Τρύπες» στον χρόνο

Μια νέα τεχνική, ο μανδύας χρονικής αορατότητας, «κρύβει» γεγονότα, κάνοντας αόρατη την εμφάνισή τους στην Ιστορία

Ολοι, λίγο – πολύ, έχουμε στο παρελθόν μας στιγμές για τις οποίες δεν είμαστε και τόσο υπερήφανοι. Το όνειρο του να μπορούσαμε να τις διαγράψουμε μια για πάντα φαίνεται ότι δεν ανήκει πλέον απόλυτα στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας. Ερευνητές κατόρθωσαν να δημιουργήσουν έναν μανδύα χρονικής αορατότητας – μπόρεσαν δηλαδή να «κρύψουν» ένα γεγονός κάνοντας αόρατη την εμφάνισή του στον χρόνο. Η ανάπτυξη ενός πρακτικά λειτουργικού τέτοιου μανδύα βρίσκεται βεβαίως ακόμη κυριολεκτικά στα σπάργανα – αυτό σημαίνει ότι η δυνατότητα διαγραφής του «βρώμικου» παρελθόντος ή και παρόντος σας, αν υπάρχει, μετατίθεται για το πολύ μακρινό μέλλον. Πολύ πιο σύντομα όμως η τεχνική μάλλον θα μας προσφέρει απόλυτη ασφάλεια στη μεταφορά πληροφοριών και καλύτερης ποιότητας δεδομένα.
Η ιδέα της χρονικής αορατότητας είναι πολύ καινούργια – μόλις μερικών ετών. Προτάθηκε το 2010 από τον φυσικό του Imperial College του Λονδίνου Μάρτιν Μακ Κολ και τους συνεργάτες του. «Πατώντας» επάνω στις αρχές για τους οπτικούς μανδύες αορατότητας οι οποίοι κάνουν αόρατα τα αντικείμενα στον χώρο κατευθύνοντας τις ακτίνες του φωτός γύρω από αυτά, οι επιστήμονες του Imperial είχαν υποστηρίξει ότι θα μπορούσε κάποιος να κάνει αόρατα τα γεγονότα «χωρίζοντας» και ξαναενώνοντας τα κύματα του φωτός έτσι ώστε να δημιουργήσει μικρούς «θυλάκους» (κατ’ άλλους «παράθυρα» ή «τρύπες») στον χρόνο.
Η πρόταση αυτή εκινείτο ωστόσο στο καθαρά θεωρητικό επίπεδο. Η πρώτη επιτυχημένη απόπειρα υλοποίησής της σημειώθηκε μόλις πέρυσι, από ερευνητές του Πανεπιστημίου Κορνέλ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα χρονικά παράθυρα που δημιουργήθηκαν είχαν όμως υπερβολικά μικρή διάρκεια. Τώρα, όπως αναφέρουν με δημοσίευση στην επιθεώρηση «Nature», μηχανικοί από το Πανεπιστήμιο Περντιού, επίσης στις ΗΠΑ, προχώρησαν ένα βήμα πιο πέρα επιτυγχάνοντας «τρύπες» με ικανοποιητική χρονική διάρκεια.
Οι επιστήμονες του Κορνέλ, με επικεφαλής τον Αλεξάντερ Γκαέτα, είχαν δημιουργήσει τον πρώτο λειτουργικό μανδύα χρονικής αορατότητας χρησιμοποιώντας παλμούς λέιζερ. Ο δρ Λούκενς και οι συνεργάτες του χρησιμοποίησαν την ίδια βασική τεχνική, αλλά επιτάχυναν τον ρυθμό της διαδικασίας της. Για να το επιτύχουν εκμεταλλεύθηκαν το οπτικό φαινόμενο των πλεγμάτων περίθλασης που είναι γνωστό ως «χαλί του Τάλμποτ». Μεταφέροντάς το στη χρονική εκδοχή του «κατηύθυναν» το φως στον χρόνο έτσι ώστε να δημιουργήσουν τακτές περιόδους με μηδενική ένταση φωτός – δηλαδή «χρονικές τρύπες» στις οποίες μπορεί κάποιος να κρύψει δεδομένα. Η διάρκεια των «τρυπών» αυτών ήταν 36 πικοδευτερόλεπτα (36 τρισεκατομμυριοστά του δευτερολέπτου), ενώ ο μανδύας χρονικής αορατότητας που επετεύχθη έκρυψε επιτυχώς δεδομένα τα οποία προσετίθεντο με ρυθμό 12,7 gigabits ανά δευτερόλεπτο.
Ολική διαγραφή
Η αξιοσημείωτη επιτυχία έχει ωστόσο και την αρνητική πλευρά της – όπως το θέτει το «Nature» στο ειδησεογραφικό τμήμα του, στην παρούσα μορφή του ο μανδύας είναι υπερβολικά καλός στο… κρύψιμο, αφού «εξαφάνισε» το συμβάν μια για πάντα. «Σβήσαμε το γεγονός της πρόσθεσης δεδομένων τελείως από την Ιστορία, επομένως δεν υπάρχει τρόπος αποστολής των δεδομένων ως μηνύματος σε κάποιον παραλήπτη» εξήγησε ο δρ Λούκενς. Παρ’ όλα αυτά ο δρ Μακ Κολ είναι εντυπωσιασμένος από το επίτευγμα και θεωρεί ότι με λίγες τροποποιήσεις η τεχνική μπορεί να επιτρέψει σύντομα την αποστολή απολύτως μυστικών μηνυμάτων. «Φέρνει τους μανδύες χρονικής αορατότητας κοντά στην πρακτική εφαρμογή» δήλωσε, επίσης στο «Nature».
Κάτι τέτοιο, όπως τόνισε ο δρ Λούκενς, θα δημιουργήσει ένα εντελώς νέο επίπεδο στην ασφάλεια της μεταφοράς δεδομένων μέσω των οπτικών ινών. «Δεν εμποδίζει απλώς τους ωτακουστές να διαβάσουν τα δεδομένα σας – δεν μπορούν καν να ξέρουν ότι υπάρχουν δεδομένα για να τα υποκλέψουν» εξήγησε. Η πρώτη πρακτική εφαρμογή των μανδυών του είδους ωστόσο, όπως επισημαίνουν οι επιστήμονες, ίσως δεν θα είναι η απόκρυψη των δεδομένων αλλά η βελτίωση της ποιότητάς τους. Στα πειράματά τους ο δρ Λούκενς και οι συνεργάτες του έδειξαν ότι ο διαχωρισμός και η επανασύνδεση των κυμάτων του φωτός «προστατεύουν» την κύρια ροή των δεδομένων από αλλοιώσεις. «Αυτό ίσως είναι χρήσιμο για να μειωθούν οι αλλοιώσεις όταν πολλές ροές δεδομένων μοιράζονται την ίδια ίνα» υπογράμμισε ο ειδικός.

Ο δρ Γκαέτα από την πλευρά του συμπλήρωσε: «Ο κόσμος πάντα φαντάζεται κάτι παράνομο όταν ακούει τη λέξη «μανδύας», όμως αυτοί οι τρόποι χειρισμού του φωτός μάλλον θα χρησιμοποιηθούν για να κάνουν τις παρούσες, όχι μυστικές, επικοινωνίες περισσότερο εξελιγμένες».

Πηγή

Advertisements

Η NASA ανακοινώνει πως οι αστρικές πύλες είναι πραγματικές

Αστροπύλες, μαγνητικές πύλες, χρονοδίνες: συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας έχουν δώσει αυτές τις έννοιες των ανοιγμάτων στο χωροχρόνο για να εξηγήσουν πως οι ταξιδιώτες από πολύ μακρινά βασίλεια του χώρου, του χρόνου ή και των 2 έφτασαν στη Γη. Ωστόσο, αποτελεί αυτό τέχνασμα επιστημονικής φαντασίας ή όχι;

Αποδεικνύεται ότι όντως υπάρχουν παρότι αυτή η ανακάλυψη βρίσκεται ακόμα σε πρώιμο στάδιο. Ένας ερευνητής χρηματοδοτούμενος από τη NASA στο πανεπιστήμιο της Αϊόβα έχει καταλάβει πώς να τις εντοπίσει. Μερικοί άνθρωποι αισθάνονται ότι αυτά είναι παλιά νέα σε σχέση με τον αποσχισθείσα πολιτισμό της ελίτ που βρίσκεται στον Άρη και ακόμα παραπέρα. Ακόμα και ο πιο δύσπιστος από εμάς αναρωτιέται αν τα καταπληκτικά αυτά γεγονότα που μόλις κυκλοφόρησαν από την κυβέρνηση, χρησιμοποιούνται για χρόνια με καθοδήγηση και συνεργασία εξωγήινων.

Ωστόσο, ας ρίξουμε μία ματιά στις ειδήσεις που μόλις δημοσιοποιήθηκαν από τη Nasa και την επιβεβαίωσή της σχετικά με το ότι οι «ονειροπόλοι της επιστημονικής φαντασίας» δεν είναι τόσο ονειροπόλοι τελικά.

«Τα ονομάζουμε σημεία Χ ή περιοχές διάχυσης ηλεκτρονίων» εξηγεί ο φυσικός πλάσματος Jack Scudder του πανεπιστημίου της Αϊόβα. «Είναι μέρη όπου το μαγνητικό πεδίο της Γης συνδέεται με το μαγνητικό πεδίο του Ηλίου δημιουργώντας μία απρόσκοπτη διαδρομή η οποία οδηγεί από τον πλανήτη μας στην ατμόσφαιρα του Ηλίου , 93 εκατομμύρια μίλια μακριά.»

Έκθεση της NASA : «οι παρατηρήσεις του σκάφους «ΘΕΜΙΣ» της Nasa και οι ανιχνευτές συμπλέγματος της Ευρώπης δείχνουν ότι οι μαγνητικές πύλες ανοίγουν και κλείνουν δεκάδες φορές τη μέρα. Βρίσκονται μερικές δεκάδες χιλιόμετρα μακριά από τη Γη , εκεί όπου το γήινο μαγνητικό πεδίο συναντά τον ηλιακό άνεμο. Τόνοι ενεργητικών σωματιδίων ρέουν μέσα από τα ανοίγματα, θερμαίνοντας τα ανώτερα στρώματα της γήινης ατμόσφαιρας προκαλώντας γεωμαγνητικές καταιγίδες και εμφάνιση του φαινομένου του βορείου σέλας»

Η Nasa σχεδιάζει μία αποστολή η οποία θα ξεκινήσει το 2014 (MMS) για να μελετήσει το φαινόμενο. Τα 4 διαστημικά σκάφη του προγράμματος θα είναι εξοπλισμένα με ενεργητικούς ανιχνευτές σωματιδίων και αισθητήρες και θα απλωθούν στη μαγνητόσφαιρα της Γης μελετώντας τις πύλες. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα, η εύρεσή τους. Οι μαγνητικές πύλες είναι αόρατες, ασταθείς και αβέβαιες. Ανοίγουν και κλείνουν δίχως προειδοποίηση ενώ δεν υπάρχουν ενδείξεις καθοδήγησης. Στην πραγματικότητα όμως, όπως σημειώνει ο Scudder, υπάρχουν.

Οι πύλες σχηματίζονται μέσω της διαδικασίας της μαγνητικής επανασύνδεσης. Γραμμές μαγνητικών δυνάμεων αναμειγνύονται από τον Ήλιο και τη Γη και ενώνονται για να σχηματίσουν ανοίγματα. Τα σημεία Χ είναι εκεί όπου πραγματοποιείται η διασταύρωση. Η ξαφνική συμμετοχή των μαγνητικών πεδίων μπορεί να ωθήσει πίδακες φορτισμένων σωματιδίων από το σημείο Χ , δημιουργώντας μία περιοχή διάχυσης ηλεκτρονίων.

Για να μάθει πώς να εντοπίσει αυτά τα σημεία ο Scudder εξέτασε τα δεδομένα από ένα διαστημικό όχημα που βρισκόταν σε τροχιά γύρω από τη Γη για περισσότερο από 10 χρόνια. «Στα τέλη της δεκαετίας του 90 , το διαστημικό σκάφος Polar της Nasa βρισκόταν στη μαγνητόσφαιρα της Γης και βρέθηκε σε πολλά σημεία Χ κατά τη διάρκεια της αποστολής του.»

«Χρησιμοποιώντας τα δεδομένα του Polar, έχουμε βρει 5 συνδυασμούς μαγνητικών πεδίων και ενεργητικών μετρήσεων σωματιδίων που μας λένε πότε έχουμε έρθει σε σημείο Χ ή σε περιοχή διάχυσης ηλεκτρονίων. Ένα ενιαίο σκάφος με σωστά όργανα μπορεί να πραγματοποιήσει αυτές τις μετρήσεις.»

«Αυτό σημαίνει ότι ένα μόνο μέλος της αποστολής MMS χρησιμοποιώντας διαγνωστικά μπορεί να εντοπίσει μία πύλη και να ειδοποιήσει τα υπόλοιπα μέλη. Οι σχεδιαστές της αποστολής πιστεύουν ότι η MMS ενδέχεται να χρειαστεί ένα έτος ή περισσότερο μέχρι να μάθει να εντοπίζει και να μελετά πύλες.

Τι σημαίνει αυτό; Πως όλες οι μαγνητικές πύλες σε έργα επιστημονικής φαντασίας αποτελούν σύντομες διαδρομές για νέους κόσμους και πολιτισμούς. Είναι καιρός πλέον να ανακαλύψουμε αυτές τις αστροπύλες και όπως φαίνεται ο Δρ. Scudder το έχει καταφέρει.

Μήπως το γήινο μαγνητικό πεδίο αποτελεί στην πραγματικότητα το μορφικό πεδίο της δικής της συνείδησης;

eresey / Μετάφραση Επιστημονικός