειδικότερα κατά τη διάρκεια της πληθωριστικής διόγκωσης οι συνθήκες ήταν τέτοιες που ευνόησαν τη δημιουργία επάλληλων συμπαντικών φυσαλίδων (μεγάλων κενών) και πιθανότατα τη δημιουργία «εξωτικών» σωματιδίων Ηiggs (μποζόνιο Ηίggs) που αποτελούν το υποθετικό μέσο προκειμένου να αποκτήσουν την ιδιότητα της μάζας τα σώματα, μετά τη Μεγάλη Έκρηξη.

Ομοίως μετά την στιγμή της Μεγάλης Έκρηξης, η σύγχρονη Κοσμολογία δέχεται ότι υπήρξαν δύο φάσεις κατά την διάρκεια των οποίων δημιουργήθηκαν αντίστοιχα δύο είδη υπατομικών σωματιδίων, τα «αδρόνια» (χοντροκομμένα, μη λεπτά) και τα «λεπτόνια» (λεπτά). Ως «αδρόνια» αναφέρονται τα πρωτόνια, τα νετρόνια τα υπερόνια και τα μεσόνια. Τα «λεπτόνια» περιλαμβάνουν τα ηλεκτρόνια και τα νετρίνα. Οι αντίστοιχες κοσμολογικές φάσεις δημιουργίας πήραν το όνομα των δημιουργούμενων σωματιδίων.

Η αντιστοιχία των ονομάτων των προηγούμενων στοιχειωδών σωματιδίων με την ορολογία των ατομικών φιλοσόφων είναι χαρακτηριστική.

Σχηματισμός λεπτού υμένα. Δημιουργία περιστροφικής συμπαντικής κίνησης

Κατά τη φάση αυτή από την κεντρική σφαιροειδή συμπύκνωση «μη λεπτού» υλικού, αποσπάται ένας υμένας υλικού. Ένα λεπτό δηλαδή κέλυφος «μη λεπτής» ύλης, Ο υμένας αυτός αρχίζει να περιστρέφεται, ενώ υλικό από αυτόν οδηγείται προς την κεντρική σφαιρική συμπύκνωση «λόγω της δίνης». Ποιάς δίνης όμως; Η αρχική «δίνη», οδηγούσε υλικό από το μη αισθητό Σύμπαν του (όντος)+(μη όντος) προς τον κόσμο του «μεγάλου κενού», προς τη σφαιρική δηλαδή συσσώρευση «μη λεπτού» υλικού που προαναφέραμε. Αντίθετα η δίνη, που αναφέρεται στο σημείο αυτό, οδηγεί από τον «κόσμο» του «μεγάλου κενού» προς την αρχική σφαιρική συσσώρευση των «μη λεπτών». Αυτό σημαίνει ότι η αναφερόμενη εδώ δίνη, είναι αντίθετης κατεύθυνσης από την πρώτη. Οι ατομικοί φιλόσοφοι δηλαδή προτείνουν ένα κοσμολογικό σύστημα δύο, αντίθετης πολικότητας, δινών (+ και -), εκ των οποίων η πρώτη εξελίσσεται εκτός του κόσμου του «μεγάλου κενού» και η άλλη εντός. Και οι δύο όμως οδηγούν σε μια κοινή περιοχή, η οποία αποτελεί την αρχή και το τέλος του κόσμου του «Μεγάλου κενού».

Ε. Δανέζης, Ε. Θεοδοσίου, Θ. Γραμμένος, Μ. Σταθοπούλου
Πανεπιστήμιο Αθηνών, Τμήμα Φυσικής, Τομέας Αστροφυσικής – Αστρονομίας – Μηχανικής